ไม่ว่าเราจะสตรองแค่ไหน ? เมื่อถึงจุดจุดนึงเราก็เริ่มอยากมีคนดูแล

ไม่ว่าเราจะสตรองแค่ไหน ? เมื่อถึงจุดจุดนึงเราก็เริ่มอยากมีคนดูแล
เมื่อ 'ความโสด' เข้ามาเยือนชีวิต ย่างเข้าสู่ปีที่ 4

เป็นโสดมาก็ระยะหนึ่งจนย่างเข้าสู่ปีที่ 4 ถามว่าเหงาไหม ? คงมีบ้างนะ อาจเป็นเพราะก่อนหน้านี้ถ้าให้เปิดใจคุยกับใคร เรายังมีความกลัวที่ยังไม่สามารถก้าวผ่านไปได้ เป็นเเผลเก่าของเราเองแหละที่มันส่งผลเรื้อรังให้เราสร้างกำแพงใจของเราสูงขึ้น เหมือนแบบว่าถ้าปล่อยให้ใครคนนึงมีอิทธิพลกับเรามากๆ แล้ววันนึงเขาทิ้งเราไป เราอาจจะใช้ระยะเวลากับตัวเองเพื่อให้เข้มเเข็งขึ้นมากขึ้นกว่าครั้งก่อน

ความรักฉบับของเรา คือ ความเข้าใจ และซื่อสัตย์ต่อกัน

ซึ่งตอนนี้เราอายุ 24 ไม่ใช่วัยที่ต้องมาลองผิดลองถูก ยิ่งเจอคนที่ใช้และดีต่อใจมากเท่าไหร่ เราจะวางแผนอนาคตของเราได้มากขึ้นเท่านั้น เราเองก็อยากจะเจอคนที่เข้ากับเราได้สักคน คุยกันไปเรื่อย อยู่ข้างๆ กันเสมอ

ตลอดสี่ปีที่ผ่านมาชีวิตเรามีความสุขดี อิสระ อยากทำอะไรได้ทำ อยากไปไหนได้ไป เราอยู่ได้อย่างมีความสุขเพราะเรามีเพื่อน แม้ว่าเพื่อนรอบตัวเราจะมีแฟนแต่พวกมันไม่ได้ทำให้เรารู้สึกเหงาเลย

แต่เมื่อนึกถึงจุดที่พ่อแม่เราเป็นห่วง ซึ่งถ้าวันนึงพวกเขาแก่ตัวลงไปเรื่อยๆ แต่เรายังไม่มีคนที่สามารถดูแลเราเลย เขาคงจะเป็นห่วงเราน่าดู ถ้าเรามีคนคู่คิดคู่ใจอยู่ฟ่าฟันกับเราไปจนแก่เฒ่า เราจะได้โตในสายตาพ่อกับแม่เราอย่างเต็มที่สักที.

#พูดแล้วจะร้อง 55555555 #มองลงมาจากคานทอง