สวัสดีชาวพันทิปทุกๆคน... เราเป็นคนหนึ่งที่ชอบอ่านกระทู้พันทิป มันทำให้เรารับรู้ว่าสิ่งที่เราไม่เคยคิดว่ามันจะเกิดขึ้น แต่มันกลับเกิดขึ้นจริงในชีวิตของคนอื่น เปิดโลกเรามากเลยจริงๆ 5555 เราคิดอยู่นานว่าจะตั้งกระทู้นี้ดีไหม แต่สุดท้ายเราคิดว่าตั้งเถอะ แบ่งปันประสบการณ์ในชีวิต ครั้งแรกที่คุณเจอหัวข้อกระทู้ คงด่าเราในใจล่ะสิ ใจเย็นๆนะทุกคน 55555 อ่านเรื่องราวก่อน มันไม่ผิดหรอกที่คุณจะคิดงั้น เราไม่ได้ชอบคนเลว ใครๆก็ชอบคนดีๆ แต่บางทีเราก็ต้องรู้ตัวเราเองไม่ใช่หรอ ว่าเราคู่ควรกับเค้าไหม เรารักเค้าแบบไหน ลองอ่านดูนะ ... ถ้าอ่านแล้ว งง ก็ขอโทษด้วย คือเรื่องราวมันเยอะมาก เราเรียบเรียงไม่ถูก 55555 จะพยายามทำให้เข้าใจที่สุดนะ
คือเรื่องมันเริ่มเมื่อนานนนนนมากแล้ว ตั้งแต่เราอยู่ ม.สาม พี่เค้าอยู่ ม.ห้า เราอยู่โรงเรียนเดียวกัน เราขอแทนตัวเองว่า "หญิง" นะ แล้วแทนพี่เค้าว่า
"พี่พี" จำได้ว่าตอนนั้นเราเคยได้ร่วมทำงานคณะกรรมการนักเรียนด้วยกัน เราเลยรู้จักกัน อีกอย่างเราเคยเป็นแฟนกับเพื่อนของเค้าแต่ก็ไม่ได้จริงจังอะไรหรอกตอนนั้นน่ะ ยังเด็กอยู่ คบกันแปปเดียวก็เลิก แต่แค่เค้ารับรู้ว่าเราเคยคบกับเพื่อนเค้าคนนี้นะไรงี้ .... เราเริ่มรู้จักกันตั้งแต่ช่วงนั้น แต่ต่างคนต่างก็ลาออกจากคณะกรรมการนักเรียน เลยไม่ได้ร่วมงานกันอีก แต่โรงเรียนเราค่อนข้างเล็ก เราเลยได้เจอกันบ้าง เจอก็ทักทายกันตามปกติ ไม่ได้สนิทอะไรมากในตอนนั้น แต่พอมาช่วง เราขึ้น ม.สี่ แล้วพี่เค้า ขึ้น ม.หก เรารู้ว่าเค้าอยู่บ้านใกล้กับเรา ก็มีกลับบ้านด้วยกันบ้าง บางวันที่พ่อเราไปทำงานต่างจังหวัด ไม่ได้กลับบ้าน เราก็จะชวนเค้ามากินข้าวหน้าปากซอยบ้านเค้าเป็นเพื่อนกัน เป็นงี้มาตลอด ช่วงนี้แหละที่เราสนิทกัน เค้าเป็นคนที่ตลกนะ อารมณ์ดี มีเหตุผล คือเวลาเราอยู่กับเค้าเราเป็นตัวของตัวเองมาก แล้วเค้าจะหัวเราะในสิ่งที่เราทำ เราเป็นคนที่บางครั้งก็เข้าใจยาก แต่ความจริงแล้วเราไม่มีอะไรเลย เค้าเป็นคนที่เข้าใจเราที่สุด จะทันเราตลอด ปรึกษาได้ทุกเรื่อง ช่วงที่เราสนิทกันพ่อเราก็รับรู้ คือถ้าจะไปเที่ยวไหนถ้าพี่พีเป็นคนขอให้ แล้วบอกว่าจะไปเป็นเพื่อนเนี่ย พ่อเราอนุญาตตลอดเลย พ่อเราค่อนข้างไว้ใจพี่พี แล้วพี่พีก็เป็นคนดีที่ไว้ใจได้จริงๆ
ครั้งแรกที่เราเริ่มรู้สึกว่าพี่พีแปลกๆ ก็คือ...เรื่องมันเกิดขึ้นตอนช่วงนึงที่มีรุ่นน้อง มาชอบเรา เราก็เล่าๆให้พี่พีฟัง ตามปกติที่อะไรก็จะเล่าให้ฟังตลอด ต้องบอกก่อนเลยนะว่าพี่พีเนี่ย ไม่เคยมีแฟนมาก่อน ไม่เคยจีบผู้หญิง แต่ก็ไม่ใช่เด็กเรียนขนาดนั้น แต่พี่พีไม่ใช่คนหล่ออะไร พี่แกเลยไม่ค่อยสนใจเรื่องนี้มั้ง แกดูเป็นคนง่ายๆ คงไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวายในชีวิต เพราะบางทีแกก็เล่าเรื่องเพื่อนทะเลาะกะแฟนให้ฟัง ฟังแล้วดูเหมือนพี่พีจะเหนื่อยแทนเพื่อน เราเลยคิดว่าเค้าคงไม่อยากมีเรื่องให้มาปวดหัวในชีวิต ตอนนั้นเราคิดแบบนั้นนะ .... ตอนที่เราเล่าเรื่องที่มีรุ่นน้องมาชอบเราให้ฟังก็ดูเค้าปกติ ไม่พูดไม่อะไร ฟังเราเล่า ออกความเห็นคือปกติมาก แล้วพอเรา ตกลงคบกับน้องเค้า ช่วงนั้นเป็นช่วงที่ MSN กำลังฮิต 55555 เราเห็นเค้าตั้งสถานะต่อท้ายชื่อเอ็มว่า "รู้สึกเหมือนเป็นคลื่นวิทยุ" ตอนแรกเราไม่รู้ว่าคืออะไร มารู้ทีหลังว่าพี่พีหมายถึงคำว่า "เฮิร์ต" พอหลังจากเหตุการณ์ที่เราคบกับน้องคนนั้น ทุกอย่างระหว่างเรากับพี่พีปกติมากกกกก กวนใส่กันเหมือนเดิม ไปกินข้าวด้วยกันปกติ ไม่มีไรเปลี่ยนแปลง จนเราเลิกกับน้องเค้า คือเราคบกับน้องไม่นานเอาจริงๆก็ไม่ต้องเรียกว่าแฟนก็ได้อ่ะ 55555 พี่พีรับรู้ทุกอย่าง แต่ระหว่างเรากับพี่พีก็เหมือนเดิม ... ตอนนั้นเราคิดแค่ว่าเค้าคือพี่ที่เราสนิทคนนึงเท่านั้น จนเมื่อมีเหตุการณ์หลายๆเหตุการณ์เข้ามาในชีวิตเรา มันหนักมากๆ จนเรารับรู้ได้ว่าเค้าคือคนสำคัญมากๆในชีวิตเราคนหนึ่งเลย ...
มีช่วงนึงเราไม่แน่ใจว่าช่วงเรา ม.สี่ หรือ ม.ห้า เพราะเราเป็นหลีดทั้งสองปี แต่จำได้ว่า เรากำลังซ้อมหลีดที่ โรงเรียน แล้วเราต้องตะโกนเชียร์ อีกอย่างเราไมไ่ด้เอากางเกงขาสั้นมาเปลี่ยน กางเกงซับในกระโปรงของเราขาสั้นเกินไป เราโทรหาพี่พี ตอนนั้นพี่พีไม่ได้อยู่ โรงเรียน เราจำไม่ได้ว่าเค้าอยู่บ้านหรือเปล่านะตอนนั้น แต่เราโทรหาเค้า แล้วเสียงเราแห้งมาก คือแทบไม่มีเสียงพูดเลยอ่ะ เสียงหายไปเลย พี่พีได้ยินก็บอกว่า (บทสนธนาส่วนใหญ่อาจไม่เป๊ะแต่ก็ราวๆนี้แหละ)
พี่พี : ทำไมเสียงเป็นงั้นเล่า 5555555
เรา : ขำไรวะ ก็ตะโกนอ่ะ เสียงก็หายดิ (คือเรากรี๊ดไม่เป็น เพราะงั้นเวลาเต้นหลีดเราเลยต้องช่วยผู้ชายตะโกน5555)
พี่พี : หาน้ำมะนาวกินสิ
เรา : หาให้หน่อยดิ ที่ โรงเรียนก็มีแต่มันของปลอม มะนาวขวด 5555555
พี่พี : 5555555 ได้ๆ เดี๊ยวเอาไปให้ เอาไรอีกไหม
เรา : เอากางเกงขาสั้นมายืมด้วยดิ ไม่มีใส่ซ้อมหลีดอ่ะ
พี่พี : แล้วไมไม่เตรียมไปว้าาาาา เคๆได้ๆ รอแปป เดี๊ยวเอาไปให้
แล้วหลังจากนั้นไม่นาน พี่แกมาพร้อมขวดพลาสติค 1 ใบที่บรรจุน้ำมะนาวมาเกือบครึ่งขวด กับกางเกงขาสั้น 1 ตัว ที่ยาวเกือบคลุมเข่า 5555555 (กางเกงตัวนั้นทุกวันนี้ยังอยู่กับเราอยู่เลย เห็นทีไรนึกถึงตลอด )
เรา : ทำไมน้ำมะนาวมีแค่นี้อ่ะ
พี่พี: โหยยยย นี่ก็เยอะแล้ว มะนาวหมดบ้านแล้วเนี่ย
เรา : ทำไมหมด
พี่พี : ก็คั้นให้กับมือ เลยมาช้าเนี่ย ทีนี้แหละของแท้ไม่มีปลอม มีแต่เค็มขี้มือ 55555555
เรา : ดี ไม่ต้องผสมเกลือ ถุ้ยยยยย
นี่แหละฮะ เรากับพี่พี คุยกันแบบนี้ เล่นกันแบบนี้มาตลอด เราพูดได้เลยว่า ชีวิตเรานี้ พี่พีคือคนที่รู้จักเราดีที่สุด รู้ทุกสิ่งทุกอย่าง ว่าเราเป็นคนยังไง เพราะเราอยู่กับเค้าเราเป็นตัวเองมากๆ ขนาดอยู่กับครอบครัวเรายังไม่เป็นตัวเองเท่านี้เลย พี่พีคือคนเดียวที่รู้จักเราดีที่สุด.... แม้กระทั่งช่วงที่เราแย่ที่สุดในชีวิตก็มีเค้าเนี่ยแหละที่อยู่กับเราตลอด...
เดี๊ยวมาต่อนะคะ ใครจะคิดว่าเป็นนิยายไรก็ได้ แค่นี่คือความจริง แล้วเราหวังว่าถ้ากระทู้นี้ดังขึ้นมา เค้าคงจะได้อ่าน และได้รับรู้ความในใจเรา ว่าทำไมเราถึงรักเค้าไม่ได้
เคยไหม ? ... ไม่กล้ารักคนๆหนึ่ง เพราะว่าเค้าเป็นคนดีมากๆ มากจนเรากลัวจะเสียเค้าไป ...
คือเรื่องมันเริ่มเมื่อนานนนนนมากแล้ว ตั้งแต่เราอยู่ ม.สาม พี่เค้าอยู่ ม.ห้า เราอยู่โรงเรียนเดียวกัน เราขอแทนตัวเองว่า "หญิง" นะ แล้วแทนพี่เค้าว่า
"พี่พี" จำได้ว่าตอนนั้นเราเคยได้ร่วมทำงานคณะกรรมการนักเรียนด้วยกัน เราเลยรู้จักกัน อีกอย่างเราเคยเป็นแฟนกับเพื่อนของเค้าแต่ก็ไม่ได้จริงจังอะไรหรอกตอนนั้นน่ะ ยังเด็กอยู่ คบกันแปปเดียวก็เลิก แต่แค่เค้ารับรู้ว่าเราเคยคบกับเพื่อนเค้าคนนี้นะไรงี้ .... เราเริ่มรู้จักกันตั้งแต่ช่วงนั้น แต่ต่างคนต่างก็ลาออกจากคณะกรรมการนักเรียน เลยไม่ได้ร่วมงานกันอีก แต่โรงเรียนเราค่อนข้างเล็ก เราเลยได้เจอกันบ้าง เจอก็ทักทายกันตามปกติ ไม่ได้สนิทอะไรมากในตอนนั้น แต่พอมาช่วง เราขึ้น ม.สี่ แล้วพี่เค้า ขึ้น ม.หก เรารู้ว่าเค้าอยู่บ้านใกล้กับเรา ก็มีกลับบ้านด้วยกันบ้าง บางวันที่พ่อเราไปทำงานต่างจังหวัด ไม่ได้กลับบ้าน เราก็จะชวนเค้ามากินข้าวหน้าปากซอยบ้านเค้าเป็นเพื่อนกัน เป็นงี้มาตลอด ช่วงนี้แหละที่เราสนิทกัน เค้าเป็นคนที่ตลกนะ อารมณ์ดี มีเหตุผล คือเวลาเราอยู่กับเค้าเราเป็นตัวของตัวเองมาก แล้วเค้าจะหัวเราะในสิ่งที่เราทำ เราเป็นคนที่บางครั้งก็เข้าใจยาก แต่ความจริงแล้วเราไม่มีอะไรเลย เค้าเป็นคนที่เข้าใจเราที่สุด จะทันเราตลอด ปรึกษาได้ทุกเรื่อง ช่วงที่เราสนิทกันพ่อเราก็รับรู้ คือถ้าจะไปเที่ยวไหนถ้าพี่พีเป็นคนขอให้ แล้วบอกว่าจะไปเป็นเพื่อนเนี่ย พ่อเราอนุญาตตลอดเลย พ่อเราค่อนข้างไว้ใจพี่พี แล้วพี่พีก็เป็นคนดีที่ไว้ใจได้จริงๆ
ครั้งแรกที่เราเริ่มรู้สึกว่าพี่พีแปลกๆ ก็คือ...เรื่องมันเกิดขึ้นตอนช่วงนึงที่มีรุ่นน้อง มาชอบเรา เราก็เล่าๆให้พี่พีฟัง ตามปกติที่อะไรก็จะเล่าให้ฟังตลอด ต้องบอกก่อนเลยนะว่าพี่พีเนี่ย ไม่เคยมีแฟนมาก่อน ไม่เคยจีบผู้หญิง แต่ก็ไม่ใช่เด็กเรียนขนาดนั้น แต่พี่พีไม่ใช่คนหล่ออะไร พี่แกเลยไม่ค่อยสนใจเรื่องนี้มั้ง แกดูเป็นคนง่ายๆ คงไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวายในชีวิต เพราะบางทีแกก็เล่าเรื่องเพื่อนทะเลาะกะแฟนให้ฟัง ฟังแล้วดูเหมือนพี่พีจะเหนื่อยแทนเพื่อน เราเลยคิดว่าเค้าคงไม่อยากมีเรื่องให้มาปวดหัวในชีวิต ตอนนั้นเราคิดแบบนั้นนะ .... ตอนที่เราเล่าเรื่องที่มีรุ่นน้องมาชอบเราให้ฟังก็ดูเค้าปกติ ไม่พูดไม่อะไร ฟังเราเล่า ออกความเห็นคือปกติมาก แล้วพอเรา ตกลงคบกับน้องเค้า ช่วงนั้นเป็นช่วงที่ MSN กำลังฮิต 55555 เราเห็นเค้าตั้งสถานะต่อท้ายชื่อเอ็มว่า "รู้สึกเหมือนเป็นคลื่นวิทยุ" ตอนแรกเราไม่รู้ว่าคืออะไร มารู้ทีหลังว่าพี่พีหมายถึงคำว่า "เฮิร์ต" พอหลังจากเหตุการณ์ที่เราคบกับน้องคนนั้น ทุกอย่างระหว่างเรากับพี่พีปกติมากกกกก กวนใส่กันเหมือนเดิม ไปกินข้าวด้วยกันปกติ ไม่มีไรเปลี่ยนแปลง จนเราเลิกกับน้องเค้า คือเราคบกับน้องไม่นานเอาจริงๆก็ไม่ต้องเรียกว่าแฟนก็ได้อ่ะ 55555 พี่พีรับรู้ทุกอย่าง แต่ระหว่างเรากับพี่พีก็เหมือนเดิม ... ตอนนั้นเราคิดแค่ว่าเค้าคือพี่ที่เราสนิทคนนึงเท่านั้น จนเมื่อมีเหตุการณ์หลายๆเหตุการณ์เข้ามาในชีวิตเรา มันหนักมากๆ จนเรารับรู้ได้ว่าเค้าคือคนสำคัญมากๆในชีวิตเราคนหนึ่งเลย ...
มีช่วงนึงเราไม่แน่ใจว่าช่วงเรา ม.สี่ หรือ ม.ห้า เพราะเราเป็นหลีดทั้งสองปี แต่จำได้ว่า เรากำลังซ้อมหลีดที่ โรงเรียน แล้วเราต้องตะโกนเชียร์ อีกอย่างเราไมไ่ด้เอากางเกงขาสั้นมาเปลี่ยน กางเกงซับในกระโปรงของเราขาสั้นเกินไป เราโทรหาพี่พี ตอนนั้นพี่พีไม่ได้อยู่ โรงเรียน เราจำไม่ได้ว่าเค้าอยู่บ้านหรือเปล่านะตอนนั้น แต่เราโทรหาเค้า แล้วเสียงเราแห้งมาก คือแทบไม่มีเสียงพูดเลยอ่ะ เสียงหายไปเลย พี่พีได้ยินก็บอกว่า (บทสนธนาส่วนใหญ่อาจไม่เป๊ะแต่ก็ราวๆนี้แหละ)
พี่พี : ทำไมเสียงเป็นงั้นเล่า 5555555
เรา : ขำไรวะ ก็ตะโกนอ่ะ เสียงก็หายดิ (คือเรากรี๊ดไม่เป็น เพราะงั้นเวลาเต้นหลีดเราเลยต้องช่วยผู้ชายตะโกน5555)
พี่พี : หาน้ำมะนาวกินสิ
เรา : หาให้หน่อยดิ ที่ โรงเรียนก็มีแต่มันของปลอม มะนาวขวด 5555555
พี่พี : 5555555 ได้ๆ เดี๊ยวเอาไปให้ เอาไรอีกไหม
เรา : เอากางเกงขาสั้นมายืมด้วยดิ ไม่มีใส่ซ้อมหลีดอ่ะ
พี่พี : แล้วไมไม่เตรียมไปว้าาาาา เคๆได้ๆ รอแปป เดี๊ยวเอาไปให้
แล้วหลังจากนั้นไม่นาน พี่แกมาพร้อมขวดพลาสติค 1 ใบที่บรรจุน้ำมะนาวมาเกือบครึ่งขวด กับกางเกงขาสั้น 1 ตัว ที่ยาวเกือบคลุมเข่า 5555555 (กางเกงตัวนั้นทุกวันนี้ยังอยู่กับเราอยู่เลย เห็นทีไรนึกถึงตลอด )
เรา : ทำไมน้ำมะนาวมีแค่นี้อ่ะ
พี่พี: โหยยยย นี่ก็เยอะแล้ว มะนาวหมดบ้านแล้วเนี่ย
เรา : ทำไมหมด
พี่พี : ก็คั้นให้กับมือ เลยมาช้าเนี่ย ทีนี้แหละของแท้ไม่มีปลอม มีแต่เค็มขี้มือ 55555555
เรา : ดี ไม่ต้องผสมเกลือ ถุ้ยยยยย
นี่แหละฮะ เรากับพี่พี คุยกันแบบนี้ เล่นกันแบบนี้มาตลอด เราพูดได้เลยว่า ชีวิตเรานี้ พี่พีคือคนที่รู้จักเราดีที่สุด รู้ทุกสิ่งทุกอย่าง ว่าเราเป็นคนยังไง เพราะเราอยู่กับเค้าเราเป็นตัวเองมากๆ ขนาดอยู่กับครอบครัวเรายังไม่เป็นตัวเองเท่านี้เลย พี่พีคือคนเดียวที่รู้จักเราดีที่สุด.... แม้กระทั่งช่วงที่เราแย่ที่สุดในชีวิตก็มีเค้าเนี่ยแหละที่อยู่กับเราตลอด...
เดี๊ยวมาต่อนะคะ ใครจะคิดว่าเป็นนิยายไรก็ได้ แค่นี่คือความจริง แล้วเราหวังว่าถ้ากระทู้นี้ดังขึ้นมา เค้าคงจะได้อ่าน และได้รับรู้ความในใจเรา ว่าทำไมเราถึงรักเค้าไม่ได้