เวลาชอบเพื่อนสนิทตัวเองนี่ เรามักจะรู้สึกหงุดหงิดเเปลกๆเวลาเขาพูดถึงเรื่องเเฟนใช่ไหมครับ??
อันนี้ขอถามไว้ก่อนครับ
ผมอยากจะเล่าความรู้สึกเเรกที่รู้ตัวให้ฟัง
คือประมาณว่า เพื่อนคนนี้ผมไม่ได้เจอหน้ากันเลยเป็นเวลา3ปีครึ่ง(ตั้งเเต่จบป.6)จนปัจจุบันผมก็ศึกษาอยู่อาชีวะเเล้วครับ เเต่เพื่อนคนนี้ก็ไม่ได้อยู่ไกลหรอกครับ ตรงข้ามด้วยซ้ำ เรียนอยู่จังหวัดเดียวกันอำเภอเดียวกันต่างหาก เเต่เเค่บ้านอยู่ไกลกันเเค่นั้เอง....โดยส่วนตัวเเล้ว ผมรู้สึกเหมือนมันมีอะไรซักอย่างมาขัดขวางผมเป็นเวลา3ปี ที่ผมพูดเเบบนั้นก็เพราะว่า ทุกครั้งที่ผมนัดเจอกันกับเพื่อนคนนี้ (นับได้เกือบ50ครั้ง)มันจะมีเหตุการณ์บางอย่างที่ทำให้เเผนล่มเสมอ(คือยังไม่ได้เจอหน้ากันเลยก็ไปไม่รอดเเล้ว) จนเมื่อเดือนตุลาที่ผ่านมา ผมนั่งรถ2เเถวประจำทางกลับบ้านกับเพื่อนผม เเต่ในระหว่างนั้น ผมก็เหลือบไปเห็นเพื่อนเก่าคนนั้นๆที่กำลังเดินอยู่ริมทางในชุดนักเรียน
ผมจึงโวยวายเหมือนคนบ้า หัวใจเต้นรัว มือไม้สั่นเหมือนผมโรคจิตจริงๆยังไงก็ไม่รู้
ผมรีบกดกริ่งลงจากรถ เเละเดินตรงไปหาเเบบที่ว่า...เเกล้ง
เหมือนไม่รู้จักกัน เเละก็กดโทรศัพท์ไปมั่วๆทั้งที่หน้าจอดับอยู่ ตอนนั้นเเหละที่ผมเริ่มสับสน หัวใจเริ่มเต้นเเรงขึ้นจนมือสั่น
เธอคนนั้น ก็ได้ตะโกนชื่อของผมเสียงดังลั่น เเละเธอคนนั้นก็ได้วิ่งมากอดผม.....มันก็ยิ่งรู้สึกสับสนไปอีกหลายต่อหลายเท่า
น้ำตาก็เริ่มไหลออกมาช้าๆ มือของผม...ก็เริ่มโอบกอดเธออย่างช้าๆเช่นกัน...หลังจากนั้น ผมก็ได้นั่งคุยปรับทัศนคติอยู่พักใหญ่ เเถมเพื่อนผมก็คอยโอ๋ผมตลอดเวลาที่คุยต่างหาก (โคตรจะเเบบ น่าอาย~)
เเต่สุดท้าย 3 ปีที่หายไป พอเจอหน้ากัน กลับเป็นได้เเค่30นาทีที่ได้อยู่ด้วยกันอีกครั้ง
คือเเมร่งเเบบ...โคตร โมโห งอน หึง หวง หรืออะไรก็ไม่รู้อ่ะ เเต่ผมคิดว่ามันใช่ความรู้สึกเเบบเพื่อนสนิทเหรอ?????????
เกี่ยวกับเพื่อนสนิท
อันนี้ขอถามไว้ก่อนครับ
ผมอยากจะเล่าความรู้สึกเเรกที่รู้ตัวให้ฟัง
คือประมาณว่า เพื่อนคนนี้ผมไม่ได้เจอหน้ากันเลยเป็นเวลา3ปีครึ่ง(ตั้งเเต่จบป.6)จนปัจจุบันผมก็ศึกษาอยู่อาชีวะเเล้วครับ เเต่เพื่อนคนนี้ก็ไม่ได้อยู่ไกลหรอกครับ ตรงข้ามด้วยซ้ำ เรียนอยู่จังหวัดเดียวกันอำเภอเดียวกันต่างหาก เเต่เเค่บ้านอยู่ไกลกันเเค่นั้เอง....โดยส่วนตัวเเล้ว ผมรู้สึกเหมือนมันมีอะไรซักอย่างมาขัดขวางผมเป็นเวลา3ปี ที่ผมพูดเเบบนั้นก็เพราะว่า ทุกครั้งที่ผมนัดเจอกันกับเพื่อนคนนี้ (นับได้เกือบ50ครั้ง)มันจะมีเหตุการณ์บางอย่างที่ทำให้เเผนล่มเสมอ(คือยังไม่ได้เจอหน้ากันเลยก็ไปไม่รอดเเล้ว) จนเมื่อเดือนตุลาที่ผ่านมา ผมนั่งรถ2เเถวประจำทางกลับบ้านกับเพื่อนผม เเต่ในระหว่างนั้น ผมก็เหลือบไปเห็นเพื่อนเก่าคนนั้นๆที่กำลังเดินอยู่ริมทางในชุดนักเรียน
ผมจึงโวยวายเหมือนคนบ้า หัวใจเต้นรัว มือไม้สั่นเหมือนผมโรคจิตจริงๆยังไงก็ไม่รู้
ผมรีบกดกริ่งลงจากรถ เเละเดินตรงไปหาเเบบที่ว่า...เเกล้ง
เธอคนนั้น ก็ได้ตะโกนชื่อของผมเสียงดังลั่น เเละเธอคนนั้นก็ได้วิ่งมากอดผม.....มันก็ยิ่งรู้สึกสับสนไปอีกหลายต่อหลายเท่า
น้ำตาก็เริ่มไหลออกมาช้าๆ มือของผม...ก็เริ่มโอบกอดเธออย่างช้าๆเช่นกัน...หลังจากนั้น ผมก็ได้นั่งคุยปรับทัศนคติอยู่พักใหญ่ เเถมเพื่อนผมก็คอยโอ๋ผมตลอดเวลาที่คุยต่างหาก (โคตรจะเเบบ น่าอาย~)
เเต่สุดท้าย 3 ปีที่หายไป พอเจอหน้ากัน กลับเป็นได้เเค่30นาทีที่ได้อยู่ด้วยกันอีกครั้ง
คือเเมร่งเเบบ...โคตร โมโห งอน หึง หวง หรืออะไรก็ไม่รู้อ่ะ เเต่ผมคิดว่ามันใช่ความรู้สึกเเบบเพื่อนสนิทเหรอ?????????