สวัสดีค่ะ กระทู้นี้ตั้งขึ้นมาเพื่อตามหาคนคนนั้นค่ะ พอเพื่อนของหนูเค้าเล่น pantip ไม่เป็นค่ะ หนูเลยมาตั้งกระทู้นี้ให้เพื่อนค่ะ ขอใช้ชื่อย่อแทนชื่อเพื่อนนะคะ (ชื่อ พี) เรื่องมีอยู่ว่า เมื่อวันแม่ที่ผ่านมา(12 สิหาอ่ะค่ะ) ครอบครัวของพีได้วางแผนกันว่าจะไปเที่ยวค่ะ ตอนแรกกะว่าจะไปเที่ยวหัวหิน(แต่โชคดีที่ไม่ได้ไปนะคะ เพราะถ้าไปคงโดนระเบิดอ่ะค่ะ ) แต่พีก็ออกความคิดว่าให้ไปเที่ยวที่อื่นดีกว่า เพราะไปทะเลไปบ่อยแล้ว น่าเบื่อ ก็เลยตกลงกันว่าจะไปเชียงใหม่กันค่ะ พีได้จองที่พักทางเน็ต(คเณศา เฮ้าส์) พอไปถึงก็ใกล้ๆมืดแล้วค่ะ แม่กับพ่อคุยกันในรถว่าจะไปพักที่รีสอทอื่น แต่เข้าใจมั้ยคะว่าอุส่าห์นั่งหาที่พักให้ตั้งนาน สุดท้ายก็ไม่ได้ไปอ่ะ พีก็เลยโมโหมากเลยค่ะ แต่ก็นั่งเงียบๆ แต่แม่ก็คงรู้อยู่อ่ะคะ พอโทรไปถามที่อื่นก็ปรากฎว่าที่นั่งราคาแพงกว่าที่ที่พีจอง ก็เลยไม่นอนค่ะ แต่พ่อกับแม่ก็พยายามหาที่พักข้างทางตลอดเลยนะคะ ไม่สนใจที่พักที่พีจองเลย แต่สุดท้ายก็เต็มรึไม่ราคาก็แพง(ก็ช่วงวันหยุด จะไปเอาอะไรมาก) สุดท้ายแม่ก็บอกว่างั้นนอนที่พักที่พีจองก็ได้ ตอนนั้นพีก็แอบดีใจมากๆเลยนะคะ สุดท้ายแม่ก็เห็นความพยายามที่พีจะหาที่พักให้ กว่าจะไปถึงนั่น อุปสรรคเยอะมากเลยค่ะ ก็ไม่รู้ว่าทำไม หลงนอกเมืองตั้ง 2 รอบ แถมเข้าไปถึงในเมืองก็หลงอีก 3รอบ เดี๋ยวเลยมั้ง เดี๋ยวไปผิดทางมั้ง 5555 ฮาดีนะคะ ตอนนั้นพีภาวนาว่าอย่าให้แม่เปลี่ยนที่พักเลยค่ะ สุดท้ายแม่ก็ไม่เปลี่ยนจริงๆด้วย พี่ที่คเณศาเฮ้าส์เค้าดูแลดีมากเลยนะคะ คอยโทรถามตลอดทางเลย หลงตรงไหนเค้าก็บอก แต่หลงหลายรอบแล้วค่ะ กี่ทีกี่ทีก็ไปผิดเค้าเลยบอกกับพีว่า เดี๋ยวพี่จะส่งพี่อีกคนไปนะคะ ใส่เสื้อสีแดงพี่ก็คอนช่วยพ่อมองทางตลอดเลยค่ะ พีเป็นคนแรกที่เห็นพี่เค้า พีเลยชี้ให้พ่อดูค่ะ จากนั้นพ่อก็ขับรถตามพี่เค้าไป ตอนนั้นพีดีใจมากดลยค่ะที่เจอที่พัก พอถึงที่พักพีก็เปิดประตูไป พี่เค้ายืนหันหลังให้ค่ะ พีก็ยังไม่สนใจอะไร พ่อกับแม่ก็ให้พีช่วยยกของ จังหวะนั้นแหละค่ะ พี่เค้าหันมา พีก็หันไป เจอกันจะๆเลยค่ะ หัวใจเต้นแรงมากกก ตัวสั้นไปหมดเลยค่ะ ยิ้มแบบหุบปากไม่ได้เลยค่ะ พี่เค้าก็มาช่วยพีขนของ(พี่เค้ายิ้มให้ด้วยแหละ พีแน่ใจนะคะว่ารอยยิ้มนั้นพี่เค้ายิ้มแบบจริงใจ พียังจำมันได้อยู่เลย) แม่ก็คอยแอบมองโดยที่พีไม่รู้ตัวเลยค่ะ พอเข้าไปเค้าก้ถามว่าจองห้องเดียวเหรอครับ แล้วน้องคนนี้ล่ะ พี่ก็เลยตอบว่าพีนอนห้องเดียวกับแม่ พ่อ แล้วก็น้องค่ะ
เจอคนที่ใช่แต่ทำอะไรไม่ได้