...พักเรื่องกราบรถ มากราบขโมยหัวใสกันดีกว่า.../// ถ้าฉันรวยจะสวยหั้ยดูเด้อ...!!!

...ทู้นี้จะว่าฮาก็ฮา จะว่าน่าโมโหก็น่าโมโห ขโมยอะไรจะหัวดีขนาดนั้น

ช่วงก่อนที่อิสานแล้ง รัฐบาลได้ส่งสริมให้ปลูกต้นยูคาเป็นพืชเศรษฐกิจ

คงจะเป็นรัฐบาลพ่อใหญ่จิ๋วมั้งช่วงนั้น  ชาวบ้านชาวช่องก็ปลูกกันเพียบ

บางคนหัวดีก็ไปชี้สวนยูคาของคนอื่นว่าเป็นของตัว คนตัดจ่ายเงินแล้วก็เข้าไปตัด

ถ้าเจ้าของเขามาเจอก็มีเรื่องขึ้นโรงพักกัน คนขายก็ไม่ใช่เจ้าของสวน หอบเงินหนีไปแล้ว

บางคนก็ปลูกไว้ เวลาจะขายมักจะขายแบบเหมาสวน ยืนดูข้างนอกไม้ยูคาเต็มสวน

พอเข้าไปข้างใน กลวงโบ๋ ไม่รู้พวกมาแอบตัดกันตอนไหน

เราเองก็ไม่อยากตกเทรน ก็แอบมีสวนเล็กๆไว้กับเขา

แต่บังเอิญสวนเล็กๆที่ว่านี่อยู่ในเขตเทศบาล แล้วมีอยู่แปลงเดียวที่ปลูกยูคา

ชาวบ้านแถวนั้นมีอาชีพชาวประมง เลี้ยงเป็ด เลี้ยงไก่ ไปตามเรื่อง

ปกติยุคาปลูกง่าย ปลูกแล้วแทบไม่ต้องดูแล ใส่ปุ๋ยแค่ปีแรก แล้วก็ปล่อยตามยถากรรม เดี๋ยวมันก็งามเอง

ปลูกไปหลายปีแหล๊ะ มีคนมาถามซื้อยูคา เราก็เลยจะขาย ก่อนจะขายก็ไปดูไม้ก่อน

เราไปถึงก็เจอชาวบ้านกำลังแบบไม้ยูคาออกมาจากสวนเรา เราก็เลยถามเขาว่า

...จขกท... ลุงเอาไม้ไปทำอะไรอ๊ะ

...ลุง...เอาไปทำคอกไก่

...จขกท...สวนยูคาลุงเหรอ?

...ลุง...ป่าวคับสวนคนในอำเถอนี่แหล๊ะ แต่ไม่รู้ของใคร

...จขกท...อ้าว แล้วลุงมาเอาของเขาทำไม ไม่กล้วเขาว่าเหรอ

...ลุง...โอ๊ยย เขาจะว่าหมดนิ คนแถวนี้ก็ใช้ไม้จากป่านี้ทั้งนั้นแหล๊ะ

...จขกท...อ้าวว ทำไมเป็นงั้น

...ลุง...ไปเดินดูได้เลย บ้านทุกหลังต้องเคยมาตัดไม้ที่ป่านี้ ไปทำเล้าไก่ เล้าเป็ดกันทั้งนั้นแหล๊ะ

แล้วลุงก็เดินแบกไม้ผ่านหน้าเราไปด้วยความรำคาญ ที่มาชวนคุยอยู่ได้ คนจะรีบไปทำเล้าไก่

เราก็เลยเดินเข้าไปในสวน สภาพก็ตามนั้น มองจากข้างนอก ต้นยูคางามมาก

แต่พอเดินเข้าไปลึกๆ มีแต่ตอกับต้นที่กำลังเกิดใหม่...