เราขอมาตั้งกระทู้แทนพ่อแม่ของเราละกันนะคะ
เราเป็นลูกคนโต น้องชายเป็นลูกคนกลาง
เนื่องจากน้องชายเราตอนนี้ก็อายุ 26-27 แล้ว เพิ่งจะเรียนจบป.ตรี
(ท้าวความกลับไปตอนที่ต้องดรอปเรียน เพราะมีเรื่องชกต่อยกับเพื่อน
แล้วอายเพื่อน ไม่กล้ากลับไปมหาลัย เลยดรอปเรียนไปหลายปี จนที่บ้านเกลี้ยกล่อมจนยอมกลับไปเรียน ก็เลยเพิ่งจบ)
ระหว่างที่ดรอปเรียนก็อยู่แต่ในบ้าน ไม่ออกสังคม เล่นแต่เกมส์ออนไลน์ทั้งวันทั้งคืน)
ตั้งแต่มัธยม เป็นเด็กติดเพื่อน ติดเกมส์ออนไลน์(ทุกวันนี้ก็ยังติดอยู่) นอนตื่นสาย ปลุกยากมากกก(ใช้เวลาปลุกอย่างน้อยครึ่งช.ม.)
คือพอเรียนจบ พ่อแม่เราก็โล่งไปหน่อยละ เอ้อ...เรียนจบซักที จะได้ไปหางานทำ รับผิดชอบตัวเองได้บ้าง
แม่โทรมาเล่าให้ฟังตลอดว่า เนี่ยะวันนี้น้องชายไปสมัครงานที่นั่นที่นี่ พอเจองานเซลล์ ก็ไม่เอาไม่ชอบ
ไปอีกบริษัท เค้าให้ทำแบบนี้ๆๆ ก็ไม่เอา บอกว่าไม่ชอบ ไม่ใช่แนว
ไปสมัครงานเป็นอาทิตย์ สุดท้ายก็บอกแม่ว่า ไม่เอาละ ไม่ไปสมัครงานละ
เพราะงานแต่ละที่ มันไม่ใช่งานที่มันอยากทำ จะกลับมาช่วยที่บ้านดีกว่า
(บ้านเราขายข้าวหมูแดงมา 30 กว่าปีแล้ว พ่อเป็นคนย่างหมู ทำน้ำซอส ทำพริกเผา คนเดียวมาตลอด
เพราะงานมันค่อนข้างจะต้องใช้แรงเยอะ แล้วพ่อก็ไม่อยากจ้างลูกน้อง เพราะกลัวลูกน้องรู้งานรู้สูตรอะไรประมาณนี้
น้องชายเราก็ออกมาช่วยพ่อบ้างนานๆที เป็นลูกมือพ่อตอนย่างหมู ทำน้ำซอสอะไรแบบนี้แหละ)
น้องเราก็ถามแม่ว่า แล้วถ้าเปิดร้านตอนเช้า ต้องทำไงบ้าง
แม่ก็บอกให้ออกมาพร้อมแม่ มาช่วยกันเปิดร้านให้ทันพร้อมขายก่อนเที่ยงให้รู้งานก่อน แล้วค่อยว่ากัน
น้องก็บอกแม่ว่า งั้นขอเวลาปรับตัวก่อน แล้วก็หายไปเลย ไม่ออกมาช่วยงานที่ร้านอีกเลย
แม่บอกเป็นอาทิตย์แล้วที่น้องไม่ออกมาช่วยงานที่ร้าน พ่อกับแม่ก็ไม่กล้าว่าอะไร เพราะกลัวจะทะเลาะกันในบ้าน
น้องเรามันสร้างวีรกรรมไว้หลายอย่าง เวลามันโกรธคนในบ้าน บรรยากาศในบ้านมันเสียไปหมด พ่อแม่เลยไม่อยากให้เป็นแบบนั้น
พ่อเราเงียบไม่พูดอะไรซักคำ เคยถามพ่อ พ่อบอกว่า ขี้เกียจพูด โตๆกันแล้ว เดี๋ยวมันคิดได้มันก็ทำเอง
ส่วนแม่เราก็ทำอะไรไม่ได้ นอกจากโทรมาเล่าให้เราฟัง เหมือนเป็นการระบาย เพราะไม่รู้จะทำยังไง
ย้อนกลับไป เราเข้าใจว่า บ้านเราเป็นคนจีน เค้าค่อนข้างจะเทิดทูนลูกชายอยู่มาก ก็เลยเลี้ยงลูกแบบตามใจทุกอย่าง
แต่เราเป็นผญ.คนโต การเลี้ยงดูไม่เหมือนกันจริงๆ นิสัยใจคอ ความคิด มันไปด้วยกันไม่ได้เลยกับน้องเรา
คนรอบๆตัวก็จะมีแต่คนพูดกับพ่อแม่เราว่า ลูกคนนี้มันไม่เอาอ่าว ไม่เอาประเทศอะไรเลย หนักไม่เอา เบาไม่สู้
อืมม...คือเราฟังแล้วเราก็อายแทนพ่อแม่นะ แต่ก็ไม่รู้จะช่วยยังไง เพราะเราเองก็เคยทะเลาะกับน้อง แล้วเราก็ไม่คุยกับน้องอีกเลย
ส่วนน้องสาวเราตอนนี้ก็เรียนอยู่ใกล้จะจบแล้ว ไม่ได้มีอะไรต้องห่วง เรียนตามเกณฑ์ปกติทั่วไป
จริงๆ วีรกรรมน้องชายเราเยอะมาก แต่ตอนนี้คัดเอาเฉพาะที่หลังเรียนจบมาไม่ถึง 3 เดือนมาเล่าให้ฟัง
ไม่ได้อยากจะประจานน้อง แต่เราว่า อายุขนาดนี้แล้ว ไม่ใช่เด็กแล้ว ไม่ต้องให้มีคนมาคอยบอกคอยสอนแล้ว
แต่ที่บ้านก็ไม่รู้จะจัดการกับปัญหานี้ยังไงจริงๆ เลยอยากจะลองถามพี่ๆในพันทิปดูอ่ะค่ะ
เผื่อจะมีจิตวิทยาแบบไหนใช้กับคนแบบนี้ได้บ้าง พ่อแม่ก็อายุเยอะแล้ว จะเลข 6 อีกไม่กี่ปีแล้ว
เราอยากให้ท่านสบายๆตอนแก่ ไม่อยากให้น้องชายเราเป็นภาระของพ่อแม่จนแก่อ่ะ
ขอบคุณนะคะที่อ่านจนจบ
ขอบคุณทุกๆความคิดเห็นด้วยนะคะ
ปล.แท็กผิดห้องยังไงขออภัยด้วยค่ะ