ทำไมความจริงถึงแพ้ความชังเสมอเลยคะ

เราทะเลาะกับเพื่อน (เก่า) ค่ะ เพื่อนไม่ชอบเรา คอยแขวะเรา แอนตี้เรา ผลักเราออกจากกลุ่ม จ้องแต่จะจับผิดเรา เวลาเราทำอะไรดีๆเพื่อนไม่เคยสนใจเลยค่ะ แต่เวลาทำอะไรพลาดหรือสะดุดเพียงนิดเดียวเพื่อนมักจะโฟกัสและจินตนาการเสริมแต่งเรื่องราว  
   เราก็ไม่ใช่คนดีอะไรเลยค่ะ เราจะดีเฉพาะคนที่ดีกับเรา ใครร้ายมาก็ร้ายกลับ พอคนที่เราร้ายใส่เอาสิ่งที่เราทำไปพูดทุกคนก็จะเชื่อแล้วก็คิดว่าเราร้าย พอเห็นเราดีก็ว่าเราแอ๊บ ( งงมาก คือคนที่เค้าดีมาเราก็ดีกลับอ่ะ )
   เวลานัดเจอ รวมรุ่นกัน เรามักจะไม่ได้ไปค่ะ ไม่ใช่ว่าไม่อยากไปนะ แต่ว่าพ่อแม่ไม่ชอบให้ไป เราก็พยายามอธิบายให้เพื่อนฟัง กลับกลายเป็นว่าเราไม่เข้าหาเพื่อนสะงั้น พอเราไม่ได้ไป แน่นอนค่ะ... เพื่อนๆสร้างความเลว( ที่เราไม่เคยทำ ) ให้เราเฉยเลยค่ะ แล้วพอบรรยากาศมันบีบให้ทุกคนรู้สึกแบบนั้น ทุกคนก็เชื่อแล้วก็ตัดสินเราจากคำพูดของคนๆนึงที่พูดต่อๆกันมา เราไม่เคยมีโอกาสได้อธิบายเลยค่ะ เพราะว่าไม่มีใครฟังเลยสักคน
เพื่อนใหม่ก็มีที่ดีกับเราค่ะแล้วเราก็ดีกลับ ไม่ใช่ว่าเราไม่มีเพื่อน แต่ว่าเวลาไปไหนมาไหนแล้วเจอเพื่อนเก่ามันรู้สึกอึดอัดแบบบอกไม่ถูก จากที่เคยสนิทกัน ตอนนี้เค้าตัดสินเราว่าเลวไปแล้ว
บางเรื่องที่เคยทะเลาะกัน คนที่เป็นต้นเหตุก็เนียนเลยค่ะ โยนมาให้เราเฉย เรางงมากเลยค่ะ  เหย เราไม่ได้ทำนะแก คนทำมันอยู่ข้างๆแกไง ลอยหน้าอยู่นั้นอ่ะ ( นี่ก็โยนมาแบบไม่ได้ละอายใจเลย ) ทุกสิ่งทุกอย่าง เรากลายเป็นแพะรับบาป ㅠㅠ


เราอยากรู้ว่าสักวันถ้าความจริงเปิดเผยมันจะเป็นยังไง หรือว่าเราจะกลายเป็นผู้กระทำตลอดไป คงจะเป็นอย่างหลังล่ะมั้งคะ เรามีปากเดียวเสียงเดียว ถึงจะพูดความจริงแทบตาย ก็แพ้ เรื่องที่สร้างขึ้นมาที่มีหลายปากหลายเสียงอยู่ดี

แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่