คิดถึงยามใดก็ต้องเอามือกุมหัวใจ คิดถึงยามใดก็มีแต่ความเจ็บปวด เจ็บแค้น คิดถึงยามใดก็คอยสาบแช่งเขาให้เจอแบบเราบ้าง

สวัสดีค่ะเราเพิ่งสมัครพันทิปและนี้เป็นกระทู้แรกของเราเข้าเรื่องค่ะ...เรื่องมีอยู่ว่าเราเจอผู้ชายคนหนึ่งผ่านแอพบีท็อค เราคุยกันมาได้สักพักหนึ่ง จากที่คุยกันแค่ไหนบีท็อคก็ขอเบอร์ ขอไลน์ ยังไม่เคยเจอ หน้า แต่โทรคุยกันทุกวัน ยอมรับว่าความรู้สึกในตอนนั้นที่มีให้ ผช มันยังเรียกว่าความรักไม่ได้ และแล้ววันที่เรารอคอยก็มาถึง เรานัดเจอกันครั้งแรก และวันนั้นก็เป็นวันที่ ผช ขอเราครบ เราก็โอเคตกลง ตั้งแต่วันนั้นสถานะของเราสองคนก็ชัดเจนขึ้น แต่เราก็ยังไม่ได้รู้สึกอะไรมากมายกับ ผช คนนี้ คิดแค่ว่าก็คบๆกันไปก็ไม่ได้เสียหายอะไร ยังไม่ได้รู้สึกรัก หรือรู้สึกพิเศษอะไร เพราะก่อนหน้านี้เราเคยถูกแฟนนอกใจไปมีอะไรกับ ผญ อื่น ก็เลยยังไม่ให้ใจ ประมานว่ากล้าๆกลัวๆ หลังจากนั้นเราก็เจอกันบ่อยขึ้น เค้าดีกับเรามาก ดูแลเอาใจใส่ทุกเรื่อง จนเราก็ไม่รู้ว่าเรารักเค้าไปตั้งแต่ตอนไหน จนวันหนึ่ง เราอยากจะสารภาพบางอย่างให้เค้ารู้ว่าเราไม่ได้เรียนหมออย่างที่เราบอกเค้าไปตั้งแต่แรกในบีท็อค เราโกหกเค้ามาตลอด เราหาโอกาสที่จะบอก แต่อีกใจก็กลัวว่าถ้าบอกไปแล้วเค้าจะยังเหมือนเดิมอยู่ไหม เค้าจะยังคุยกับเราอยู่ไหม กล้าๆกลัวๆ เพราะเราก็ให้เค้าไปหมดแล้วทั้งใจ ตอนนั้นรู้สึกผิดทุกครั้งที่นึกถึงเรื่องนี้ ตลอดเวลาที่คบกันพ่อแม่เค้ารู้มาตลอดว่าเราเรียนหมอ แต่จริงๆเราเรียน บช.กลัวบอกไปแล้วเค้าจะรับไม่ได้กลัวเค้าจะไม่คุยกับเรา เลยตัดสินใจยังไม่บอก เราคบหากันมาได้ประมาณ6เดือน แล้วประจำเดือนเราไม่มา ทีแรกเราก็ไม่ได้เอะใจอะไรเพราะ ปจด.เรามาไม่ปกติอยู่แล้ว จนเดือนที่สองก็ยังไม่มาเราเลยไปซื้อที่ตรวจครรภ์มาตรวจ ผลปรากฎว่าเราท้อง เราเครียดอยู่นาน ตัดสินใจบอก ผช.ว่าท้อง แล้วก็คุยกันตกลงกันว่าจะเอายังไง ผช ก็บอกจะรับผิดชอบ แล้ว ผช ก็โทรหาแม่เค้าบอกว่าทำเราท้อง ตอนนั้นเรายังไม่ได้บอกทางบ้านเรา แม่ ผช เรียกเราไปคุย บอกให้เราไปเอาเด็กออก เค้าจะเป็นคนออกค่าใช้จ่ายให้เพราะเราทั้งสองก็ยังเรียนกันอยู่ พอพูดถึงเรื่องเรียนเราก็รู้สึกผิดขึ้นมาทันทีเพราะเราก็โกหกเค้าอยู่ว่าเราเรียนหมอ ตอนนั้นเครียดมาก คิดจะไปเอาออกตามที่แม่ ผช. บอก แต่มาคิดๆดูมันก็คือความผิดพลาดของเราเองเราไม่รู้จักป้องกันจะไปฆ่าเค้าแล้วเอาตัวรอดมันก็ดูเห็นแก่ตัวไป เราเลยตัดสินใจโทรไปหาแฟนแล้วบอกว่าเราจะเก็บลูกไว้ พอแม่แฟนรู้เรื่องว่าเราจะเก็บไว้ เค้าก็ต่อต้านเราเต็มที่ บอกกับเราว่าถ้าจะเก็บไว้ก็เลี้ยงกันเอาเอง เค้าจะไม่รับ เครียดอยู่นานเราตัดสินใจบอกแม่เราว่าท้อง จากที่คิดไว้ว่าถ้าบอกแม่ไปแล้วมันจะต้องเป็นแบบนี้แน่ๆ แม่ต้องด่าต้องว่าแน่ๆ แต่มันไม่ใช่เลย แม่ไม่ว่าเราสักคำ ประโยคที่แม่บอกกับเราคือ ท้องก็เลี้ยง แล้วท้องกับใคร ผช ว่ายังไง เราก็บอกไป จนวันหนึ่ง ที่บ้านเรา กับแม่แฟนเรา มาคุยกันว่าจะทำยังไงในเมื่อเด็กมันเกิดมาแล้ว และวันนั้นเองความจิงที่เราปิดบังมาตลอด6เดือนก็เปิดเผย เราไม่ได้เรียนหมออย่างที่บอก เราเรียน บช ทางบ้าน ผช ก็ตกใจ แฟนเราก็โกรธเรามาก เราก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากขอโทษแล้วก็ขอโอกาสต่อไปจะไม่โกหกอีก เรากราบเท้าขอโทษทุกคนในวันนั้น ทุกคนก็พร้อมจะให้อภัย พ่อแม่แฟนบอกเราว่าเรื่องที่ผ่านมาแล้วก็ให้มันผ่านไป เริ่มต้นใหม่อย่าโกหกอีก หลังจากนั้น เราไปอยู่บ้านแฟนได้3คืน แล้วแม่แฟนก็ไลน์มาบอกเราว่าให้ไปเอาเด็กออก รับไม่ได้เรื่องที่เราโกหก เค้าบอกว่าเราทำเหมือนครอบครัวเค้าเป็นควาย หลอกเค้ามาตลอด ไม่มีความจริงใจ ถ้าไม่เอาเด็กออก ก็กลับไปอยู่บ้านแล้วก็รอตรวจDNAว่าจะใช่ลูกของลูกชายเค้ามั้ย ส่วนแฟนเราก็ไม่ยอม บอกให้เราอยู่ที่บ้านนั้นแหละ ไม่ต้องไปไหน แม่แฟนบอกถ้าไม่ฟังแม่ก็ออกไปอยู่ข้างนอก ตัดแม่ตัดลูกกันไปเลยลูกเลว เลือกคนอื่นไม่เลือกแม่ เรารู้ว่าแฟนเราเสียใจที่แม่พูดแบบนี้ เราเลยบอกแฟนเราว่าเรากลับมาอยู่ที่บ้านเราก็ได้ เทอก็อยู่บ้านเทอ เราไม่อยากให้แม่เทอเกลียดเราไปมากกว่านี้ ในใจก็รุ้สึกผิดที่ไปโกหกเค้าแต่แรก แล้วยังจะทำให้เค้าตัดแม่ตัดลูกกันอีก เราเลยกลับมาอยู่บ้านเรา ระหว่างนั้นเราก็ยังติดต่อกับแฟนทุกวัน แฟนก็มาหาเราทุกวันหลังเลิกเรียน ผ่านไปสักระยะหนึ่ง แฟนเราต้องไปอยู่หอเพราะแฟนเราก็ยังเรียนอยู่ กลับบ้านแค่เสาร์อาทิตย์ จากนั้นเราก็ไม่ค่อยได้คุยกัน ระยะห่างมันก็เริ่มเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ จากที่คุยทุกวันก็คุยน้อยลง จากที่มาหาทุกอาทิตย์ก็ไม่มา จนวันหนึ่ง แฟนเราบอกกับเราว่าแม่ให้เราเลิกคุยกัน แม่รับไม่ได้กับสิ่งที่เราโกหก เราถามแฟนเราว่าแล้วเทอยังรักกันอยู่ไหม แฟนเราตอบว่า รัก แต่น้อยลง แฟนบอกว่าเค้าทำให้ครอบครัวเค้าต้องลำบาก ทำให้พ่อแม่ไม่สบายใจ เราเลยถามแฟนว่าแล้วจะเอายังไง แฟนเราบอกก็ยังยืนยันคำเดิมว่าจะรับผิดชอบเรื่องลูก ระหว่างนี้ก็ให้เราดูแลตัวเองเค้าคงไม่คุยกับเรา มาหาเราไม่ได้แบบเมื่อก่อน เพราะไม่อยากทำให้แม่พ่อเสียใจอีก ที่บ้านเค้าไม่เอาเทอ รอคลอดตรวจDNAถ้าใช่ลูกเค้าจริงเค้าก็จะรับ จากวันนั้นมา เราก็ไม่ได้คุยกันอีกเลย ผช ไม่เคยโทรมาถาม ไม่เคยทักมา มีแต่เราที่ทักไป บอกคิดถึงเค้า บอกให้เค้ามาหาเราบ้าง แต่ก็เท่าเดิม เค้าก็พูดประโยคเดิมแม่เค้าไม่เอาเรา ให้รอเด็กคลอดเท่านั้น เราเลยโทรหาแม่แฟนขอเค้าว่าให้แฟนมาหาเราบ้าง มานอนกับเราบ้างอาทิตย์ละวันก็ได้ เราเครียด เราท้องอยู่เราไม่อยากเครียด มันฟุ้งซ้าน แม่แฟนบอกอยากเก็บไว้ไม่ใช่หรอ อยากเก็บไว้ก็ดูแลตัวเองสิ จะมาเรียกร้องอะไร ให้ไม่ได้หรอก เราเสียใจมาก ยังคงคิดถึง ยังรัก ยังรอ ทุกเย็นวันศุกร์ภาวะนาให้เค้ามาหาเราบ้าง แต่ก็ไม่เคยเห็น ไม่มีแม้แต่ไลน์มาถาม เราเครียด เราท้อ ความรู้สึกตอนนี้มันเหมือนเราต้องแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว แล้วกว่าลูกจะคลอด เราเครียดมาก เราปลงไม่ได้ ครอบครัวเราก็คอยให้กำลังใจ คอยปลอบ แม่ก็บอกตลอดว่าปล่อยมันไปเถอะ ช่างมัน เราพยายามคิดแบบที่แม่บอก พยายามนึกถึงลูก แต่มันก็ยังวนกลับมาที่เดิม เราเศร้า เราเหงา เราร้องไห้ทุกวัน เราพยายามหาความสุขให้ตัว พยายามไม่ทำให้ตัวเองว่าง แต่มันก็ยังคงคิดถึง เราเคยขอให้เค้าคุยกับเราบ้าง เราเหงา มันเครียด มันเหนื่อย บางทีก็ต้องการกำลังจากเค้า แต่มันก็ดูจะไร้ประโยชน์ เพราะเค้าไม่ได้สนใจอะไรเราเลย ยิ่งขอยิ่งเรียกร้องมันก็ทำให้เราดูไร้ค่า แต่เราก็ยังทักไปถามโน้นนี้นั้นอยู่ ทั้งๆที่ก็รู้แหละว่าเค้าไม่อยสกคุยด้วย คือเราตั้งท้องลูกของเค้าอยู่จะให้ลืมง่ายๆมันก็ทำไม่ได้ ตอนนี้เราท้องได้3เดือน เราอยากให้ลูกเราดิ้นเร็วๆ เราได้แต่หวังว่าสักวันลูกจะทำให้เราลืมเค้าได้ แต่ตอนนี้เรายังไม่เข้มแข็งขนาดนั้น เวลาหมอนัดเราเจอคนอื่นเค้าไปกันเป็นครอบครัว แต่เราต้องไปคนเดียว ดูแลตัวเอง ทำงานเก็บเงินเพื่อลูก มันก็ยิ่งทำให้เราเจ็บ มันทรมาน กว่าเราจะผ่านพ้นไปได้ในแต่ละคืนมันช่างยากเย็น ได้แต่คิดว่ามันเป็นเวรกรรมที่เราไปโกหกเค้าไว้ ตอนนี้พยายามปลง พยายามไม่คิดอะไร อยากให้ลูกดิ้นเร็วๆ เราคงรู้สึกดีกว่าตอนนี้ ตอนนี้เราก็ยังคงดำเนินชีวิตต่อไปแบบทุกข์บ้างสุขบ้าง แต่ทุกข์น่าจะเยอะกว่าสุข ได้แต่ปลอบตัวเอง ได้แต่หวังว่าสักวันจะเข้มแข็ง สักวันมันจะดีกว่านี้ เรื่องราวอาจจะยาวนิดหนึ่งนะค่ะ ขอบคุณที่เสียสละเวลาเข้ามาอ่าน😭😭✌✌✌✌