เพื่อนๆเหนื่อยกันมั๊ย กับการที่โดนคนรักทำร้ายจิตใจอยู่ตลอดเวลา

เราเหนื่อยมาก เราไม่โอเคกับอะไรทั้งนั้น เราเหนื่อย ทุกคนมักจะทำร้ายจิตใจด้วยคำพูดอ้อมๆของพวกเขา เราเหนื่อย เราไม่อยากให้น้ำตามันไหลออกมา เรายังโอเคอยู่ใช่มั้ย อยากให้เราเข้มแข็งแต่กลับมาทำร้ายจิตใจเรา

เคยมีความรู้สึกเหนื่อยกับการใช้ชีวิตกันมั๊ย? หรือเคยโดนคาดหวังจากคนรอบข้างหรือจากคนที่รักจากครอบครัวจนรู้สึกกดดันกันบ้างหรือเปล่า? บ้างครั้งการโดนคาดหวังจากคนที่รักที่สำคัญมันก็ดีนะ แต่มันก็เหนื่อยมาก

เหนื่อยกับคำพูดที่ทำร้ายเรา ทะเลาะกันทีไรพูดจาทำร้ายจิตใจเราอยู่ๆ เราเหนื่อย ท้อล่ะเบื่อมาๆ ไม่เคยง้อเราเลย เหนื่อยสุดๆ เราท้อแล้ว

โดนคำพูดทำร้ายจิตใจทุกวันๆมันเจ็บยิ่งกว่าโดนคนเอามีดมาแทงกลางอกอีกอะ เหมือนตายทั้งเป็นอะ กลับมาเหนื่อยๆแทนที่จะถามจริงใจๆให้กันแบบ เป็นไงบ้าง เหนื่อยไหม กินไรไหม กลับโดนคำพูดทำร้ายจิตใจต่างๆนาๆ ไม่มีแ

ที่สุภาพควรต้องใช้คำว่าอะไร ? ชราภาพก่อนมั่งคั่ง ?

สวัสดีค่ะวันนี้เราจะมาขอแชร์ประสบการณ์ของตัวเองในวัยเด็กที่ทำให้เรามีปม ถ้ามองย้อนกลับไป ชีวิตของเราเริ่มมี “ปม” ตั้งแต่ยังเด็กมาก เราเติบโตมากับการสูญเสียแม่จากโรคร้าย ตั้งแต่ยังไม่เข้าใจ

ตราบาปไม่ใช่แผลที่ใครมองเห็น แต่มันคือเสียงเบา ๆ ในคืนเงียบ ที่ถามเราซ้ำ ๆ ว่า วันนั้นเราทำเกินไปไหม คนอื่นทำร้ายเรา เวลาอาจช่วยรักษา แต่ถ้าเราทำร้ายคนที่ให้ชีวิตเรา โดยเฉพาะบุพการี มันไม่ใช่แค่ถูกหร

เข้าใจค่ะว่าแต่ละคนถูกสั่งสอนมารยาทมาต่างกัน แต่ก็อดสงสัยที่จะวิเคราะห์ไม่ได้ ใครมีความรู้ทางด้านจิตวิทยาบ้างคะ ช่วยอธิบายหน่อยค่ะ