การที่เราได้อยู่กับตัวเองมากขึ้นในชีวิตวัยรุ่นปลายๆ อายุ20ต้นๆ ในแต่ละวันที่เราศึกษาข้อมูลหรือการรับสื่อต่างๆไม่ว่าจะเป็นวิดีโอหรือกระทู้ บทความ คำนิยามต่างๆ มันทำให้เราเริ่มคิดสิ่งดีๆที่เราจะวางแผนในอนาคตของตัวเรา แต่ช่วง ปี2 ปี3 ในชีวิตมหาลัยเคยคิดว่ากูเรียนมาทางนี้ทำไม?และจบออกมากูจะทำงานอะไร?และงานที่จะทำมันตรงตามฝันของกูรึเปล่า? หรือเราเลือกสาขาวิชาที่เราเรียนเพื่อให้คนอื่นเห็นว่าเรามีที่เรียนตั้งแต่ต้นหรืว่าเราเรียนตามเพื่อน..หรือว่าตอนมัธยมเรายังหาอนาคตที่เราอยากจะมีอยากจะทำไม่เจอ เราก็เลยตัดสินใจว่าเรียนอะไรก็เรียนและอีกแง่มุม เราเลือกเรียนตามคนรักของเรา แต่นั้นไม่ใช่สิ่งสำคัญเท่ากับคำถามที่ดังขึ้นมาในใจตัวเองว่า
1.พ่อแม่ส่งกูเรียนมาต้องใช้กำลังกายกำลังทรัพย์ตั้งเท่าไหร่...จบออกมากูจะเอาอะไรไปตอบแทนท่าน..จะดูแลตอนเจ็บป่วนท่านได้ดีกว่าท่านดูแลเรารึเปล่า?
2.ครอบครัวที่เราจะสร้างขึ้นมากับคนที่เรารัก...เราจะช่วยกันผ่อนเบาภาระซึ่งกันและกัน..และสร้างครอบครัวอบอุ่น มีความสุข ได้ดีแค่ไหน?
3.และอาชีพที่เราจะทำ..เราต้องอยู่กับมันไปตลอดชีวิต ความฝันในหน้าที่การงานคือความสุขแน่นอนแต่ถ้ามันไม่ใช่อย่างที่ฝันละ เราจะทนได้มั้ย?
4.เราจะมีส่วนช่วยในการพัฒนาประเทศของเราให้ก้าวหน้ามากแค่ไหน...หรือไม่เลย?
คิดยังไงกับคำถามพวกนี้ภายในใจของคุณ
ก้าวที่สำคัญของวัยรุ่นมหาลัย
1.พ่อแม่ส่งกูเรียนมาต้องใช้กำลังกายกำลังทรัพย์ตั้งเท่าไหร่...จบออกมากูจะเอาอะไรไปตอบแทนท่าน..จะดูแลตอนเจ็บป่วนท่านได้ดีกว่าท่านดูแลเรารึเปล่า?
2.ครอบครัวที่เราจะสร้างขึ้นมากับคนที่เรารัก...เราจะช่วยกันผ่อนเบาภาระซึ่งกันและกัน..และสร้างครอบครัวอบอุ่น มีความสุข ได้ดีแค่ไหน?
3.และอาชีพที่เราจะทำ..เราต้องอยู่กับมันไปตลอดชีวิต ความฝันในหน้าที่การงานคือความสุขแน่นอนแต่ถ้ามันไม่ใช่อย่างที่ฝันละ เราจะทนได้มั้ย?
4.เราจะมีส่วนช่วยในการพัฒนาประเทศของเราให้ก้าวหน้ามากแค่ไหน...หรือไม่เลย?
คิดยังไงกับคำถามพวกนี้ภายในใจของคุณ