ใครเคยเป็นแบบนี้บ้างคะ?????
คือ...พ่อกับแม่เราเลิกกันตั้งแต่เรายังเด็กๆ แต่ทุกวันนี้ก้อยังคุยกันบ้างนานๆที เราอยู่กับแม่คะ เราเป็นลูกคนเดียว
แล้วคือแม่เรามีแฟนใหม่ แต่เหมือนเรากับแฟนใหม่แม่จะไม่ค่อยถูกกันเท่าไหร่ ตอนแรกๆที่เรารู้จักเค้า เค้าตามใจเรามาก
ซื้อนั้นซื้อนี่ให้ แต่เราก้อยังไม่ชอบเค้าอยู่ดี เราไม่ชอบเค้าตั้งแต่วันที่เรารู้จักเค้าแล้ว แต่เราก้อไม่ได้ว่าอะไร ก้อเฉยๆไป พอนานๆเข้า
เค้าก้อชอบว่าเราค่ะ แต่เค้าไม่ได้ว่าเราตรงๆเค้าจะพูดอ้อมๆอ้อมมากกกกก แต่เรารู้สึกได้ว่าเค้ากะลังว่าเรา เรายอมรับว่าเราก้อเคยมีพูดว่าเค้าอ้อมๆตอบ แค่ครั้งสองครั้งเท่านั้น นอกนั้นเราเลือกทีจะเดินหนี เวลาเค้าอยู่กับญาติเราเค้าจะพูดกับเราดีมาก แต่พออยู่กับเราก้อแสดงพฤติกรรมที่แท้ของเค้าออกมา เราทนกับเค้ามาจนทุกวันนี้ เค้าก้อคงรู้ว่าเราไม่ชอบเค้า และเราก้อรู้ว่าเค้าไม่ชอบ
จนทุกวันนี้เค้าแย่งทุกสิ่งทุกอย่างจากเราไปหมด แย่งความรักจากแม่ไปจากเรา เรารู้ว่าแม่ทุกคนก็ต้องรักลูก แต่เราไม่ค่อยได้รับความรู้สึกนั้นเลย เราจะเป็นตายร้ายดีแค่ไหนแม่ก็ไม่เคยสนใจเลย ทั้งทีเมื่อก่อนแม่สนใจเรามาก
คอยดูแลทุกเรื่องของเรา มีอะไรเราปรึกษาแม่ตลอด เราพยามยามทำให้เค้าภูมิใจ แต่เหมือนเค้าไม่เคยภูมิใจอะไรในตัวเราเลย เอาแต่สนใจแฟนใหม่ เวลาเค้าจะไปเที่ยวเค้าไม่เคยเอาเราไปเลย ทิ้งเราไว้บ้านตลอด เวลาเราขออะไรแม่ แม่ก้อไม่ซื้อให้ นานๆๆๆๆๆทีจะซื้อให้แต่แม่กลับซื้อแว่นตากันแดดอันละเป็นพัน ทั้งๆที่มันก้อไม่ได้จำเป็นอะไรมากมาย ทุกวันนี้เราอยากได้อะไร เราต้องเก็บเงินทุกอย่างแม่จ่ายแค่ค่าเทอมกับค่าขนมไปกิน รร
เราไม่รู้ว่าเราควรทำยังไง ทุกวันนี้เราก้อเสียใจนะคะ เพราะเราไม่เหลือใครเลย ไม่รู้จะระบายกับใคร ไม่รู้จะหันไปปรึกษาใคร ทุกวันนี้เราเหมือนคนที่ถูกสร้างโปรแกรมไว้ ให้ทำนู้นทำนี่ โดยไม่มีใครรู้เลยว่าเราจะรู้สึกยังไง
*ถ้าพิมพ์ผิดอะไรยังไงก็ขอโทษด้วยนะคะ*
ใครเคยรู้สึกแบบนี้บ้างค่ะ????
คือ...พ่อกับแม่เราเลิกกันตั้งแต่เรายังเด็กๆ แต่ทุกวันนี้ก้อยังคุยกันบ้างนานๆที เราอยู่กับแม่คะ เราเป็นลูกคนเดียว
แล้วคือแม่เรามีแฟนใหม่ แต่เหมือนเรากับแฟนใหม่แม่จะไม่ค่อยถูกกันเท่าไหร่ ตอนแรกๆที่เรารู้จักเค้า เค้าตามใจเรามาก
ซื้อนั้นซื้อนี่ให้ แต่เราก้อยังไม่ชอบเค้าอยู่ดี เราไม่ชอบเค้าตั้งแต่วันที่เรารู้จักเค้าแล้ว แต่เราก้อไม่ได้ว่าอะไร ก้อเฉยๆไป พอนานๆเข้า
เค้าก้อชอบว่าเราค่ะ แต่เค้าไม่ได้ว่าเราตรงๆเค้าจะพูดอ้อมๆอ้อมมากกกกก แต่เรารู้สึกได้ว่าเค้ากะลังว่าเรา เรายอมรับว่าเราก้อเคยมีพูดว่าเค้าอ้อมๆตอบ แค่ครั้งสองครั้งเท่านั้น นอกนั้นเราเลือกทีจะเดินหนี เวลาเค้าอยู่กับญาติเราเค้าจะพูดกับเราดีมาก แต่พออยู่กับเราก้อแสดงพฤติกรรมที่แท้ของเค้าออกมา เราทนกับเค้ามาจนทุกวันนี้ เค้าก้อคงรู้ว่าเราไม่ชอบเค้า และเราก้อรู้ว่าเค้าไม่ชอบ
จนทุกวันนี้เค้าแย่งทุกสิ่งทุกอย่างจากเราไปหมด แย่งความรักจากแม่ไปจากเรา เรารู้ว่าแม่ทุกคนก็ต้องรักลูก แต่เราไม่ค่อยได้รับความรู้สึกนั้นเลย เราจะเป็นตายร้ายดีแค่ไหนแม่ก็ไม่เคยสนใจเลย ทั้งทีเมื่อก่อนแม่สนใจเรามาก
คอยดูแลทุกเรื่องของเรา มีอะไรเราปรึกษาแม่ตลอด เราพยามยามทำให้เค้าภูมิใจ แต่เหมือนเค้าไม่เคยภูมิใจอะไรในตัวเราเลย เอาแต่สนใจแฟนใหม่ เวลาเค้าจะไปเที่ยวเค้าไม่เคยเอาเราไปเลย ทิ้งเราไว้บ้านตลอด เวลาเราขออะไรแม่ แม่ก้อไม่ซื้อให้ นานๆๆๆๆๆทีจะซื้อให้แต่แม่กลับซื้อแว่นตากันแดดอันละเป็นพัน ทั้งๆที่มันก้อไม่ได้จำเป็นอะไรมากมาย ทุกวันนี้เราอยากได้อะไร เราต้องเก็บเงินทุกอย่างแม่จ่ายแค่ค่าเทอมกับค่าขนมไปกิน รร
เราไม่รู้ว่าเราควรทำยังไง ทุกวันนี้เราก้อเสียใจนะคะ เพราะเราไม่เหลือใครเลย ไม่รู้จะระบายกับใคร ไม่รู้จะหันไปปรึกษาใคร ทุกวันนี้เราเหมือนคนที่ถูกสร้างโปรแกรมไว้ ให้ทำนู้นทำนี่ โดยไม่มีใครรู้เลยว่าเราจะรู้สึกยังไง
*ถ้าพิมพ์ผิดอะไรยังไงก็ขอโทษด้วยนะคะ*