เอ่อ!!! นี่คือครั้งแรก.สำหรับการตั้งกระทู้ของผม
ผมเป็นคุณพ่อเลี้ยงเดี่ยวครับ. คือ ผมเลิกกับแม่ของลูกได้เกือบๆ 2ปีล่ะครับ. เลี้ยงลูกมาเองตลอด. บางทีก็มีแม่ของผมช่วยเลี้ยงบ้าง. ในเวลาที่ผมติดธุระ. ประเด็นคือ. ตลอดระยะเวลาที่ผมเลิกกับแม่ของลูก มีคนเข้ามาตลอด. อาจเพราะชอบผม หรือ อาจมองที่ฐานะ ซึ่งทั้งสองอย่างก็อยู่ในระดับกลางๆ. หมายถึง หน้าตาและฐานะ. แต่ในความเป็นจริง ผมไม่ได้ชอบใครเลยไม่มองผู้หญิงคนใหนเลย. เพราะในระยะเวลาที่ผมได้อยู่กินกับแม่ของลูก ผมได้รู้ตัวเองแล้วว่า ผมไม่ได้ชอบผู้หญิง. #ใช่ครับ. ผมเป็นเกย์. เป็นไบ. หรือชายรักชายแล้วแต่จะให้คำจำกัดความครับ. แต่สาเหตุที่ผมเลิกกับแม่ของลูก. ไม่ใช่ประเด็นนี้น่ะครับ. เพราะเรื่องครอบครัวของเค้าและเรื่องเงินครับ. แต่การเป็นเพศที่แท้จริงของผม. ก็อาจมีผลทำให้ผมไม่คิดอยากหวนคืนกลับไปหาแม่ของลูกอีก. ในขณะเดียวกัน. ผมก็ใช้ข้ออ้างเหล่านี้. ในการเลี้ยงที่จะคบหาผู้หญิงคนใหม่. ทั้งจากการทอดสะพาน. และจากการจัดหาของผู้ใหญ่. โดยให้ข้ออ้างว่า. กลัวการแต่งงานใหม่ กลัวลูกรับไม่ได้ กลัวเค้าไม่รักลูก. กลัวว่าคนใหม่จะแน่กว่าคนเก่า ประมาณนี้. แต่ทุกข้ออ้างก็มีส่วนของความรู้สึกจริงๆของผมอยู่เหมือนกัน. แต่ก็อย่าวว่า. ประเด็นหลัก คือ. ผม เป็น เกย์
ส่วนเรื่องของการเลี้ยงลูก. ผมรับผิดชอบได้ดี พอสมควรตามฐานะของผม. เรื่องโรงเรียน. เรื่องค่าเทอม. ค่ารถ ค่าขนม. ค่าเสื้อผ้า ค่ายา. คนประกัน. บางทีคุณแม่ผมก็ช่วยบางเหมือนเดิม. ผมรับรู้เรื่องการเรียน มีจ้างครูมาสอนพิเศษส่วนตัว. อ่อผมมีลูกสองคนครับ.คนโต เรียนป1คนน้องเรียนอนุบาล. เรื่องการป่วยลูกทั้งสองคน. ผมรู้ดีว่าลูกคนใหนมีโรคประจำตัว คนใหนแพ้ยาอ่ะไร. และเป็นคนพาไปหาหมอเองทุกครั้ง.เวลาป่วย. เรื่องเสื้อผ้า. ผมเป็นคนรับผิดชอบ. หาซื้อ. และรู้ขนาดเสื้อผ้าของสองพี่น้องนี้ดี. พูดง่ายๆ การเลี้ยงดู70-80%ผมเองหมด. ตั้งแต่เช้าถึงเข้านอนเลยครับ.
ทีนี้. เมื่อมีคนถามว่าแม่เค้าไม่มาหาบ้างเหลอ. ก็มีบ้าง. เช่นไปหาที่โรงเรียน. ไปหาที่รถตู้รับส่ง. แต่ก็ไม่ได้ช่วยเหลือค่าใช้จ่ายใดๆเลย. ไม่เคยมาเยี่ยมลูกที่บ้านผมครับ. สาเหตุคิดว่าน่าจะกลัวผมไม่กล้ามาสู้หน้า และกลัวพ่อแม่เค้าเองด้วยอย่างมาก. และเค้าก็ไม่เคยติดต่อมาหาผม. เพื่อขอเลี้ยงดูหรือพาลูกไปอยู่กับเค้าบ้างแม้แต่ครั้งเดียว เพราะพ่อแม่ของเค้าไม่อยากได้หลานสองคนนี้. โดยให้คำพูดที่ว่า. กูไม่อยากได้ กูไม่เอา. #เลี้ยงหมายังดีซะกว่า. และคำพูดนี้. ทำให้ผมยิ้งเกลียดกันเข้าไปได้อีก. แต่พอระยะหลัง. ก็เงียบหายไปเลย. ไม่มาเยี่ยมไม่มาหาลูกอีก. บอกตรงๆเลยครับ. ผมพอใจมากที่เป็นแบบนี้. ผมอยากให้เค้าไปจากชีวิตลูกของผมทั้งสองคนตลอดไป. ไม่อยากให้เค้ามายุ่งเกี่ยวอะไรอีก. ยอมรับครับ. ว่าเป็นความคิดที่เห็นแก่ตัวเอามากๆ. แต่ในอีกมุม. ผมก็เจ็บจี๊ดทีเดียว. เวลาเค้ามาเยี่ยมลูกแล้วเอาของเล่นหรือขนมมาล่อและให้ความหวังลูกโน่นนี่นั่น. เช่น จะซื้อของแพงๆให้. ลามไปถึงยิ่งเกลียดพอคิดขึ้นมาว่า. ทั้งเงิน. ทั้งรถ. เค้าไปหมด เหลือไว้แค่ส่วนของหนี้. ที่ผมต้องเป็นคนรับภาระคนเดียวมาตลอด. ผมเลยเกลียดเค้ามากไม่อยากให้ลูกได้เจอกับเค้าอีก. แต่ก็ไม่เคยให้ร้ายน่ะครับ. แต่ก็เลี้ยงที่จะไม่พูดถึงกับลูกเลย.
แต่ผมกับลูกตอนนี้ก็มีความสุขกันดี
คำถามคือ
. ผมสงสารและกลัว. ว่าวันนึงที่ลูกต้องมารู้เรื่องเพศที่ผมเป็น. ผมกลัวลูกรับไม่ได้. ผมเลวมากมั้ยท่ีเป็นคุณพ่อที่เป็นเกย์. ถึงแม้ตอนนี้ลูกยังเล็กอยู่. แต่โตขึ้นเค้าก็คงต้องรู้. ไม่อยากให้ลูกผมอายและผิดหวัง
ผมยังเป็นพ่อที่ดีอยู่มั้ย ที่เป็น...
ผมเป็นคุณพ่อเลี้ยงเดี่ยวครับ. คือ ผมเลิกกับแม่ของลูกได้เกือบๆ 2ปีล่ะครับ. เลี้ยงลูกมาเองตลอด. บางทีก็มีแม่ของผมช่วยเลี้ยงบ้าง. ในเวลาที่ผมติดธุระ. ประเด็นคือ. ตลอดระยะเวลาที่ผมเลิกกับแม่ของลูก มีคนเข้ามาตลอด. อาจเพราะชอบผม หรือ อาจมองที่ฐานะ ซึ่งทั้งสองอย่างก็อยู่ในระดับกลางๆ. หมายถึง หน้าตาและฐานะ. แต่ในความเป็นจริง ผมไม่ได้ชอบใครเลยไม่มองผู้หญิงคนใหนเลย. เพราะในระยะเวลาที่ผมได้อยู่กินกับแม่ของลูก ผมได้รู้ตัวเองแล้วว่า ผมไม่ได้ชอบผู้หญิง. #ใช่ครับ. ผมเป็นเกย์. เป็นไบ. หรือชายรักชายแล้วแต่จะให้คำจำกัดความครับ. แต่สาเหตุที่ผมเลิกกับแม่ของลูก. ไม่ใช่ประเด็นนี้น่ะครับ. เพราะเรื่องครอบครัวของเค้าและเรื่องเงินครับ. แต่การเป็นเพศที่แท้จริงของผม. ก็อาจมีผลทำให้ผมไม่คิดอยากหวนคืนกลับไปหาแม่ของลูกอีก. ในขณะเดียวกัน. ผมก็ใช้ข้ออ้างเหล่านี้. ในการเลี้ยงที่จะคบหาผู้หญิงคนใหม่. ทั้งจากการทอดสะพาน. และจากการจัดหาของผู้ใหญ่. โดยให้ข้ออ้างว่า. กลัวการแต่งงานใหม่ กลัวลูกรับไม่ได้ กลัวเค้าไม่รักลูก. กลัวว่าคนใหม่จะแน่กว่าคนเก่า ประมาณนี้. แต่ทุกข้ออ้างก็มีส่วนของความรู้สึกจริงๆของผมอยู่เหมือนกัน. แต่ก็อย่าวว่า. ประเด็นหลัก คือ. ผม เป็น เกย์
ส่วนเรื่องของการเลี้ยงลูก. ผมรับผิดชอบได้ดี พอสมควรตามฐานะของผม. เรื่องโรงเรียน. เรื่องค่าเทอม. ค่ารถ ค่าขนม. ค่าเสื้อผ้า ค่ายา. คนประกัน. บางทีคุณแม่ผมก็ช่วยบางเหมือนเดิม. ผมรับรู้เรื่องการเรียน มีจ้างครูมาสอนพิเศษส่วนตัว. อ่อผมมีลูกสองคนครับ.คนโต เรียนป1คนน้องเรียนอนุบาล. เรื่องการป่วยลูกทั้งสองคน. ผมรู้ดีว่าลูกคนใหนมีโรคประจำตัว คนใหนแพ้ยาอ่ะไร. และเป็นคนพาไปหาหมอเองทุกครั้ง.เวลาป่วย. เรื่องเสื้อผ้า. ผมเป็นคนรับผิดชอบ. หาซื้อ. และรู้ขนาดเสื้อผ้าของสองพี่น้องนี้ดี. พูดง่ายๆ การเลี้ยงดู70-80%ผมเองหมด. ตั้งแต่เช้าถึงเข้านอนเลยครับ.
ทีนี้. เมื่อมีคนถามว่าแม่เค้าไม่มาหาบ้างเหลอ. ก็มีบ้าง. เช่นไปหาที่โรงเรียน. ไปหาที่รถตู้รับส่ง. แต่ก็ไม่ได้ช่วยเหลือค่าใช้จ่ายใดๆเลย. ไม่เคยมาเยี่ยมลูกที่บ้านผมครับ. สาเหตุคิดว่าน่าจะกลัวผมไม่กล้ามาสู้หน้า และกลัวพ่อแม่เค้าเองด้วยอย่างมาก. และเค้าก็ไม่เคยติดต่อมาหาผม. เพื่อขอเลี้ยงดูหรือพาลูกไปอยู่กับเค้าบ้างแม้แต่ครั้งเดียว เพราะพ่อแม่ของเค้าไม่อยากได้หลานสองคนนี้. โดยให้คำพูดที่ว่า. กูไม่อยากได้ กูไม่เอา. #เลี้ยงหมายังดีซะกว่า. และคำพูดนี้. ทำให้ผมยิ้งเกลียดกันเข้าไปได้อีก. แต่พอระยะหลัง. ก็เงียบหายไปเลย. ไม่มาเยี่ยมไม่มาหาลูกอีก. บอกตรงๆเลยครับ. ผมพอใจมากที่เป็นแบบนี้. ผมอยากให้เค้าไปจากชีวิตลูกของผมทั้งสองคนตลอดไป. ไม่อยากให้เค้ามายุ่งเกี่ยวอะไรอีก. ยอมรับครับ. ว่าเป็นความคิดที่เห็นแก่ตัวเอามากๆ. แต่ในอีกมุม. ผมก็เจ็บจี๊ดทีเดียว. เวลาเค้ามาเยี่ยมลูกแล้วเอาของเล่นหรือขนมมาล่อและให้ความหวังลูกโน่นนี่นั่น. เช่น จะซื้อของแพงๆให้. ลามไปถึงยิ่งเกลียดพอคิดขึ้นมาว่า. ทั้งเงิน. ทั้งรถ. เค้าไปหมด เหลือไว้แค่ส่วนของหนี้. ที่ผมต้องเป็นคนรับภาระคนเดียวมาตลอด. ผมเลยเกลียดเค้ามากไม่อยากให้ลูกได้เจอกับเค้าอีก. แต่ก็ไม่เคยให้ร้ายน่ะครับ. แต่ก็เลี้ยงที่จะไม่พูดถึงกับลูกเลย.
แต่ผมกับลูกตอนนี้ก็มีความสุขกันดี
คำถามคือ
. ผมสงสารและกลัว. ว่าวันนึงที่ลูกต้องมารู้เรื่องเพศที่ผมเป็น. ผมกลัวลูกรับไม่ได้. ผมเลวมากมั้ยท่ีเป็นคุณพ่อที่เป็นเกย์. ถึงแม้ตอนนี้ลูกยังเล็กอยู่. แต่โตขึ้นเค้าก็คงต้องรู้. ไม่อยากให้ลูกผมอายและผิดหวัง