เสียงที่หลอกหลอน... ในค่ำคืนที่ฝนตก
ผมไม่เคยแต่งเรื่องสั้นมาก่อนนะครับ ผิดพลาดอะไรผมขอโทษมา ณ ที่นี่ด้วย มีอะไรแนะนำได้เลยนะครับ
***เรื่องที่แต่งนี้ อิงมาจากเรื่องจริงเพียงบางส่วน***
ขอบคุณภาพจาก อินเทอร์เน็ต
"ซ่าาาาาาาาาาาาาาาาา~"
เสียงฝนที่ตกลงมาไม่หยุดหย่อน
ตอนนั้นเป็นช่วงเย็นวันอาทิตย์ ผมอยู่บ้านคนเดียว คนอื่นที่บ้านออกไปธุระ หรือไม่ก็ไปสังสรรค์กับเพื่อนฝูงของเขา
ส่วนตัวผมนั้น นั่งปั่นงานโต้รุ่งอยู่บ้าน เพิ่งเสร็จไปตอนสายๆ จากนั้นก็หลับยาวมาตื่นอีกทีก็ตกเย็นซะแล้ว
แล้วก็ได้นั่งกินข้าวมื้อแรกของวัน คนเดียวฟังเสียงฝน ที่น่าจะตกมาได้สักพักแล้ว
ผมก็คิดอยู่ว่าดีแล้ว คนอื่นอยู่มีหวังโดนสวดหูชา ว่านอนกินบ้านกินเมืองอีก
ระหว่างนั้นฝนก็ยังตกอยู่ตลอด พอกินข้าวเสร็จ ก็กะว่าจะเดินไป 7 ซะหน่อย
ปรากฏว่าที่บ้านเอาร่มไปด้วยกันหมดเลยซะงั้น
... เอาวะช่างมัน
งานเสร็จไปแล้ว เล่นเน็ตฯ ชิวๆ ละกันยังไม่มีอารมณ์เล่นเกม
เวลาก็ผ่านไป ถึงช่วง 5 ทุ่ม ยังไม่มีใครกลับบ้าน มีแต่โทรมาบอกว่า ติดฝนจะค้างบ้านเพื่อน
กับ ยังจะมีไปต่อกันอีก ไม่ต้องรอ
ผมก็ไม่ได้ว่าอะไร อยู่บ้านคนเดียวเงียบๆ สบายใจดีซะอีก
ใกล้จะเที่ยงคืน เพื่อนก็ทักมาทาง skype ถามว่าง่วงรึยัง ผมก็ตอบไป “เพิ่งตื่นเมื่อเย็นๆ ยังไม่ง่วงเลย”
เพื่อนมันก็หวังดี ส่งลิงค์มาให้ บอกว่าจะ “ช่วยแก้ง่วง”
เปิดลิงค์ปุ๊บ...
พิมพ์ด่ามันเลย “ไอ้.....ดึกๆ ดื่นๆ ส่งลิงค์แบบนี้มาได้” แล้วผมก็คิดได้ว่าตัวเองก็เคยแกล้งเพื่อนๆ แบบนี้เหมือนกัน
สงสัยกรรมตามสนอง
ผมก็นั่งเล่นเน็ตฯ ต่อไปเองคนเดียว นึกได้ว่าการ์ตูนเรื่องนึงที่ตามอ่านน่าจะ ออกตอนต่อแล้ว
แต่ผมดันจำเว็บที่อ่านไม่ได้ กำลังจะพิมพ์ Googl...
ฝุบบบ!!!
รอบตัวมืดไปหมด มีแค่ไฟจากหน้าจอคอมกับเสียง UPS เครื่องสำรองไฟดังเตือน “ติ๊ด..............ติ๊ด”
กับเสียงพัดลมเครื่องคอมที่ยังติดอยู่ ส่วนเราท์เตอร์นั้น ดับไปเรียบร้อย
“เอาจริงดิ?” “มาดับตอนคนกำลังเสี้ยนอยากอ่านการ์ตูนเนี่ยนะ!!?”
ไฟดับอยู่สัก 2 นาที ผมก็คิดว่า “ไม่ใช่แค่ไฟตกแน่ๆ สงสัยยาว”
ผมลองเปิดม่านดูบ้านหลังอื่นๆ ก็เห็นว่าดับเหมือนกัน
ผมก็จัดการปิดคอม เสร็จเรียบร้อย ก็ไม่มีอะไรทำ
จะไปเอามือถือเปิดอ่านการ์ตูนก็เน็ตฯ มือถือจะหมดอีก
ผมที่ไม่มีอะไรทำ ได้แต่นอนอยู่ในความมืดคนเดียว ก็คิดนู่นคิดนี่ไปเรื่อย
แล้วดันไปคิดเรื่องลิงค์ ที่เพื่อนส่งมาซะได้
“เวรละ ไม่นึกเลยว่าจะมาติด critical เอาตอนนี้”
ตอนที่พยายามข่ม ไม่ให้คิดเรื่องนั้นอยู่
ท่ามกลางเสียงฝนตกที่แทบจะเป็นความถี่ต่อเนื่องจนชาชิน
ก็มีเสียงแปลกปลอม ที่ผุดขึ้นมา....
“....ครดดดดด”
...
..
.
“เอาแล้วเมิง” ผมพูดออกมาหลังจากติดสตัน
“โห เล่นกันแบบนี้เลยนะ แต่ละอย่างมันจะต่อคอมโบกันเป๊ะเกินไปแล้ว”
ผมเองก็ยังไม่ง่วง แต่เป็นแบบนี้ก็คิดว่าพยายามข่มตาหลับเลยน่าจะดีกว่า
“อย่าไปคิดเรื่องอะไรทั้งนั้น โดยเฉพาะไอ้เรื่องลิงค์ที่มันส่งมาเนี่ย อย่าไปคิดดดดด”
ผมก็เริ่มทบทวนสถานการณ์
ไฟดับ ขี้เกียจโทรไปถามการไฟฟ้า แต่น่าจะนานชัวร์
ปกติดึกขนาดนี้ ที่ที่ไปได้ก็มีแค่ ร้านเน็ตฯ กับ 7 ที่ปากซอยข้างๆ ระยะทางเดินได้สบายๆ
แต่สภาพฟ้ารั่วแบบนี้ ร่มก็ไม่มี ไม่ต้องคิดต่อเลย
“...#^$รรรกก” เสียงประหลาดก็กลับมาหลอกหลอน อีกครั้ง คราวนี้ยิ่งวิปริตผิดแผกไปยิ่งกว่าเดิม
“โอย ไอ้เสียงนี่ก็ยิ่งง... ทำไงดีฟะเนี่ย”
“&^%จ*&%$กรรร!!?)” เสียงเริ่มดังกว่าเดิม
ว้อยยยยยย ไอ้ภาพจากลิงค์เวรนั่นดันแว่บเข้ามาในหัวอีก
“คร͕͚̥͇̲̲͉̙̻̯͎̘̫ͤͥ̀̊i̩͈͇̠̺̹̪͖̫͖͙ͨͤͨ͑ ̙̝̻͖͇̠̪͓̝̂ͩ̅ͨͧͭ̂ͫ̔͒ͮ͌̚f̩̭̳̤͍̹̞͙͚͈͓̙̠̊̃̇̇ȏ̥̘̠̰͎͐̑̿͐รดดṟ̪̬̖̼̲̲̗̩̥ͦ̋͊ͮ̊ͥ̍ͩ̇͂̑̔̎ͪ̉̐̔ͭͤ ̗̺͎̳̻̫͎̥̩̰̠͖̂̓̔ͩ̆̌̓̈́̈ͬ͌ͨ͒̃ͅy̞̞̗̝͖̖̘͓͉̞͇̯͇͚̲̖̌͌͗̈́ͧ̒ͬรร” “..ร͕͚̥͇̲̲͉̙̻̯͎̘̫ͤͥ̀̊i̩͈͇̠̺̹̪͖̫͖͙ͨͤͨ͑ ̙̝̻͖͇̠̪͓̝̂ͩ̅ͨͧͭ̂ͫ̔͒ͮ͌̚f̩̭̳̤͍̹̞͙͚͈͓̙̠̊̃̇̇ȏ̥̘̠̰͎͐̑̿͐รกรกṟ̪̬̖̼ͦ̋͊ͮ̊ͥ̍ͩ̇͂̑̔̎ͪ̉̐̔ͭͤร” เสียงดังยิ่งกว่าเดิม ดังถี่ขึ้นกว่าเดิม
สติสตังผมที่เริ่มหลุดลอย
เสียงที่คอยหลอกหลอนดังมากขึ้น ถี่ยิ่งขึ้น
ราวกับจะประสานกับฝนที่กระหน่ำลงมาอย่างไม่หยุดหย่อน
ในที่สุด
สติสัมปชัญญะที่เหลืออยู่ราวกับเส้นด้ายบางๆ ที่ถูกบิดดึงจนตึงถึงขีดสุด...
...
ก็ได้ปริขาดลง
“อ๊ากกกกกกกกกกกกก)(*&_(%$%# ☠∞☊☢☣☭☮”
.
.
.
.
ผมคว้ามือถือ พยายามคลำเมนูเปิดไฟฉายยังไม่ทันเสร็จ ผมก็พุ่งตัวออกไปนอกห้องที่ทางเดินที่มืดสนิท
แสงจากไฟฉายส่องให้เห็นสภาพทางเดินในบ้านที่แปลกตาออกไป ราวกับไม่เคยเห็นมาก่อน
แต่ผมไม่สนแล้ว ที่หมายของผมมีเพียงที่เดียว
ชั้นล่าง
ในห้องครัว...
ที่ตู้เย็น...
ผมนั่งตักกินคั่วกลิ้ง กับห่อหมกที่หาเจอในตู้เย็นพร้อมบ่นหมุบหมิบ
“ไอ้ A (นามสมมุติ) เมิงส่งลิงค์ รีวิวร้านสเต็กเนื้อ มาให้ได้ถูกวันถูกเวลามาก”
“ฝนก็ตก ร่มก็ไม่มีไป 7 ไม่ได้”
“ไฟก็ดับ เอาของเข้าเวฟก็ไม่ได้แดรกมันทั้งเย็นๆ”
“เมิงงงงงง ไว้ตรูจะไปกินไอ้ร้านสเต็กนั่นคนเดียวแล้วอัพรูปลงเฟซพร้อม แท็กเมิงด้วยยย”
ในห้องครัวที่มีเพียงแสงไฟจากมือถือ ส่องขึ้นเพดาน...
ก็มีเสียงกิน “หงับ หยับ หยับ แจ๊บๆ” กับเสียงบ่น “งึมงำๆ” ของผม...
ที่โดนเสียงฝนที่ตกลงมาไม่หยุดหย่อนกลืนหายไป
"ซ่าาาาาาาาาาาาาาาาา~"
จบ(เห่)แล้ว ครับ
ขอบคุณที่สละเวลาอ่านครับ
*** Edit ***
ไม่น่าจะงงกันนะครับ ว่าเสียงหลอกหลอนนั้นคืออะไร
[ลงเรื่องแต่งครั้งแรก] เสียงที่หลอกหลอน... ในค่ำคืนที่ฝนตก
ผมไม่เคยแต่งเรื่องสั้นมาก่อนนะครับ ผิดพลาดอะไรผมขอโทษมา ณ ที่นี่ด้วย มีอะไรแนะนำได้เลยนะครับ
***เรื่องที่แต่งนี้ อิงมาจากเรื่องจริงเพียงบางส่วน***
"ซ่าาาาาาาาาาาาาาาาา~"
เสียงฝนที่ตกลงมาไม่หยุดหย่อน
ตอนนั้นเป็นช่วงเย็นวันอาทิตย์ ผมอยู่บ้านคนเดียว คนอื่นที่บ้านออกไปธุระ หรือไม่ก็ไปสังสรรค์กับเพื่อนฝูงของเขา
ส่วนตัวผมนั้น นั่งปั่นงานโต้รุ่งอยู่บ้าน เพิ่งเสร็จไปตอนสายๆ จากนั้นก็หลับยาวมาตื่นอีกทีก็ตกเย็นซะแล้ว
แล้วก็ได้นั่งกินข้าวมื้อแรกของวัน คนเดียวฟังเสียงฝน ที่น่าจะตกมาได้สักพักแล้ว
ผมก็คิดอยู่ว่าดีแล้ว คนอื่นอยู่มีหวังโดนสวดหูชา ว่านอนกินบ้านกินเมืองอีก
ระหว่างนั้นฝนก็ยังตกอยู่ตลอด พอกินข้าวเสร็จ ก็กะว่าจะเดินไป 7 ซะหน่อย
ปรากฏว่าที่บ้านเอาร่มไปด้วยกันหมดเลยซะงั้น
... เอาวะช่างมัน
งานเสร็จไปแล้ว เล่นเน็ตฯ ชิวๆ ละกันยังไม่มีอารมณ์เล่นเกม
เวลาก็ผ่านไป ถึงช่วง 5 ทุ่ม ยังไม่มีใครกลับบ้าน มีแต่โทรมาบอกว่า ติดฝนจะค้างบ้านเพื่อน
กับ ยังจะมีไปต่อกันอีก ไม่ต้องรอ
ผมก็ไม่ได้ว่าอะไร อยู่บ้านคนเดียวเงียบๆ สบายใจดีซะอีก
ใกล้จะเที่ยงคืน เพื่อนก็ทักมาทาง skype ถามว่าง่วงรึยัง ผมก็ตอบไป “เพิ่งตื่นเมื่อเย็นๆ ยังไม่ง่วงเลย”
เพื่อนมันก็หวังดี ส่งลิงค์มาให้ บอกว่าจะ “ช่วยแก้ง่วง”
เปิดลิงค์ปุ๊บ...
พิมพ์ด่ามันเลย “ไอ้.....ดึกๆ ดื่นๆ ส่งลิงค์แบบนี้มาได้” แล้วผมก็คิดได้ว่าตัวเองก็เคยแกล้งเพื่อนๆ แบบนี้เหมือนกัน
สงสัยกรรมตามสนอง
ผมก็นั่งเล่นเน็ตฯ ต่อไปเองคนเดียว นึกได้ว่าการ์ตูนเรื่องนึงที่ตามอ่านน่าจะ ออกตอนต่อแล้ว
แต่ผมดันจำเว็บที่อ่านไม่ได้ กำลังจะพิมพ์ Googl...
ฝุบบบ!!!
รอบตัวมืดไปหมด มีแค่ไฟจากหน้าจอคอมกับเสียง UPS เครื่องสำรองไฟดังเตือน “ติ๊ด..............ติ๊ด”
กับเสียงพัดลมเครื่องคอมที่ยังติดอยู่ ส่วนเราท์เตอร์นั้น ดับไปเรียบร้อย
“เอาจริงดิ?” “มาดับตอนคนกำลังเสี้ยนอยากอ่านการ์ตูนเนี่ยนะ!!?”
ไฟดับอยู่สัก 2 นาที ผมก็คิดว่า “ไม่ใช่แค่ไฟตกแน่ๆ สงสัยยาว”
ผมลองเปิดม่านดูบ้านหลังอื่นๆ ก็เห็นว่าดับเหมือนกัน
ผมก็จัดการปิดคอม เสร็จเรียบร้อย ก็ไม่มีอะไรทำ
จะไปเอามือถือเปิดอ่านการ์ตูนก็เน็ตฯ มือถือจะหมดอีก
ผมที่ไม่มีอะไรทำ ได้แต่นอนอยู่ในความมืดคนเดียว ก็คิดนู่นคิดนี่ไปเรื่อย
แล้วดันไปคิดเรื่องลิงค์ ที่เพื่อนส่งมาซะได้
“เวรละ ไม่นึกเลยว่าจะมาติด critical เอาตอนนี้”
ตอนที่พยายามข่ม ไม่ให้คิดเรื่องนั้นอยู่
ท่ามกลางเสียงฝนตกที่แทบจะเป็นความถี่ต่อเนื่องจนชาชิน
ก็มีเสียงแปลกปลอม ที่ผุดขึ้นมา....
“....ครดดดดด”
...
..
.
“เอาแล้วเมิง” ผมพูดออกมาหลังจากติดสตัน
“โห เล่นกันแบบนี้เลยนะ แต่ละอย่างมันจะต่อคอมโบกันเป๊ะเกินไปแล้ว”
ผมเองก็ยังไม่ง่วง แต่เป็นแบบนี้ก็คิดว่าพยายามข่มตาหลับเลยน่าจะดีกว่า
“อย่าไปคิดเรื่องอะไรทั้งนั้น โดยเฉพาะไอ้เรื่องลิงค์ที่มันส่งมาเนี่ย อย่าไปคิดดดดด”
ผมก็เริ่มทบทวนสถานการณ์
ไฟดับ ขี้เกียจโทรไปถามการไฟฟ้า แต่น่าจะนานชัวร์
ปกติดึกขนาดนี้ ที่ที่ไปได้ก็มีแค่ ร้านเน็ตฯ กับ 7 ที่ปากซอยข้างๆ ระยะทางเดินได้สบายๆ
แต่สภาพฟ้ารั่วแบบนี้ ร่มก็ไม่มี ไม่ต้องคิดต่อเลย
“...#^$รรรกก” เสียงประหลาดก็กลับมาหลอกหลอน อีกครั้ง คราวนี้ยิ่งวิปริตผิดแผกไปยิ่งกว่าเดิม
“โอย ไอ้เสียงนี่ก็ยิ่งง... ทำไงดีฟะเนี่ย”
“&^%จ*&%$กรรร!!?)” เสียงเริ่มดังกว่าเดิม
ว้อยยยยยย ไอ้ภาพจากลิงค์เวรนั่นดันแว่บเข้ามาในหัวอีก
“คร͕͚̥͇̲̲͉̙̻̯͎̘̫ͤͥ̀̊i̩͈͇̠̺̹̪͖̫͖͙ͨͤͨ͑ ̙̝̻͖͇̠̪͓̝̂ͩ̅ͨͧͭ̂ͫ̔͒ͮ͌̚f̩̭̳̤͍̹̞͙͚͈͓̙̠̊̃̇̇ȏ̥̘̠̰͎͐̑̿͐รดดṟ̪̬̖̼̲̲̗̩̥ͦ̋͊ͮ̊ͥ̍ͩ̇͂̑̔̎ͪ̉̐̔ͭͤ ̗̺͎̳̻̫͎̥̩̰̠͖̂̓̔ͩ̆̌̓̈́̈ͬ͌ͨ͒̃ͅy̞̞̗̝͖̖̘͓͉̞͇̯͇͚̲̖̌͌͗̈́ͧ̒ͬรร” “..ร͕͚̥͇̲̲͉̙̻̯͎̘̫ͤͥ̀̊i̩͈͇̠̺̹̪͖̫͖͙ͨͤͨ͑ ̙̝̻͖͇̠̪͓̝̂ͩ̅ͨͧͭ̂ͫ̔͒ͮ͌̚f̩̭̳̤͍̹̞͙͚͈͓̙̠̊̃̇̇ȏ̥̘̠̰͎͐̑̿͐รกรกṟ̪̬̖̼ͦ̋͊ͮ̊ͥ̍ͩ̇͂̑̔̎ͪ̉̐̔ͭͤร” เสียงดังยิ่งกว่าเดิม ดังถี่ขึ้นกว่าเดิม
สติสตังผมที่เริ่มหลุดลอย
เสียงที่คอยหลอกหลอนดังมากขึ้น ถี่ยิ่งขึ้น
ราวกับจะประสานกับฝนที่กระหน่ำลงมาอย่างไม่หยุดหย่อน
ในที่สุด
สติสัมปชัญญะที่เหลืออยู่ราวกับเส้นด้ายบางๆ ที่ถูกบิดดึงจนตึงถึงขีดสุด...
...
ก็ได้ปริขาดลง
“อ๊ากกกกกกกกกกกกก)(*&_(%$%# ☠∞☊☢☣☭☮”
.
.
.
.
ผมคว้ามือถือ พยายามคลำเมนูเปิดไฟฉายยังไม่ทันเสร็จ ผมก็พุ่งตัวออกไปนอกห้องที่ทางเดินที่มืดสนิท
แสงจากไฟฉายส่องให้เห็นสภาพทางเดินในบ้านที่แปลกตาออกไป ราวกับไม่เคยเห็นมาก่อน
แต่ผมไม่สนแล้ว ที่หมายของผมมีเพียงที่เดียว
ชั้นล่าง
ในห้องครัว...
ที่ตู้เย็น...
ผมนั่งตักกินคั่วกลิ้ง กับห่อหมกที่หาเจอในตู้เย็นพร้อมบ่นหมุบหมิบ
“ไอ้ A (นามสมมุติ) เมิงส่งลิงค์ รีวิวร้านสเต็กเนื้อ มาให้ได้ถูกวันถูกเวลามาก”
“ฝนก็ตก ร่มก็ไม่มีไป 7 ไม่ได้”
“ไฟก็ดับ เอาของเข้าเวฟก็ไม่ได้แดรกมันทั้งเย็นๆ”
“เมิงงงงงง ไว้ตรูจะไปกินไอ้ร้านสเต็กนั่นคนเดียวแล้วอัพรูปลงเฟซพร้อม แท็กเมิงด้วยยย”
ในห้องครัวที่มีเพียงแสงไฟจากมือถือ ส่องขึ้นเพดาน...
ก็มีเสียงกิน “หงับ หยับ หยับ แจ๊บๆ” กับเสียงบ่น “งึมงำๆ” ของผม...
ที่โดนเสียงฝนที่ตกลงมาไม่หยุดหย่อนกลืนหายไป
"ซ่าาาาาาาาาาาาาาาาา~"
จบ(เห่)แล้ว ครับ
ขอบคุณที่สละเวลาอ่านครับ
*** Edit ***
ไม่น่าจะงงกันนะครับ ว่าเสียงหลอกหลอนนั้นคืออะไร