จากลูกจ้างวันล่ะ300 กับเงินหนึ่งก้อนเล็กๆที่จะนำมาสานต่อธุรกิจของพ่อแม่

สวัสดีคับ ผมเป็นเด็กสามจังหวัดชด.ใต้ (ปัตตานี)ทำงานเป็นลูกจ้างบริษัทมาตลอดระยะเวลา6-7ปี ผมเริ่มออกทำงานต่างจังหวัดตั้งแต่จบมัธยม6 จนถึงปัจจุบัน ทั้งๆทีครอบครัวของผมก็มีธุรกิจเล็กๆอยู่แล้ว ธุรกิจที่ว่าคือผลิตน้ำผลไม้ พ่อเคยคิดจะให้มาสานต่อแต่ด้วยความเป็นวัยรุ่นเลยไม่ได้สนใจ จนวันนึงปลายปี56ลูกจ้างที่พ่อเคยจ้างส่งของซึ่งเป็นหลานแท้ๆ ไม่มาทำงานเป็นเวลาหลายวัน พ่อเลยตัดสินใจขายรถกระบะส่งของแล้วมาส่งกับรถสามล้อแทนจนถึงปัจจุบัน เอาเงินที่ขายรถกระบะส่วนหนึ่งมาปลดหนี้ด้วยคับ(ครอบครัวของผมไม่ได้รวยน่ะคับ)
จนเมื่อไม่นานมานี้ผมพอมีเงินเก็บอยู่ไม่มาก เลยมีความคิดจะทำแบรนด์โล้โก้ของผลิตภัณฑ์ตัวเอง โดยที่พ่อกับแม่ของผมหวังที่จะให้ผมมาใส่ใจธุรกิจของครอบครัว ไม่อยากให้เป็นลูกจ้างสักเท่าไร ซึ่งรู้อยู่แล้วว่างานแถวบ้านผมหายาก ซึ่งผมคิดว่าธุรกิจของครอบครัวที่ผมมาสานต่อครั้งนี้จะทำให้อนาคตของผมดีขึ้น(บอกกับตัวเอง) สามารถเลี้ยงพ่อเลี้ยงแม่ได้ซึ่งท่านปัจจุบันอายุก็เยอะแล้ว
ภาพอาจะมืดหน่อยน่ะคับถ่ายกับมือถือ

หน้าตาของโล้โก้ที่ออกแบบเองสวยป่าวคับ
ขอบคุณครับ