*นี่เป็นกระทู้แรกของเรานะคะ ถ้าผิดพลาดแต่ประการใดก็ขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วย*
เรามีปัญหาติดความสมบูรณ์แบบอ่ะค่ะ คือไม่ใช่ทุกอย่างในชีวิตต้องเป๊ะหรืออะไรแบบนั้นนะคะ เป็นเฉพาะกับเรื่องที่ตัวเองชอบ
เวลาที่ทำอะไรแล้วไม่เพอร์เฟ็คก็รู้สึกโกรธตัวเองมากๆ บางครั้งถึงขั้นร้องไห้เลย
วันนี้เรานั่งวาดรูปเล่นอยู่ที่โรงอาหารในโรงเรียนค่ะ นั่งวาดไปเรื่อยๆจนจะเสร็จแล้ว
เรารู้ว่าตัวเองเป็นคนวาดรูปเลอะเทอะค่ะ แบบถมดำแล้วมือตัวเองไปแปะกับที่ตรงนั้น พอเลื่อนมือไปที่อื่นก็เลอะไปหมด
เลยแก้ปัญหาด้วยการเอากระดาษอีกแผ่นมารองตรงที่ถมดำไว้ มือจะได้ไม่เปื้อน งานเลยค่อยดูดีออกมาหน่อย
ต่อค่ะ เพราะกระดาษรองมือนี่แหล่ะค่ะทำเราร้องห่มร้องไห้ คือใครก็ไม่รู้เอาซอสมากระเด็นใส่กระดาษ แล้วเราก็มองไม่เห็น เลยเอาไปรองตามปกติ
พอเอากระดาษออกมาเท่านั้นแหล่ะ แทบกรี๊ด! เห้ยยยย มันเลอะตรงส่วนหน้าคนพอดี!! เลอะแบบเละเลยค่ะ!
ตอนนั้นพยายามใจเย็นค่ะ แก้อะไรไม่ได้ เลยกะจะเอาคัตเตอร์ขูดออก
กลับบ้านไปก็เอาคัตเตอร์ค่อยๆขูดตรงที่เปื้อนออก ปรากฏว่าเละกว่าเดิม! หัวร้อนเลยค่ะตอนนั้น ตัดสินใจเลิกขูดแล้ววาดใหม่เลย
พยายามวาดใหม่ ลบแล้วลบอีก สุดท้ายเลยร้องไห้ลั่นบ้าน รู้สึกเฟลแบบอารมณ์เหมือนดิ่งไปเลยอ่ะค่ะ มันรู้สึกแย่ แย่ แย่ แย่ เพราะมันไม่สวยเหมือนเดิมแล้ว ร้องไห้แบบอยากเอาหัวโขกกำแพงตายไปข้างนึง
โทรไปบึ้มอารมณ์กับแม่ แม่ก็บอกว่าตอนนี้กำลังหัวร้อน วาดอะไรก็คงไม่ได้ดังใจ เลยให้ไปพักหาอย่างอื่นทำก่อน รอให้ใจเย็นกว่านี้แล้วค่อยวาดใหม่
จากนั้นก็ลงไปกินข้าว กลิ้งเล่นดูทีวีสักพักแล้วก็กลับมาอีกทีด้วยอารมณ์ที่ดีขึ้นแล้ว หันกลับไปมองสมุดวาดรูป
"เมื่อกี๊เราร้องไห้อยากตายด้วยเรื่องแค่นี้เนี่ยนะ?" เลยคิดว่าตัวเองอาจจะเป็นพวกบ้าเป๊ะ เพราะนี่แค่วาดเล่นๆยังขนาดนี้ จริงจังนี่จะขนาดไหน
คือมันมีปัญหาแบบนี้มานานแล้วค่ะ ทำอะไรผิดพลาดหน่อยก็รู้สึกเฟลแบบอารมณ์ทิ้งดิ่ง อยากหายไปจากโลกนี้เลย
แล้วเราไม่อยากหงุดหงิดทิ้งดิ่งแบบนั้นอีกแล้วค่ะ ตัวเองก็รู้สึกแย่ที่เป็นแบบนี้ บางครั้งเราก็เผลอไปลงกับคนอื่นแทบจะเสียเพื่อนกันเลย
พอจะมีวิธีไหนช่วยลดอาการแบบนี้ได้บ้างคะ?
ทำยังไงถึงจะลดการบ้าความสมบูรณ์แบบได้บ้างคะ?
เรามีปัญหาติดความสมบูรณ์แบบอ่ะค่ะ คือไม่ใช่ทุกอย่างในชีวิตต้องเป๊ะหรืออะไรแบบนั้นนะคะ เป็นเฉพาะกับเรื่องที่ตัวเองชอบ
เวลาที่ทำอะไรแล้วไม่เพอร์เฟ็คก็รู้สึกโกรธตัวเองมากๆ บางครั้งถึงขั้นร้องไห้เลย
วันนี้เรานั่งวาดรูปเล่นอยู่ที่โรงอาหารในโรงเรียนค่ะ นั่งวาดไปเรื่อยๆจนจะเสร็จแล้ว
เรารู้ว่าตัวเองเป็นคนวาดรูปเลอะเทอะค่ะ แบบถมดำแล้วมือตัวเองไปแปะกับที่ตรงนั้น พอเลื่อนมือไปที่อื่นก็เลอะไปหมด
เลยแก้ปัญหาด้วยการเอากระดาษอีกแผ่นมารองตรงที่ถมดำไว้ มือจะได้ไม่เปื้อน งานเลยค่อยดูดีออกมาหน่อย
ต่อค่ะ เพราะกระดาษรองมือนี่แหล่ะค่ะทำเราร้องห่มร้องไห้ คือใครก็ไม่รู้เอาซอสมากระเด็นใส่กระดาษ แล้วเราก็มองไม่เห็น เลยเอาไปรองตามปกติ
พอเอากระดาษออกมาเท่านั้นแหล่ะ แทบกรี๊ด! เห้ยยยย มันเลอะตรงส่วนหน้าคนพอดี!! เลอะแบบเละเลยค่ะ!
ตอนนั้นพยายามใจเย็นค่ะ แก้อะไรไม่ได้ เลยกะจะเอาคัตเตอร์ขูดออก
กลับบ้านไปก็เอาคัตเตอร์ค่อยๆขูดตรงที่เปื้อนออก ปรากฏว่าเละกว่าเดิม! หัวร้อนเลยค่ะตอนนั้น ตัดสินใจเลิกขูดแล้ววาดใหม่เลย
พยายามวาดใหม่ ลบแล้วลบอีก สุดท้ายเลยร้องไห้ลั่นบ้าน รู้สึกเฟลแบบอารมณ์เหมือนดิ่งไปเลยอ่ะค่ะ มันรู้สึกแย่ แย่ แย่ แย่ เพราะมันไม่สวยเหมือนเดิมแล้ว ร้องไห้แบบอยากเอาหัวโขกกำแพงตายไปข้างนึง
โทรไปบึ้มอารมณ์กับแม่ แม่ก็บอกว่าตอนนี้กำลังหัวร้อน วาดอะไรก็คงไม่ได้ดังใจ เลยให้ไปพักหาอย่างอื่นทำก่อน รอให้ใจเย็นกว่านี้แล้วค่อยวาดใหม่
จากนั้นก็ลงไปกินข้าว กลิ้งเล่นดูทีวีสักพักแล้วก็กลับมาอีกทีด้วยอารมณ์ที่ดีขึ้นแล้ว หันกลับไปมองสมุดวาดรูป
"เมื่อกี๊เราร้องไห้อยากตายด้วยเรื่องแค่นี้เนี่ยนะ?" เลยคิดว่าตัวเองอาจจะเป็นพวกบ้าเป๊ะ เพราะนี่แค่วาดเล่นๆยังขนาดนี้ จริงจังนี่จะขนาดไหน
คือมันมีปัญหาแบบนี้มานานแล้วค่ะ ทำอะไรผิดพลาดหน่อยก็รู้สึกเฟลแบบอารมณ์ทิ้งดิ่ง อยากหายไปจากโลกนี้เลย
แล้วเราไม่อยากหงุดหงิดทิ้งดิ่งแบบนั้นอีกแล้วค่ะ ตัวเองก็รู้สึกแย่ที่เป็นแบบนี้ บางครั้งเราก็เผลอไปลงกับคนอื่นแทบจะเสียเพื่อนกันเลย
พอจะมีวิธีไหนช่วยลดอาการแบบนี้ได้บ้างคะ?