ผมมีแฟนเป็นหมอคนนึง พอดีเขาเพิ่งเข้ามาเรียนในมหาวิทยาลัยได้ไม่นาน ผมก็เป็นรุ่นพี่ครับ ผมเรียนวิศวกรรม ตอนที่เราตกลงคบกัน เขาบอกว่า เขาอยากคบกันแบบเงียบๆ ไม่เปิดเผยอะไร อันนี้ผมก็เข้าใจครับ ว่าเขาคงยังไม่พร้อมที่แสดงออกว่าคบกับผม เขาจะบอกผมว่า เขาเป็นคนที่จะต้องออกไปช่วยเหลือผู้คนในภายหน้า เขามาเรียนด้วยภาษีประชาชน จะทำอะไรต้องคำนึงถึงเรื่องนี้เสมอ
ผมก็เข้าใจครับ
แต่ว่า .......
ทำไมเราโทรศัพท์คุยกันไม่ได้เลย ตั้งแต่คบกันมาได้เดือนกว่าๆ โทรคุยไม่ถึงสามครั้ง
เขาเคยตอบผมว่า " เขาอยู่กับเพื่อน เขาอาย ไม่กล้าคุย " เขาอยู่หอในครับ ผมอยู่หอนอก
ผมก็รู้ว่าเขาไม่ว่างครับ เขาอ่านหนังสือ ผมแค่อยากคุยกับเขาบ้าง วันนึงแค่ห้าหรือสิบนาทีก็พอ ผมไม่รบกวนมากหรอกครับ แค่อย่างน้อยได้คุยกันบ้าง วันละครั้งก่อนนอนก็พอครับ
พอเขาว่าง เขาก็บอกผมตลอดว่าขอเวลาส่วนตัวบ้าง
พอเขาบอกว่าไปทำธุระ ไม่ว่าง แล้วพอมาหาผมที่ห้อง ธุระที่เขาบอกผมคือ ไปเทียวกับเพื่อน กินข้าว ดูหนัง ซื้อของ ส่วนผม ก็ทำได้แค่รอที่ห้อง ทั้งวัน รอกินข้าวด้วย รอที่มีหวังว่าจะได้พบกัน แต่สุดท้ายผมก็รอเก้อ ช่วงปิดเทอมที่ผ่านมา เขาว่าง แต่เขาไม่มาหาผมเลย เรามีแค่ตอบไลน์กัน วันละครั้งสองครั้งเท่านั้น ช่วงปิดเทอม เขาและผมจะว่างตรงกัน ช่วงปิดเทอมเขาเคยบอกว่าจะพาผมไปเที่ยว พาไปดูหนัง กินข้าว แต่สิ่งที่พูดมาทั้งหมด เขาทำให้เพื่อนเขาหมดเลย เขาไม่เคยทำให้ผมเลย ทั้งที่เขาเคยบอก เคยสัญญากับผมเอาไว้ จนตอนนี้เปิดเทอมแล้วครับ เราทั้งคู่เรียนหนัก และเทอมนี้เป็นเทอมสุดท้ายที่ผมจะได้อยู่มหา'ลัยนี้ 4เดือนสุดท้ายในชีวิตมหาลัย ซึ่งถ้าผมจบไป นั่นคือ เราจะไม่ได้เจอกันอีกครับ ผมอยากใช้เวลาที่เหลือให้คุ้มค่าที่สุด ก่อนที่จะไป ผมไม่ขออะไรมากหรอกครับ แค่เจอกันบ้าง ไปเที่ยวกันบ้าง กินข้าวด้วยกันบ้าง ก็เท่านั้นเอง แต่สิ่งที่เขาเคยบอกผมว่า เขากลัว ทำสถาบันแพทย์เสียเกีรติ ผมก็โอเคครับ แต่บางทีก็อยากให้เห็นผมเป็นแฟนบ้าง ไม่ใช่ปล่อยให้ผมเหมือนของตายแบบนี้ บางทีของตายมันอาจจะตายไปแล้วจริงๆก็ได้นะครับ
ผมมีแฟนเป็นหมอ(ช) จะทำให้เขาเสียจรรยาบรรณของแพทย์ไหมครับ
ผมก็เข้าใจครับ
แต่ว่า .......
ทำไมเราโทรศัพท์คุยกันไม่ได้เลย ตั้งแต่คบกันมาได้เดือนกว่าๆ โทรคุยไม่ถึงสามครั้ง
เขาเคยตอบผมว่า " เขาอยู่กับเพื่อน เขาอาย ไม่กล้าคุย " เขาอยู่หอในครับ ผมอยู่หอนอก
ผมก็รู้ว่าเขาไม่ว่างครับ เขาอ่านหนังสือ ผมแค่อยากคุยกับเขาบ้าง วันนึงแค่ห้าหรือสิบนาทีก็พอ ผมไม่รบกวนมากหรอกครับ แค่อย่างน้อยได้คุยกันบ้าง วันละครั้งก่อนนอนก็พอครับ
พอเขาว่าง เขาก็บอกผมตลอดว่าขอเวลาส่วนตัวบ้าง
พอเขาบอกว่าไปทำธุระ ไม่ว่าง แล้วพอมาหาผมที่ห้อง ธุระที่เขาบอกผมคือ ไปเทียวกับเพื่อน กินข้าว ดูหนัง ซื้อของ ส่วนผม ก็ทำได้แค่รอที่ห้อง ทั้งวัน รอกินข้าวด้วย รอที่มีหวังว่าจะได้พบกัน แต่สุดท้ายผมก็รอเก้อ ช่วงปิดเทอมที่ผ่านมา เขาว่าง แต่เขาไม่มาหาผมเลย เรามีแค่ตอบไลน์กัน วันละครั้งสองครั้งเท่านั้น ช่วงปิดเทอม เขาและผมจะว่างตรงกัน ช่วงปิดเทอมเขาเคยบอกว่าจะพาผมไปเที่ยว พาไปดูหนัง กินข้าว แต่สิ่งที่พูดมาทั้งหมด เขาทำให้เพื่อนเขาหมดเลย เขาไม่เคยทำให้ผมเลย ทั้งที่เขาเคยบอก เคยสัญญากับผมเอาไว้ จนตอนนี้เปิดเทอมแล้วครับ เราทั้งคู่เรียนหนัก และเทอมนี้เป็นเทอมสุดท้ายที่ผมจะได้อยู่มหา'ลัยนี้ 4เดือนสุดท้ายในชีวิตมหาลัย ซึ่งถ้าผมจบไป นั่นคือ เราจะไม่ได้เจอกันอีกครับ ผมอยากใช้เวลาที่เหลือให้คุ้มค่าที่สุด ก่อนที่จะไป ผมไม่ขออะไรมากหรอกครับ แค่เจอกันบ้าง ไปเที่ยวกันบ้าง กินข้าวด้วยกันบ้าง ก็เท่านั้นเอง แต่สิ่งที่เขาเคยบอกผมว่า เขากลัว ทำสถาบันแพทย์เสียเกีรติ ผมก็โอเคครับ แต่บางทีก็อยากให้เห็นผมเป็นแฟนบ้าง ไม่ใช่ปล่อยให้ผมเหมือนของตายแบบนี้ บางทีของตายมันอาจจะตายไปแล้วจริงๆก็ได้นะครับ