ขอพื้นที่ระบายหน่อยครับ พูดไม่ออกกับประโยคนี้ "ต่างคนต่างอยู่ดีกว่า เราเข้ามาในพื้นที่ชีวิตกันเร็วเกินไป"
เค้าเป็นคนเข้ามาจีบผมเอง เค้าเป็นคนเอาตัวเองเข้ามาในชีวิตของผม มาหาทุกวัน เจอหน้าทุกวัน อยู่ด้วยกันทุกวัน
จนกระทั่งช่วงหลังๆ ผมรู้สึกดี รู้สึกรัก และเอาตัวเองเข้าไปอยู่ในชีวิตของเค้า อยากจะดูแล อยากจะอยู่ไกล้ๆ
คอยเป็นห่วงเป็นใย เพราะเห็นว่าเค้าทำงานหนักมาก คอยเอาใจใส่ แต่เค้ากลับตีหัวออกห่างผมออกไปเรื่อยๆ
ถึงบางครั้งผมก็รู้ตัวนะว่ากำลังประชด เพราะพยายามเรียกร้องให้เค้าหันมาสนใจ เอาใจใส่กันบ้าง ถึงมันจะไม่ได้ผล
และสุดท้ายผมก็หายงอลไปเอง เพราะรู้ว่าเรียกร้องไปก็ไม่มีประโยชน์ เค้าต้องทำงาน งานเค้าเยอะ
ไปหาทีไรเค้าก็เอาแต่นั่งทำงาน ส่วนผมทำกับข้าว ซักผ้า ทำความสะอาด พยายามไม่กวนเค้า
ผมเคยบอกกับเค้าว่า "รู้ว่างานเยอะ แต่ถ้าพอมีเวลาเมื่อไหร่ ก็ให้เวลากันบ้าง"
ตอนนี้คำพูดของเค้าทุกคำ
วนเวียนกลับมาอยู่ในหัว เอาออกไปไม่ได้ซักที
"ทำไมผมรักคุณได้มากขนาดนี้ , อยากเจอทุกวันเลย , ผมชอบคุณมาก , ถ้าทะเลาะกันอย่าหนีหายไป ต้องคุยกันนะ"
ผมถามเค้านะ ว่าผิดอะไร มีอะไรหรือเปล่า เป็นอะไรหรือเปล่า คำตอบที่ได้คือ "ผมไม่อยากปะทะ เพราะผมเป็นคนแรง"
พอ จบ แยกย้าย ไม่รักแล้วก็คือไม่รัก ไม่ต้องพยายามหาคำพูดสวยหรู หาเหตุผลมาอธิบาย
ผมรักแบบไม่มีเหตุผล แต่เหตุผลจากคุณถูกใช้เมื่อไม่รัก อธิบายให้ตายก็ไม่รู้สึกดีขึ้นหรอกครับ
ไม่อยากจะมาปะทะ นั่งทะเลาะกันเหมือนกันครับ ไม่รักแล้วทำอะไรก็ผิดไปหมดนั่นแหละครับ
ผมไม่ได้อ่อนต่อโลกขนาดนั้น อยากมีพื้นที่ส่วนตัวก็เชิญครับ ไม่อยู่ให้วุ่นวายคุณแล้วหล่ะครับ
ผมไม่คิดจะเปลี่ยนตัวเองเพื่อใครอย่างที่คุณสอนผมหรอกครับ คุณเองยังไม่คิดจะเปลี่ยนตัวเองเลย
สอนคนอื่นได้มากมาย แต่เรื่องใต้จมูกตัวเองกลับมองไม่เห็น คิดว่าตัวเองถูกอยู่เสมอ ไม่เคยผิด
ผมจะงอล ผมจะประชด กับคนที่ผมรู้สึกแคร์เท่านั้นแหละครับ ผมหาคนที่พร้อมจะปรับเข้าหากันดีกว่า
ถ้ามีแล้วไม่ดี ไม่มีดีกว่าครับ ไม่ได้กระสันอยากจะมีความรักขนาดนั้น มีก็ดี ไม่มีก็ได้ครับ
ขอบคุณช่วงแรกๆ ที่ทำให้รู้สึกดี มีความสุขมากๆ
และนี่สำหรับช่วงหลังๆ ของเรา olo
"ต่างคนต่างอยู่ดีกว่า เราเข้ามาในพื้นที่ชีวิตกันเร็วเกินไป" ?
เค้าเป็นคนเข้ามาจีบผมเอง เค้าเป็นคนเอาตัวเองเข้ามาในชีวิตของผม มาหาทุกวัน เจอหน้าทุกวัน อยู่ด้วยกันทุกวัน
จนกระทั่งช่วงหลังๆ ผมรู้สึกดี รู้สึกรัก และเอาตัวเองเข้าไปอยู่ในชีวิตของเค้า อยากจะดูแล อยากจะอยู่ไกล้ๆ
คอยเป็นห่วงเป็นใย เพราะเห็นว่าเค้าทำงานหนักมาก คอยเอาใจใส่ แต่เค้ากลับตีหัวออกห่างผมออกไปเรื่อยๆ
ถึงบางครั้งผมก็รู้ตัวนะว่ากำลังประชด เพราะพยายามเรียกร้องให้เค้าหันมาสนใจ เอาใจใส่กันบ้าง ถึงมันจะไม่ได้ผล
และสุดท้ายผมก็หายงอลไปเอง เพราะรู้ว่าเรียกร้องไปก็ไม่มีประโยชน์ เค้าต้องทำงาน งานเค้าเยอะ
ไปหาทีไรเค้าก็เอาแต่นั่งทำงาน ส่วนผมทำกับข้าว ซักผ้า ทำความสะอาด พยายามไม่กวนเค้า
ผมเคยบอกกับเค้าว่า "รู้ว่างานเยอะ แต่ถ้าพอมีเวลาเมื่อไหร่ ก็ให้เวลากันบ้าง"
ตอนนี้คำพูดของเค้าทุกคำ
"ทำไมผมรักคุณได้มากขนาดนี้ , อยากเจอทุกวันเลย , ผมชอบคุณมาก , ถ้าทะเลาะกันอย่าหนีหายไป ต้องคุยกันนะ"
ผมถามเค้านะ ว่าผิดอะไร มีอะไรหรือเปล่า เป็นอะไรหรือเปล่า คำตอบที่ได้คือ "ผมไม่อยากปะทะ เพราะผมเป็นคนแรง"
พอ จบ แยกย้าย ไม่รักแล้วก็คือไม่รัก ไม่ต้องพยายามหาคำพูดสวยหรู หาเหตุผลมาอธิบาย
ผมรักแบบไม่มีเหตุผล แต่เหตุผลจากคุณถูกใช้เมื่อไม่รัก อธิบายให้ตายก็ไม่รู้สึกดีขึ้นหรอกครับ
ไม่อยากจะมาปะทะ นั่งทะเลาะกันเหมือนกันครับ ไม่รักแล้วทำอะไรก็ผิดไปหมดนั่นแหละครับ
ผมไม่ได้อ่อนต่อโลกขนาดนั้น อยากมีพื้นที่ส่วนตัวก็เชิญครับ ไม่อยู่ให้วุ่นวายคุณแล้วหล่ะครับ
ผมไม่คิดจะเปลี่ยนตัวเองเพื่อใครอย่างที่คุณสอนผมหรอกครับ คุณเองยังไม่คิดจะเปลี่ยนตัวเองเลย
สอนคนอื่นได้มากมาย แต่เรื่องใต้จมูกตัวเองกลับมองไม่เห็น คิดว่าตัวเองถูกอยู่เสมอ ไม่เคยผิด
ผมจะงอล ผมจะประชด กับคนที่ผมรู้สึกแคร์เท่านั้นแหละครับ ผมหาคนที่พร้อมจะปรับเข้าหากันดีกว่า
ถ้ามีแล้วไม่ดี ไม่มีดีกว่าครับ ไม่ได้กระสันอยากจะมีความรักขนาดนั้น มีก็ดี ไม่มีก็ได้ครับ
ขอบคุณช่วงแรกๆ ที่ทำให้รู้สึกดี มีความสุขมากๆ
และนี่สำหรับช่วงหลังๆ ของเรา olo