ครอบครัวเเบบนี้ ทำไงค่ะ??

สวัดดี^^ วันนี้ขอเเชร์ชีวิตหน่อยซึ่งๆหลายคนอาจเป้นอยู่รึเคยประสบมามาเเล้ว ขอเล่าเลยล่ะกัน เราเป้นลูกกลางมีพี่ชายเเละน้องสาวปกตินิสัยเรามักร้าเริงเเละเฮฮา(อิอิ)เราเป้นน่าตาไม่ดีเหมือนพี่น้องคนอื่นเเถมยังอ้วนคือรวมๆเลยนะว่าปลวกเรียกพี่ เรามักถูกดูถูกเสมอ คนอื่นชอบเอาเราไปเปรียบเทียบกับพี่น้องของเราเสมอ เช่น ตอนที่ไปงานเเลพเจอญาติพี่น้องส่วนมากเขาก้อจะชมพี่กับน้องเราเสมอเราเลยมักน้อยใจเสมอมาเเละบางทีไม่ชมไม่ว่านะเเต่เอาดูถูกเรามาก มองว่าเหมือนไม่ใช่พี่น้องกันมาเพราะเราน่าตาไม่ดี ที่นี้พอเราเกิดความน้อยใจตั้งเเต่จำความได้ เราคิดว่าพ่อเเม่รักลูกไม่เท่ากันเสมอเพราะพี่คือชายคนเดียวในตกูลทำให้พ่อตามใจหน่อย ส่วนน้องเกิดมามีคนเอ้นดูเยอะเยะไปหมด ชมว่าน่ารักตลอด เวลาไม่ให้มันดูการ์ตูนมันเดค่วิ่งไปบอกเเม่ เเปปเดียวเราโดนดุโดนว่า ทำนิดทำหน่อยก้อร้องไปฟ้องเเม่ เลยทำให้เราเวลาอยู่บ้านชอบอยู่คนเดียวถึงจะมีความร่าเริงเเต่ก้อไม่เเสดงออกมาก ไม่ชอบให้ใครมายุ่งเเต่ถ้าที่โรงเรียนจะกลายเป้นที่น่าเข้าหาเพราะเรานั้นเป้นคนตลก เฮฮา เข้ากับทุกคนได้ พอโตมาขึ้นมัธยมต้นก้อเริ่มดีขึ้นเเต่ก้อยังหมาเหมือนเดิม(เสียจุย) เเล้วเวลาเอาเกรดที่ทำมาเพื่อหวังให้เขาชมเขากลับไม่ชมเลย ติด 0 ก้อไม่ติด เเต่ดูพี่เราสิติดเยอะรึน้อยพ่อเเม่ก้อบอกว่ามันเป้นเรื่องปกติของผู้ชาย เเต่ก้อมีบางนะที่เอ้ยปากออกมาเเต่เป้นเชิงว่า อืมดีๆ ซึ่งทำได้เเค่นี้เหรอ สอบเค้าก้อสอบได้ ได้อยู่ห้องต้นๆก้อเมิน น้องสาวก้อสอบจีนได้เต้มมันก้อเอามาอวด ว่ากูทำได้ดีกว่า ก้อเราไม่เก่งภาษาเท่าไร เเม่พ่อก้อชมใหญ่ ลูกเก่งมากๆ(มองบนเลยทีเดียว)คือมันเป้นความรู้สึกที่น้อยใจตั้งเเต่ เราร้องไห้บ่อยมากเรื่องนี้ขค้นมานั่งร้องไห้คนเดียวประจำโดยไม่ให้ใครเห้น เห้ออ มันเหนื่อยมากเลยนะพยายามเเบบว่าทำให้เห้นก้อเมินๆก้อเฉยๆกัน อยากได้เเบบเท่าเทียบกันจิงๆ ทีเหตุกันที่ทำให้เราสามารถบอกได้เลยรุนเเรงต่อจิตใจเรามาก คือพ่อช่วงนั้นไปทำงานในป่าซึ่งไปเจอสัตว์เลี้ยงมาใหม่พ่อรักมันมากดูเเลมันดีคือพูดได้เลยว่าถนุถนอมอย่างดี เเล้วที่นี้มันหายไป เราก้อช่วยหานะ เเล้วที่นี้เราก้อหยุดหาเเล้วไปทำเรื่องส่วนตัวอย่างทาครีมนี้เเหล่ะ เเล้วก้อโมโหว่าทำไมไม่ดูเเลมันดีๆ คือเราเเถมจะไม่ยุ่งกับมัน ไม่เล่นด้วยซ้ำ เราก้อพูดเเล้วมันฟังไม่เข้าหูพ่อ พ่อเลยเตะเราเเรงๆไป2ที ซึ่งเเน่นอนเราเจ้บมากเเต่ไม่ใช่ที่ร่างกายเเต่กับเป้นความรู้สึกที่รักพ่อมันกลับหายไปชั่ววูบเลย ตอนนั้นเรานั่งนิ่งๆ พยายามเก้บน้ำตาให้ยุ พอเราขึ้นมายันข้างบนรึที่ส่วนตัวของเราได้ เราก้อร้องไห้ไมหยุด มันคือครั้งเเรกที่คนเป่นพ่อทำเราเเรงมากๆ เราเป้นผู้หญิงนะ อ่อนเเอยุเเล้วล่ะ เราเล่าเรื่องนี้ให้เเฟนฟังคนเดียว เเฟนพยายามปลอบเราตลอด จนเราเริ่มดีขึ้นนิดๆ เเต่เเฟนก้ออึ้งนะเเละตกที่พ่อทำเเบบนี้กับเรา(เรากับเเฟนเป้น ญ ทั้งคู่เเละยุกันคนล่ะปนะเทศ) เราก้ออึ้งเหมือนกันที่พ่อทำเเบบนี้เพราะสัตว์ตัวเดียวเเต่ความรู้สึกเจ้บมันมีมากกว่ามาก เราท้อมาก เราสู้มาตลอดมีอะไรก้อสู้จนครั้งนี้มันรู้สึกว่ารุนเเรงเกินสู้ได้เพราะเราอายุไม่ถึง15ด้วยซ้ำไป บางทีการกระทำเเบบนี้มันไม่ควรมีด้วยซ้ำ อยากให้เราเป้นคนดีเเต่กลับทำร้ายเรานี้นะ เหอะ!นี้หรือครอบครัวที่เเสนอบอุ่น ตั้งเเต่เกิดมามีเรานี้เเหล่ะขาดความอบอุ่นล่ะมั้ง
บอกเราทีเราควรทำไงบ้างกับเรื่องพวกนี้ ควรปรับตัว ปรับนิสัย ปรับคติตรงไหน บอกเราที??



ขอขอบคุณนะที่เสียเวลาอ่าน