คำตอบที่ได้รับเลือกจากเจ้าของกระทู้
ความคิดเห็นที่ 1
เพื่อนเราสมัยมัธยมน่ารักที่สุดแล้วค่ะ ตอนนี้อยู่มหาลัยถึงไม่ค่อยได้เจอกันแต่ก็ยังติดต่อกันอยู่นานๆเจอกันบ้างแต่ทุกครั้งที่เจอกันก็ต่อติดได้รวดเร็วเหมือนไม่เคยห่างกันมีเรื่องให้คุยได้ตลอด เราเจอกันครั้งแรกตอนม.1ค่ะมีคนนึงที่เจอตั้งแต่สมัยประถมรู้จักกันเพราะเล่นกีฬาเดียวกันตอนกีฬาสีที่โรงเรียนค่ะสนิทกันมาเรื่อยๆผ่านม.ต้นมาถึงม.ปลาย ตอนม.ปลายเคยมีปัญหากลุ่มด้วยค่ะเกิดจากเราเองที่ไปติดเพื่อนใหม่เพราะอยู่ห้องเดียวกันสายเดียวกัน (คือม.4แยกห้องกันหมดเลยค่ะเพราะเรียนคนละสายกัน) เราเองก็ยอมรับในความผิดนี้แต่โดยดีค่ะแต่ปัญหามันเกิดจากการที่เพื่อนคนนึงในกลุ่มมาโพสต์ด่าเราลงในเฟสบุ๊คเราโมโหเลยด่ากลับออกแนวบ่นๆในทวิตเตอร์ แต่ก็มีสายสือ (เผือก)ไปบอกเพื่อนคนนั้นเรื่องมันเลยบานปลายทำให้เรากับเพื่อนคนนั้นมองหน้ากันไม่ได้อีกเลยกลายเป็นบาดหมางกันมากจนทุกวันนี้ แต่เรื่องมันพีคตรงที่ว่าเรากับเพื่อนคนนั้นมีเรื่องราวจนต้องเข้าห้องปกครองและสิ่งที่ทำให้เราประทับใจคือเรื่องนี้เราเป็นคนปิดแท้ๆแต่พอเพื่อนคนอื่นในกลุ่มรู้ว่าเราเช้าห้องปกครองทุกคนที่เรียนอยู่คนละห้องคนละชั้นก็รีบวิ่งมาหาที่ห้องปกครองและถามเราว่าเป็นไงบ้างเราเลยประทับใจมากและรู้สึกผิดมากว่าาทั้งๆที่เราลืมพวกเขาไปแต่เวลามีปัญหาพวกเขายังอยู่ตรงนี้เสมอ เราเลยไล่ขอโทษเพื่อนรัวๆเลยค่ะ จริงๆมีอีกเยอะแต่กลัวจะยาวไป5555555
▼ กำลังโหลดข้อมูล... ▼
แสดงความคิดเห็น
คุณสามารถแสดงความคิดเห็นกับกระทู้นี้ได้ด้วยการเข้าสู่ระบบ
กระทู้ที่คุณอาจสนใจ
อ่านกระทู้อื่นที่พูดคุยเกี่ยวกับ
เพื่อนวัยเรียน
ชีวิตวัยรุ่น
อยากรู้เกี่ยวกับประสบการณ์ของเพื่อนในวัยมัธยมอ่ะค่ะ แต่ล้ะคนเจอเพื่อนยังไงกันบ้างคะ ^^"
คือด้วยความที่กลุ่มของพวกเราเป็นกลุ่มที่ค่อนข้างใหญ่ มีจำนวนสมาชิกในกลุ่มเยอะ
และเป็นกลุ่มที่ไม่มีปัญหาอะไรกันเท่าไหร่ค่ะ โดยส่วนตัวแล้วหนูก็ไม่ค่อยโดดเด่นเท่าคนอื่นๆมากนัก
หนูเป็นคนรักเพื่อนมากๆค่ะ เพื่อนอยากได้อะไร หรือ ขอให้ทำอะไร ส่วนใหญ่ก็จะมีด่าบ้างตามประสาแต่ก็ทำให้อยู่ดี
กลุ่มของพวกเราเป็นกลุ่มที่เหมือนหมอเลยค่ะ555 หมอในที่นี้ก็คือ เวลาที่ใครโดนเพื่อนๆจากกลุ่มตัวเองเทมาก็มักจะเข้ามาหากลุ่มพวกเราค่ะ
(ลืมบอกไปว่า ห้องของพวกเราแยกกันอยู่เป็นกลุ่มๆค่ะ) บางคนที่เข้ามาแล้วกลับไปหาเพื่อนๆกลุ่มเดิมได้ก็เพราะเค้าคงหายดีแล้วและคิดว่าเพื่อนคงให้อภัย
บางคนก็ขออยู่ไปตลอด ซึ่งนี่แหละค่ะจุดเริ่มต้น ของเรื่องเกี่ยวกับเพื่อนของหนู ซึ่งคนที่เข้ามาพวกหนูไม่รู้เลยว่าเค้ามีปัญหาอะไรกัน
เพราะเค้าไม่บอกอะไรพวกหนูเลย แต่พอเวลาผ่านไปเค้าก็คุยกับเพื่อนกลุ่มเค้าเริ่มเล่นกันเหมือนเดิมหนูก็คิดว่าเรื่องจะโอเค แต่ไม่เลยค่ะ
หลับจากนั้นมันเริ่มแย่มากโดยเพื่อนๆทุกคนบอกว่าเพื่อนคนนี้โกหกหลายเรื่องไม่มีอะไรเลยที่เป็นความจริง ถึงแบบนั้นก็เถอะค่ะ หนูเป็นคนขี้สงสาร
หนูก็เลยไม่ได้คิดอะไร หนูให้โอกาสเค้า เพราะคิดว่าถ้าเค้าเจอคนที่ให้โอกาสให้อภัยเค้า เค้าอาจจะเลิกนิสัยแบบนั้น
แต่แล้วความขี้สงสารของหนูมันก็ไม่ได้ช่วยอะไร หลังจากโดนเพื่อนว่าเค้าหายไปเลยค่ะ ไม่มารร.ติดต่อไม่ค่อยได้ แล้วจากนั้นเพื่อนที่เคยไว้ใจกัน
ก็พากันห่างๆออกจากหนูไปนั่นหนูก็ไม่ได้อะไรเท่าไหร่เพราะหนูก็ไม่อยากจะทะเลาะกับเพื่อน จนวันนึงเพื่อนที่หนูคิดว่าดีกับหนูที่สุด ไม่เหมือนเดิม
มีอาการจิกกัดพูดแขวะทุกครั้งที่มีโอกาส และแย่ที่สุดก็คือทักแชทมาด่าตอนนั้นหนูร้องไห้ออกมาเลยค่ะ ทำอะไรไม่ถูกพอหลังจากคุยกันไปแล้ว
เวลาเจอหน้ากันก็ยังคุยกันนะคะ แต่เราก็รู้สึกได้อ่ะเนอะว่ามันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
เราเป็นเพื่อนกันมาตั้งนานเราต้องรู้สิว่าอะไรที่มันไม่เหมือนเดิมถูกมั้ยคะ หนูก็ไม่รู้ว่าควรจะต้องทำยังไงเพราะในใจก็รู้อยู่แล้วว่ามันไม่มีทางเหมือนเดิมแล้ว
หนูก็ได้แต่ทำตัวตามปกติที่เป็น มันคงเป็นธรรมดามั้งคะที่เพื่อนอยากปกป้องเราจาคนที่ไม่ดี
แต่บางทีที่เพื่อนทำเพื่อนอาจจะแสดงออกถึงความเป็นห่วงไม่ค่อยเป็นเท่าไหร่
หนูคิดว่าเรื่องของหนูจบแค่นี้แหละค่ะ แล้วของคนอื่นๆล่ะคะ เจอเพื่อนแบบไหนกันบ้างคะ มาแลกเปลี่ยนให้กันฟังบ้างนะคะ ^ ^