คงพอมีคนจำผมได้นะครับ ชายภีม  หรือนายภีม เลิกเข้าพันทิพย์มากว่าสองปี  เผอิญวันนี้ได้ดูหนัง เรื่องหนึ่ง  ที่พ่อเป็นผู้พิพากษา  แล้วไปขับรถชนอาชญากรคนหนึ่ง ที่ตัวเองเคยตัดสิน จำคุก ยี่สิบปี  ผู้พิพากษาคนนี้มีลูกชายที่เป็นทนาย ที่เก่งฉกาจคนหนึ่ง  แต่ไม่ค่อยลงรอยกับพ่อนัก เพราะโกรธที่พ่อส่งเข้าสถานพินิจ  ในข้อหาเล็กๆ  และ จนท.ขอให้ลงโทษเพียง บำเพ็ญประโยชน์เท่านั้น  จึงหนีออกจากบ้านหลังพ้นโทษ และไม่กลับมาเลย จนแม่ตาย และพ่อต้องคดี

     เหตุการณ์นี้  ทำให้อัยการมือหนึ่ง ต้องลงมาทำคดีเอง  เพราะผู้ต้องหาเป็นถึง  ผู้พิพากษา  และทนายก็เข้มแข็งมาก   จำเลยคงจะหลุดพ้นได้ เพราะไม่มีพยาน   และ ทนายก็เก่งมากโน้มน้าว ลูกขุน จนไขว้เขว  เรื่องมาหักมุมตอนจบ  ที่ผู้พิพากษาที่อยู่ในคอกของจำเลย  มีสำนึกถึงสถานภาพ ผู้รักษากฎหมาย จึงได้สารภาพเหตุการณ์ทุกอย่าง   เลยต้องโทษจำคุก สี่ปี  .สิ่งที่ผมประทับใจในหนังเรื่องนี้ คือ  สำนึกของผู้รักษากฏหมาย  และคำพูด ประโยคหนึ่งของ อัยการ ที่กล่าวว่า   ผมเชื่อว่า  กฏหมายคือสิ่งเดียวที่ทำให้มนุษย์เท่าเทียมกัน

     หันกลับมามองบ้านเรา  สิ่งนี้กลับตรงข้าม  ผมมีความรู้สึกว่า  กฏหมายคือสิ่งที่ทำให้มนุษย์  แตกต่างและแตกแยกกัน   กฏหมายของเราและเขา มิได้ตั้งอยู่ในหลักเดียวกันหรือครับ  ถ้าน้องอ้อม หมาน้อยได้อ่านติดต่อผมหน่อยนะครับ คือหลุดจากกลุ่ม หาทางกลับบ้านไม่เจอครับ