ขอเกริ่นสักนิดหนึ่งฮะ พอดีผมเป็นคนขี้อายต่อเมื่อที่เจอเธอเเต่ผมกล้าที่จะคุยนะ เเต่ผมอายตอนที่เค้าอยู่กับเพื่อนเลยไม่ค่อยได้คุยกันเท่าไหร่ จึงไปคุยในเเชทเเทนเเต่ไม่มีเรื่องที่จะคุย!!! เเต่มีอยู่วันหนึ่งผมก็ได้คุยกับเธอเเบบ2ต่อ2 ผมกลับคุยได้ลื่นมากและทุกโอกาสที่เจอเค้าอยู่คนเดียว
คือง่ายๆ คุยได้ตอนเค้าตอนเพื่อนไม่อยู่ (เค้าอยู่ห้องเดียวกับผมนะ) ผมชอบเค้าจากใจจริงๆครับ
       ข้อประเด็นละครับ  วันหนึ่งฮะมีผู้ชายห้องอื่นมาคุยกับเธอซึ่งผมก็มองเค้าอยู่ จนผู้ชายคนนั้นขอเพิ่มเพื่อนในเฟส และเค้าก็คุยกันไปเรื่อยเลยจนแบบว่า
มีโพสคิดถึงกัน อะไรบ้าง คือตอนนี้ผมยังคิดอยู่เลยครับว่า คนสมัยก่อนเนี่ยจีบหรือชอบอ่ะครับเค้าจะคุยกันจนสนิทสนมจนเกิดความรัก(ผมเป็นอย่างนี้)
        กับปัจจุบันที่ข้อความในเเชทหรือสิ่งต่างทำให้ชีวิตเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้(ผู้ชายคนนั้น) ผมคิดว่าผมหัวเก่านะเเต่ผมชอบที่จะเผชิญหน้ากับอุปสรรคอ่ะครับผมยังไม่คิดที่จะคุยกับเค้าในเเชทสักครั้งเลย เเต่ผมเห็นแบบนี้เเล้วรู้สึกท้ออ่ะครับ ไม่อยากจะคุยกับเค้าต่อ ผมขอฝากข้อความถึงเค้านะครับ                 ผมรักคุณครับ
ปล.ช่วยคิดให้หน่อยนะครับ ว่าผมควรทิ้งความหยิ่งหรือหัวเก่านี้ทิ้งไปแล้วไปคุยในเเชทกับเค้า
ปล2.ผมเป็นคนที่คุยน้อยเวลาคนเยอะครับ