ไม่คิดว่าวันนึงจะได้มาตั้งคำถามแบบนี้ในเว็ปสาธารณะ เพราะมองว่าเป็นเรื่องนี้เป็นเรื่องส่วนตัวที่เราควรแก้ด้วยตัวเอง ที่ผ่านมาแม้จะเสียใจขนาดไหนก็ไม่เคยจะตั้งกระทู้เพราะอยากให้เกียรติอีกฝ่ายด้วย แต่วันนี้คงจะถึงที่สุดแล้ว อยากขอความคิดเห็นจากทุกท่านเยอะๆนะครับ

ก่อนขอแนะนำก่อนว่าผมเป็นคนที่ดูภายนอกเหมือนจะประสบความสำเร็จในชีวิต ทั้งหน้าที่การงานที่มีคนนับถือเยอะ แต่มีไม่กี่คนเช่น พ่อ แม่ และแฟนคนนี้ ที่จะรู้ว่าจริงๆแล้วผมยังตั้งตัวไม่ได้ โดยเฉพาะเรื่องการเงิน ที่ยังไม่มั่นคงนัก ต่างกับภาพลักษณ์ภายนอก

เรื่องเริ่มจากเมื่อประมาณต้นปีที่แล้วผมได้รู้จักกับผู้หญิงคนนึง ในความรู้สึกผมเธอเป็นคนที่สวย อ่อนโยนและจิตใจดี ชอบช่วยเหลือคนอื่น และไม่เห็นแก่ตัว คงจะเป็นบุญแต่ปางเก่ามั๊งคระบ คือด้วยความบังเอิญ ในเวลาไม่นานทั้งผมและเธอก็ได้เป็นแฟนกัน

ธรรมดาเหรียญมีสองด้าน ทุกข์ย่อมคู่กับสุข เธอเป็นผู้หญิงที่น่ารัก และมีอารมณ์ขัน เวลาอยู่ด้วยกันผมมีความสุขมาก แต่ปัญหาก็เริ่มตั้งแต่วันที่สองหลังจากคบเป็นแฟนกัน ทั้งๆที่วันแรกยังไปเจอกัน เป็นแฟนกัน คุยกันดิบดีอย่างมีความสุข พอมาวันถัดมาผมโทรหาเธอเท่าไรก็ไม่ติด เลยรู้ว่าโดนบล๊อกเบอร์ไปแล้ว คืองง และเสียใจมาก ว่าอยู่ดีๆเกิดอะไรขึ้น ผมนั่งร้องไห้อยู่สักพักเธอก็โทรกลับมา บอกว่าเธอเพิ่งไปเซิซกูเกิล เจอว่าผมเคยได้รางวัลจากต่างประเทศด้วย ผมน่าจะต่างจากเธอเกินไป คงคบกันได้ไม่นาน เลยขอไม่คบดีกว่า แต่ในความเข้าใจของผม ผมกลับคิดว่าเราประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน แฟนเราก็น่าจะยินดีด้วยสิ ทำไมกลับกลายเป็นข้ออ้างขอเลิกได้ ผมก็คุยจนในที่สุดก็คืนดีกัน

แต่ก็มีปัญหาแบบนี้เกิดขึ้นอีกหลายครั้ง ทุกครั้งจะมีลักษณะคล้ายๆกัน ยกตัวอย่างเช่น วันนึงตอนเช้ายังคุยกันดิบดีว่าเดี๋ยวผมไปทำงาน แล้วเอาไว้ว่างๆจะทำบลูเบอรีชีสเค้กกินเองกัน ผมก็ขับรถไปทำงาน ตั้งใจทำงาน ตอนกลับก็คิดว่าจะกลับไปทำเค้กกินกันมีความสุขแน่ๆ ปรากฏว่าตอนขับรถกลับผมโทรหาเธอเท่าไรก็โทรไม่ติด ชักเริ่มใจคอไม่ดี พอกลับไปถึงห้อง เปิดประตูเข้าไปผมรู้สึกราวกับว่าหัวใจสลาย คือเธอขนเสื้อผ้า ขนของส่วนตัว ขนแมว (เราเลี้ยงแมวด้วยกัน) คอนโดแมว กลับไปห้องเธอหมด เหลือแต่ห้องผมเปล่าๆ และบล๊อกเบอร์ผม บล๊อกไลน์ผมเรียบร้อย ผมไม่เข้าใจว่าเป็นเพราะอะไร ทั้งๆที่ผมมีหน้าที่การงานเยอะ ผมก็ไปนั่งดักรอหน้าคอนโดเผื่อจะเจอ เพื่อจะถามว่าเรื่องอะไร ทำไมถึงไป รอหลายชม. จนในที่สุดก็เจอ เธอก็บอกว่าเป็นเพราะผมมีเมียอยู่แล้วแต่มาหลอกเธอ โดยเธอดูจาก
1. เธอว่าผม "ซ่อน" ไดร์เป่าผมเอาไว้ในตู้เสื้อผ้า
2. เธอว่าผม "ซ่อน" หมอนรูปตุ๊กตาไว้ในตู้เสื้อผ้า
3. เธอว่าเธอเห็นบิลใบเสร็จค่าซักรีด เป็นเสื้อผ้าผู้หญิงและเป็นชื่อผู้หญิง
เธอจึงสรุปว่าผมมีเมียแล้วแต่มาหลอกเธอ ผมจึงชี้แจงว่า ไดร์เป่าผมที่เก็บในตู้เสื้อผ้าเพราะมันเป็นของที่ซื้อจากญี่ปุ่น ใช้ไฟ 220 โวลต์ที่ไทยไม่ได้ เลยเอาไปเก็บในตู้เสื้อผ้าไม่ให้เกะกะ ส่วนหมอนรูปตุ๊กตานั่นเป็นของแม่ผม คือแม่ผมเป็นคนจัดพวกเครื่องนอนมาไว้ให้ แต่หมอนอันนี้เป็นรูปตุ๊กตามันหนุนไม่สบาย ผมเลยเอาไปเก็บในตู้เสื้อผ้า ส่วนบิลใบเสร็จค่าซักรีด ชื่อผู้หญิงนั่นเขียนในช่องเจ้าของร้านซักรีด (ชื่อป้าเจ้าของร้าน) ส่วนที่เห็นเป็นติ๊กช่องรายการเสื้อผ้าผู้หญิงนั่นเธอมองผิด ซึ่งเธอก็ยอมรับว่าอารมณ์กำลังโมโหเลยมองพลาดไป ผมไม่ผิดแต่ยังโมโหอยู่ แต่ผมก็ง้อจนได้คืนดีกัน เลยรู้ว่าเธอเคยมีแฟนมาก่อนผมสองคน แฟนคนแรกของเธอเคยหลอกให้เธอเสพยาไอซ์ ซึ่งมันส่งผลให้เธอกลายเป็นคนคิดมาก เช่นบางคราวเธอเดินผ่านผู้คนเธอก็คิดว่าเค้าคงว่าหรือนินทาเธออยู่ ส่วนแฟนคนที่สองแต่งงานมีเมียอยู่แล้วแต่มาหลอกเธอ ผมฟังมาถึงตอนนี้ในใจผมรู้สึกเห็นใจเธอมาก และคิดว่าเราจะต้องไม่ทำให้เธอเสียใจแบบแฟนสองคนที่ผ่านมา

แต่เหตุการณ์ก็เกิดขึ้นซ้ำๆ คือช่วงสองเดือนแรก เจออะไรนิดหน่อยเธอก็จะคิดไปเองว่าผมคงมีเมียซ่อนอยู่แล้ว แล้วก็จะขนของ ขนแมว ขนคอนโดแมวกลับห้อง พร้อมบล๊อกเบอร์ บล๊อกไลน์ผมทุกครั้ง ผมอยู่ดีๆกลับเข้ามาเจอห้องเปล่าก็หัวใจสลายทุกครั้ง ผมก็ต้องไปคอนโดเธอ ไปนั่งรอหน้าทางเข้าคอนโด ไปตามง้อเธอคืนมา แบบนี้ทุกครั้ง จริงๆผมคิดในใจว่าทำไมเธอไม่เคยรู้สึกเลย ว่าที่ผ่านมาการที่เธอคิดไปเอง แล้วก็หนีไป ทำให้ผมเสียใจขนาดไหน แล้วทำไมเธอไม่เอะใจเลย ว่าเธอควรจะเลิกเชื่อสัญชาตญาณตัวเอง แต่ผมไม่เคยบอกเธอ เพราะผมหวังว่าวันนึงเธอน่าจะคิดได้เอง ผมเคยบอกเธอแค่ว่าอย่างน้อย ถ้าคิดว่าผมผิดอะไร ทำไมไม่คุยกันก่อน ทำไมไม่ถามกันก่อนว่า ผมผิดจริงอย่างเธอคิดมั้ย เธอก็ตอบว่า ผมเรียนสูงกว่าเธอ ถ้าถามผม ผมก็ฉลาดหาเรื่องมาแก้ตัวได้ ก็ไม่ได้เลิกสิ

เธอก็คบๆหายๆกับผมมาตลอด โดยเธอจะขนของกลับและบล๊อกการติดต่อทั้งหมด ประมาณเดือนละ 3 - 5 ครั้ง คือมันบ่อยมากๆ และทำให้ผมเสียใจมาก ว่าเราไม่ได้ทำผิด ทำไมต้องโดนเข้าใจผิด โดยช่วงแรกจะเป็นเรื่องเข้าใจผิดว่าผมมีเมียแล้ว แต่พอเธอคบกับผมจนมั่นใจว่าผมยังไม่มีเมียแน่ๆ เธอก็เริ่มไม่พอใจเรื่องอื่น เช่น เวลาคุยโทรศัพย์กับผมเธอ "รู้สึก" เหมือนผมไม่สนใจเธอ หรือเธอว่าเวลาเดินด้วยกันผมเดินเร็ว แสดงว่าไม่สนใจเธอ เธอก็จะบล๊อกการติดต่อผมทั้งหมด ผมก็ต้องไปง้อ ผมเสียใจมากๆ ผมเคยคิดอยากตาย แต่ก็ไม่กล้า และเพราะรู้ธรรมะด้วยว่าถ้าฆ่าตัวตายจะไปเกิดในอบาย ทุกครั้งเวลาเธอบล๊อกเธอจะไม่บอกสาเหตุผมด้วย ปล่อยให้ผมนั่งงง เธอจะบอกก็ต่อเมื่อผมไปง้อคืนดีแล้ว ในช่วงนี้เวลามีปัญหากันผมก็ได้แต่ร้องไห้ กับการที่ถูกทิ้งบ่อยๆโดยไม่ได้รู้เหตุผล ผมได้แต่ร้องได้ ไม่เคยแม้แต่จะว่าเธอแรงๆ เธอก็ว่าผมอ่อนแอ แล้วก็กลายเป็นข้ออ้างถัดไปในการทิ้ง บางครั้งเวลาง้อเธอ ผมก็โกรธโชคชะตาตัวเองทำไมบัดซบอย่างนี้ ผมก็เอามือทุบตีผนัง (ไม่เคยว่าเธอแรงๆหรือลงมือกับเธอเลย) เธอก็ว่าผมโมโหร้าย ก็กลายเป็นข้ออ้างถัดมาในการทิ้ง บางครั้งเธอก็ชอบเอามือผมไปดู ว่าคุยไลน์กับใครบ้าง ดูประวัติการเล่นเว็ปของผม ซึ่งผมก็จริงใจให้ดูหมด แต่พอเธอไปเจออะไรที่มันทำให้เธอคิดว่าผมหลอกอะไรเธอ เธอก็ไม่ถามผม แล้วก็ทิ้งผมอีก คบกันได้ 8 เดือน คบๆทิ้งๆ น่าจะถึง 30 ครั้ง จนในที่สุดเธอย้ายคอนโด และเธอไม่บอกที่อยู่ใหม่ผม ผมเลยไม่สามารถไปตามง้อเธอได้อีก แต่เวลาเธอคิดถึงผมเธอก็จะโทรมาหา ผมก็คุยด้วย เพราะผมก็ยังอยากรู้ว่าเธอเป็นสุขสบายดีบ้างไหม

จากนั้นมีอีกเหตุการณ์มาแทรกคือ พอเธอหายไปครั้งนี้ได้ไม่ถึงอาทิตย์ ก็มีผู้หญิงอีกคนที่เพิ่งเข้ามาใหม่ในที่ทำงานผม มีตำแหน่งเป็นลูกน้องผมโดยตรงมาจีบผม จีบแบบรุกมาก จริงๆผมก็ยังไม่ได้ชอบผู้หญิงคนนั้น แต่ก็ไม่อยากให้เสียใจ ก็เลยดูๆไป แต่ผู้หญิงคนใหม่นี้มีอาการทางประสาท (โรคทางสมอง ต้องเข้าศรีธัญญาเป็นประจำ) มีปัญหาเรื่องการควบคุมอารมณ์ ทำให้มีปัญหากับคนในที่ทำงานหลายคนมาก แต่ผมก็ยังทน จนวันนึงคงเป็นด้วยความรู้สึกอยากเอาชนะ ผู้หญิงคนใหม่เห็นเธอคนนี้โทรมาหาผม เลยรับสายแล้วคุยด้วยแบบตั้งใจกวนให้เสียใจ พอผมรู้ผมก็ตัดขาดจากคนใหม่และไล่ออกทันที ผมคุยทางโทรศัพย์กับเธอ เธอร้องไห้ที่ได้คุยกับคนนั้น ผมเลยขับรถไปหาเธอที่จุดนับพบ พอเจอกันเธอก็ตบหน้าผม ว่าหายไปไม่นานก็มีคนใหม่เลย (แต่จริงๆเป็นการหายครั้งที่ 30 กว่าได้แล้วมั้ง)

มาถึงตรงนี้บางครั้งเวลาเธอเครียดเรื่องครอบครัวหรือเรื่องที่ทำงาน เธอก็จะมาหาผมที่คอนโด ซึ่งผมรู้สึกแย่มากว่าเธอเห็นเราเป็นตัวอะไร ไม่อยากจะคุยก็บล๊อกเราทุกทางแบบไม่บอกล่วงหน้าและไม่บอกเหตุผล แต่พออยากเจอก็มาหาเรา และเราต้องเอาใจเธอ ไม่อย่างนั้นเธอก็จะไม่พอใจ พอครั้งนี้เธอจะไปอีกรอบ เธอพัฒนาไปอีกขั้น คือไม่ใช่แค่บล๊อกเบอร์ผมและไลน์ผมในมือถือเธอ แต่เธอเอามือถือผมไปบลีอกไลน์เธอ และลบไลน์เธอ และลบประวัติทั้งหมดที่คุยกันมาด้วย ครั้งนี้ผมเสียใจมากจนชัก ลงไปชักที่พื้น ผมรู้สึกว่าผมเริ่มอาการหนักแล้ว ผมเลยบอกเธอว่าอยากไปมากก็ไปเลย แล้วไม่ต้องกลับมาอีก นี่เป็นครั้งแรกที่ผมเป็นฝ่ายบอกเลิก หลังถูกทิ้งก่อนมา 30 กว่าครั้ง พอครั้งนี้ผมเป็นฝ่ายบอกเอง เธอกลับร้องไห้โฮ บอกว่าขอโอกาสอีกครั้ง ที่ผ่านมาเธอผิดไปแล้ว แต่ผมยืนยันเหมือนเดิม เพราะดูแล้วเดี๋ยวเธอก็ไปอีก ณ จุดนั้นผมเสียใจขนาดลงไปชักกับพื้น ถ้ามีครั้งต่อไปผมคงกระโดดตึกตายแน่

หลังจากครั้งนั้นไม่ได้ติดต่อกัน 3 เดือน จนเมื่อวานเธอโทรมาหาผมอีกว่าผมสบายดีมั้ย ก็คุยกัน สำหรับผมคือคนที่ผมจริงใจด้วยและมีความรู้สึกดีด้วย วันนี้ผมเลยชวนเธอไปทอดกฐิน ก็เหมือนทุกครั้งคือตอนที่อยู่ด้วยกันเรามีความสุขมาก เรามีมุขตลกกันตลอด กลับจากฟังธรรม ผมพาเธอไปกินอาหารทะเล แล้วก็ไปนวดกัน เธอก็ใจดีช่วยจัดของในรถผม และเอารถผมไปฝากอู่ล้างให้ โดยตอนที่นวด เธอเอามือถือผมไปดู และผมยังชวนเธอว่าเอาไว้ไปวัดกันอีก หรือว่าถ้าผมบวชจะขอเธอถือหมอน เธอยังรับปาก จนผมส่งเธอที่คอนโดเสร็จ ผมขับรถกลับถึงคอนโดตัวเอง จะส่งข้อความไปหา ก็เจอว่าครั้งนี้เธอลบเบอร์เธอและข้อความทั้งหมดที่เคยคุยกันมาไปจากมือถือผมเรียบร้อยแล้ว จากที่ไลน์โดนลบไปก่อนหน้านี้ ครั้งนี้ผมเดาว่าเธอคงมือถือผมบล๊อกเบอร์เธอก่อนลบเบอร์เธอออกด้วยเหมือนที่ทำกับในไลน์ เท่ากับผมไม่สามารถติดต่อเธอได้อีกแล้ว เหมือนทุกครั้งที่เธอไม่เปิดโอกาสให้ผมได้บอกลา ไม่เปิดโอกาสให้ผมได้เตรียมใจ หรือได้รู้ว่าเป็นเพราะเรื่องอะไร ทั้งที่ยังคุยกันว่าจะไปวัดกันอีก เหมือนก่อนหน้านี้ที่คุยกันว่าจะทำเค้กกินกัน พอผมกลับไปถึงก็เจอแต่ห้องเปล่าหัวใจสลาย

วันนี้ผมก็เสียใจและงงไปหมด งงขนาดที่คิดไม่ออกว่าผมควรรู้สึกยังไง มันสับสนไปหมด อยากขอคำปรึกษาจากทุกท่านทุกคนว่าถ้าท่านเป็นผมท่านจะทำอย่างไร จะวางใจยังไง และที่เธอเป็นอย่างนี้เป็นผลกระทบจากยาไอซ์หรือเปล่าครับ ที่ถามแบบนี้เพราะอยากรู้ด้วยว่าเป็นเพราะไอ้ยาตัวนี้หรือเปล่าที่ทำให้ผมต้องเป็นอย่างนี้ ทำอะไรก็ผิดไปหมด