ไม่รู้ว่ารีบไปรึเปล่า ผมเพิ่งเปิดเทอมม.2 ได้2เดือน ห้องเรียนพิเศษวิทย์-คณิตฯ
ผมเริ่มศรัทธาในทหารเพราะ2สาเหตุคือ 1.อ่านประสบการณ์ของทหารเกณฑ์ท่านหนึ่ง เป็นหอบหืดและภูมิแพ้เหมือนกัน อ่านแล้วมีแรงบันดาลใจในชีวิตและเริ่มหลุดจากที่ติดเกม ไล่ลบเกมที่รักไปหมด ,2.พี่ๆของผมเรียนโรงเรียนช่างฝีมือทหารเช่นกัน คนนึงจบบรรจุแล้ว อีกคนเรียนปีแรก ผมไม่รู้ว่าควรเตรียมอะไรไปบ้าง
คุณสมบัติของผมนะครับ:เตี้ย ตอนนี้สูงไม่ถึง160 ,ดีเด่นวิชาเดียวคือภาษาไทย ที่เหลือก็เรียนเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง
,บุคลิกย่ำแย่ เผลอเดินหลังค่อมหลายครั้ง ,ติดกฎระเบียบ วินัย ,ตามกฎสถานที่ทุกอย่าง ยกเว้นเวลา ตื่นสายเป็นนิจ นอนเลยสี่ทุ่มทุกคืน
,หอบหืด อาการเบามาก ไม่ต้องพกยาติดตัว แทบไม่ได้ใช้ยาฉุกเฉินแล้ว ใช้แค่ยารักษาประคองอาการทุกคืนเท่านั้น นานๆทีมีหอบ
,ภูมิแพ้ อันนี้แรงหน่อย ต้องกินยาทุกคืน ถ้าลืมวันต่อไปคือคันจมูก แสบ ร้อนจมูกรุนแรง ต้องหาผ้าหรือน้ำแข็งหรือทิชชู่มาเช็ดให้ดีขึ้น
,กินได้ทุกอย่างที่เป็นอาหารมนุษย์ ยกเว้นของเผ็ดและอาหารทะเล ,อ่อนไหวง่าย ร้องไห้ง่าย แต่ร้องเฉพาะตอนนอนเท่านั้น
(ร้องไห้เงียบ ระบายกะตัวเองเฉพาะเรื่องอิจฉาเพื่อน แต่ละคนร๊วยรวย) ,ถ้ามีเมาส์พร้อมคีย์บอร์ดหรือมือถือพร้อมเกมโปรดในมือจะขี้เกียจ เลี่ยงงานตลอด แต่ถ้าไม่มีจะหยิบอุปกรณ์วาดเขียนมาวาดการ์ตูน หรือหางานบ้านทำฆ่าเวลา ,ขี้งก หวงของส่วนตัวมาก แต่ถ้าไม่ใช่ของใช้ส่วนตัวจะแบ่งเพื่อนอย่างเต็มใจ ,ยิ้มไม่เป็น ถ้าไม่มีอารมณ์ก็เสแสร้งไม่ได้ แต่ถ้าเรื่องอื่นก็โอเค

แน่นอน ,เกลียดเหล้าบุหรี่ที่สุด
เหล้าทำชีวิตล่มจม(ไอนี่แหละทำให้อิจฉาเพื่อน) ,ขี้อาย ความมั่นใจเหลือ1%เมื่ออยู่ต่อหน้าคนนับสิบ คุยไม่เก่ง แต่อยากเข้าหาฝูงเพื่อน
ปล.นอกจากข้างต้นแล้ว ความปราถนาผมมีอีก2อย่างถ้าเข้าเรียนได้ คือหายจากหอบหืดหลังจบการฝึกนั้นหรือตายเพราะร่างกายรับไม่ไหว จะได้หลุดจากโลกไปซะที
อยากเข้าเรียนที่โรงเรียนช่างฝีมือทหาร ต้องเตรียมตัวยังไงบ้าง
ผมเริ่มศรัทธาในทหารเพราะ2สาเหตุคือ 1.อ่านประสบการณ์ของทหารเกณฑ์ท่านหนึ่ง เป็นหอบหืดและภูมิแพ้เหมือนกัน อ่านแล้วมีแรงบันดาลใจในชีวิตและเริ่มหลุดจากที่ติดเกม ไล่ลบเกมที่รักไปหมด ,2.พี่ๆของผมเรียนโรงเรียนช่างฝีมือทหารเช่นกัน คนนึงจบบรรจุแล้ว อีกคนเรียนปีแรก ผมไม่รู้ว่าควรเตรียมอะไรไปบ้าง
คุณสมบัติของผมนะครับ:เตี้ย ตอนนี้สูงไม่ถึง160 ,ดีเด่นวิชาเดียวคือภาษาไทย ที่เหลือก็เรียนเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง
,บุคลิกย่ำแย่ เผลอเดินหลังค่อมหลายครั้ง ,ติดกฎระเบียบ วินัย ,ตามกฎสถานที่ทุกอย่าง ยกเว้นเวลา ตื่นสายเป็นนิจ นอนเลยสี่ทุ่มทุกคืน
,หอบหืด อาการเบามาก ไม่ต้องพกยาติดตัว แทบไม่ได้ใช้ยาฉุกเฉินแล้ว ใช้แค่ยารักษาประคองอาการทุกคืนเท่านั้น นานๆทีมีหอบ
,ภูมิแพ้ อันนี้แรงหน่อย ต้องกินยาทุกคืน ถ้าลืมวันต่อไปคือคันจมูก แสบ ร้อนจมูกรุนแรง ต้องหาผ้าหรือน้ำแข็งหรือทิชชู่มาเช็ดให้ดีขึ้น
,กินได้ทุกอย่างที่เป็นอาหารมนุษย์ ยกเว้นของเผ็ดและอาหารทะเล ,อ่อนไหวง่าย ร้องไห้ง่าย แต่ร้องเฉพาะตอนนอนเท่านั้น
(ร้องไห้เงียบ ระบายกะตัวเองเฉพาะเรื่องอิจฉาเพื่อน แต่ละคนร๊วยรวย) ,ถ้ามีเมาส์พร้อมคีย์บอร์ดหรือมือถือพร้อมเกมโปรดในมือจะขี้เกียจ เลี่ยงงานตลอด แต่ถ้าไม่มีจะหยิบอุปกรณ์วาดเขียนมาวาดการ์ตูน หรือหางานบ้านทำฆ่าเวลา ,ขี้งก หวงของส่วนตัวมาก แต่ถ้าไม่ใช่ของใช้ส่วนตัวจะแบ่งเพื่อนอย่างเต็มใจ ,ยิ้มไม่เป็น ถ้าไม่มีอารมณ์ก็เสแสร้งไม่ได้ แต่ถ้าเรื่องอื่นก็โอเค
เหล้าทำชีวิตล่มจม(ไอนี่แหละทำให้อิจฉาเพื่อน) ,ขี้อาย ความมั่นใจเหลือ1%เมื่ออยู่ต่อหน้าคนนับสิบ คุยไม่เก่ง แต่อยากเข้าหาฝูงเพื่อน
ปล.นอกจากข้างต้นแล้ว ความปราถนาผมมีอีก2อย่างถ้าเข้าเรียนได้ คือหายจากหอบหืดหลังจบการฝึกนั้นหรือตายเพราะร่างกายรับไม่ไหว จะได้หลุดจากโลกไปซะที