คนข้างบ้านนี่มันพูดยุยงให้บ้านผมแตกแยกตลอด บางทีผมก็โมโหนะ แต่ผมก็เป็นเด็ก ทำอะไรไม่ได้ พูดกับอีกคนเหมือนจะเห็นด้วย แต่พอมาพูดกับอีกคน ก็ไปคนละเรื่องเลย และทุกอย่างก็จะมาลงที่ผมกับน้องเหมือนทุกที ทุกวันนี้ในส่วนของผม ผมก็ตั้งใจเรียนจนจบ ตั้งใจทำงาน พยายามไม่ขอเงินใช้ บางทีมีปัญหา ผมเหนื่อย อยากพักบ้าง แต่พอนึกถึงครอบครัว ผมก็ยังพักไม่ได้ เราไม่ใช่ครอบครัวคนมีเงินเหมือนคนอื่นเขา ทุกอย่างผมคิดว่าควรค่อยเป็นค่อยไปทีละเสต็ป แต่ทุกครั้งที่ผมได้ยินบางเรื่อง ผมยอมรับเลยว่า ผมเหนื่อย และท้อใจมากกว่าทำงานหนักๆหลายเท่า ทั้งคำพูดของคนในบ้าน คำพูดของคนนอกบ้าน คำพูดที่ผมไม่รู้ว่าผมจะเชื่อใครดี ผมเถียงก็ไม่ได้ ถ้าจะให้มานั่งคุยกันก็จะทะเลาะกันเฉยๆ หรือบางที ตัวผมเองอาจจะเป็นลูกที่ไม่ดี ลูกที่แย่ อย่างที่เขาว่าก็ได้ ผมยังคงไม่เป็นที่น่าพอใจของใครในบ้าน ถูกมองว่าส่งเรียนเป็นภาระ หมดเงินไปเยอะ แต่ยังไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน พ่อแม่ครอบครัวผมก็ยังลำบากอยู่ ผมผิดเองแหละ ที่ยังทำให้ทุกท่านสบายไม่ได้ทั้งที่ก็พยามสุดตัวแต่คงยังไม่มากพอ...
เมื่อเกิดเหตุการณ์แบบนี้ ควรทำยังไง