เราต้องเกิ่นก่อนว่า เรามีความรักครั้งแรกเมื่ออายุ 20 และปัจจุบัน 26 เรากับแฟนคบกันมา 6 ปี ซึ่งเราเห็นความรักของใครหลายคนมากมายก่อนหน้าที่จะมีแฟน มันมีทั้งดีและไม่ดี บางคู่ผู้หญิงมักจะงี่เง่า เอาแต่ใจ เราจึงตั้งมั่นในความรัก ว่าเราจะทำให้มันดีที่สุด เรากับแฟนรักกันมาก ตั้งแต่แรกคบ เราใส่ใจกันมาก และเค้าให้เราทุกอย่างที่เราอยากได้ เค้าดีเสมอต้นเสมอปลาย เราจึงตั้งใจว่า จะเป็นแฟนที่ดีเช่นกัน และจะไม่ทำให้แฟนเราต้องลำบากใจเลย เราดูแลแฟนเราอย่างดี และเค้าก็ชอบสิ่งที่เราเป็น เรามักจะมองคู่อื่น ทำไมผู้หญิงถึงชอบงี่เง่า ทำไมถึงต้องตามจิก ทำไมถึงต้องประชด ทำไมต้องงอนเวลาที่แฟนไม่สนใจ มันเรื่องเล็กน้อยมากที่จะทะเลาะกัน เราทำกับข้าวให้เค้ากินทุกวัน ซักผ้าให้ ดูแลครอบครัวเค้าอย่างดี ทำทุกอย่างที่ผู้หญิงควรจะทำ ทำทุกอย่างที่แฟนเราต้องการ
จน 6 ปีผ่านมา เราไม่รู้ว่ามันถึงจุดอิ่มตัวหรือยังงัย เรารู้สึกว่าแฟนเราเริ่มไม่เหมือนเดิม เค้าเริ่มขอกลับบ้านดึก เริ่มขอมีสังคม เริ่มขอดื่มกับเพื่อนบ้าง เราโอเค ให้เค้าได้มีสังคมบ้าง แต่เราห่วง ห่วงมากๆ กลัวอันตราย กลัวเมาแล้วขับรถ เพราะเค้าไม่เคยไปไหน ไม่เคยกลับดึก เราจึงเริ่มจากส่งข้อความถาม โดยไม่โทรไปรบกวน เค้าก็ตอบกลับดี แต่พอดึกมาก เรานอนไม่หลับเลย เค้าก็เริ่มขาดการติดต่อ ทำให้เราต้องเริ่มโทรตาม โทรหลายสายไม่รับ กลายเป็นว่าเราต้องโทรจิก เราเริ่มงอน เริ่มโกรธ แต่ก็พยามปรับ และเข้าใจ หายโกรธเสมอ แต่เริ่มกลับดึกบ่อยขึ้น เราก็โทรตามบ่อยขึ้น อยากให้ใส่ใจเรื่องงาน ครอบครัว กินแต่พอดี แต่เค้าเริ่มบ่อยขึ้นทุกวัน กลายเป็นว่าเรา ต้องแอบนอนร้องให้ทุกคืน เพราะไม่อยากไปกดดันอะรัยเค้า หลังๆเราเริ่ม โกรธ เริ่มไม่อยากสนใจ และก็เริ่มไม่อยากทำอะรัยให้ เริ่มไม่อยากให้มากอด ให้มาหอม แต่เราทำหน้าที่งานบ้านเหมือนเดิม แต่ความรู้สึกเช่น มากอด มาคุยด้วยไม่เหมือนไม่มีรัยเกิดขึ้น เราทำใจไม่ได้ สิ่งที่เราขอไว้เค้าก็เริ้มละเลย หลงลืม และสุดท้าย เราก็กลายเป็นคนชอบประชดประชัน และทำหน้างอตลอดเวลา เราเบื่อตัวเองที่ต้องเป็นแบบนี้ เราอยากหัวเราะ อยากมีความรักที่ดี อยากแตกต่างจากคู่อื่น แต่จิงๆแล้ว ไม่มีใครหนีความทุกข์ของชีวิตคู่ไปได้ เราต้องเพชิญกับมัน รอวันที่เราจะเข้มแข็ง และเลือกว่าจะทนอยู่หรือออกไปจากชีวิตเค้า เราเริ่มรู้ว่าผู้หญิงทุกคนอยากเป็นแฟนที่ดี แต่เพราะผู้ชายที่เปลี่ยนไป ไม่ใส่ใจเราเหมือนเดิม ไม่รักเราเท่าเดิม เห็นเราเป็นของตาย และเห็นเราไม่สำคัญอีกต่อไป เราถึงต้องเป็นแบบนี้ บางทีเราอาจต้องถามใจตัวเองว่า เรารักเค้ามากพอไหม ที่จะทนอยู่โดยที่ไม่คิดอะรัยเลย หรือเลือกเดินออกมา ความรักถ้าทำอยู่ฝ่ายเดียว คงมีสักวันที่ท้อ และยอมเจ็บ ให้เค้าได้อยู่กับความสุขที่เค้าต้องการ
เราเพิ่งเข้าใจผู้หญิงวันนี้เอง เวลาที่พวกเธองี่เง่า และเอาแต่ใจเราต้องเกิ่นก่อนว่า เรามีความรักครั้งแรกเมื่ออายุ 20 และป
จน 6 ปีผ่านมา เราไม่รู้ว่ามันถึงจุดอิ่มตัวหรือยังงัย เรารู้สึกว่าแฟนเราเริ่มไม่เหมือนเดิม เค้าเริ่มขอกลับบ้านดึก เริ่มขอมีสังคม เริ่มขอดื่มกับเพื่อนบ้าง เราโอเค ให้เค้าได้มีสังคมบ้าง แต่เราห่วง ห่วงมากๆ กลัวอันตราย กลัวเมาแล้วขับรถ เพราะเค้าไม่เคยไปไหน ไม่เคยกลับดึก เราจึงเริ่มจากส่งข้อความถาม โดยไม่โทรไปรบกวน เค้าก็ตอบกลับดี แต่พอดึกมาก เรานอนไม่หลับเลย เค้าก็เริ่มขาดการติดต่อ ทำให้เราต้องเริ่มโทรตาม โทรหลายสายไม่รับ กลายเป็นว่าเราต้องโทรจิก เราเริ่มงอน เริ่มโกรธ แต่ก็พยามปรับ และเข้าใจ หายโกรธเสมอ แต่เริ่มกลับดึกบ่อยขึ้น เราก็โทรตามบ่อยขึ้น อยากให้ใส่ใจเรื่องงาน ครอบครัว กินแต่พอดี แต่เค้าเริ่มบ่อยขึ้นทุกวัน กลายเป็นว่าเรา ต้องแอบนอนร้องให้ทุกคืน เพราะไม่อยากไปกดดันอะรัยเค้า หลังๆเราเริ่ม โกรธ เริ่มไม่อยากสนใจ และก็เริ่มไม่อยากทำอะรัยให้ เริ่มไม่อยากให้มากอด ให้มาหอม แต่เราทำหน้าที่งานบ้านเหมือนเดิม แต่ความรู้สึกเช่น มากอด มาคุยด้วยไม่เหมือนไม่มีรัยเกิดขึ้น เราทำใจไม่ได้ สิ่งที่เราขอไว้เค้าก็เริ้มละเลย หลงลืม และสุดท้าย เราก็กลายเป็นคนชอบประชดประชัน และทำหน้างอตลอดเวลา เราเบื่อตัวเองที่ต้องเป็นแบบนี้ เราอยากหัวเราะ อยากมีความรักที่ดี อยากแตกต่างจากคู่อื่น แต่จิงๆแล้ว ไม่มีใครหนีความทุกข์ของชีวิตคู่ไปได้ เราต้องเพชิญกับมัน รอวันที่เราจะเข้มแข็ง และเลือกว่าจะทนอยู่หรือออกไปจากชีวิตเค้า เราเริ่มรู้ว่าผู้หญิงทุกคนอยากเป็นแฟนที่ดี แต่เพราะผู้ชายที่เปลี่ยนไป ไม่ใส่ใจเราเหมือนเดิม ไม่รักเราเท่าเดิม เห็นเราเป็นของตาย และเห็นเราไม่สำคัญอีกต่อไป เราถึงต้องเป็นแบบนี้ บางทีเราอาจต้องถามใจตัวเองว่า เรารักเค้ามากพอไหม ที่จะทนอยู่โดยที่ไม่คิดอะรัยเลย หรือเลือกเดินออกมา ความรักถ้าทำอยู่ฝ่ายเดียว คงมีสักวันที่ท้อ และยอมเจ็บ ให้เค้าได้อยู่กับความสุขที่เค้าต้องการ