ไม่รู้ด้วยสาเหตุใดทำไมอยู่ๆด้วยกันไปถึงรู้สึกว่าแฟนไม่ต้องการเราแล้ว
เหตุมันเริ่มจากเราไม่เคยมีแฟนมาก่อนเลย คนนี้เป็นแรกในชีวิตก็ว่าได้ เราเจอกันในที่ทำงาน ตอนแรกก็ไม่รู้หรอกว่าเขาแอบชอบเรา เราทำงานฝ่ายเดียวกันแต่อยู่กันคนละกะ เวลาที่เราจะคุยกันได้คือหลังเที่ยงคืนเพราะเราสองคนว่างจากงานทั้งคู่แล้ว คุยกันได้ประมาณ 2-3 เดือน ฝ่ายชายก็บอกว่าเขาแอบชอบเรามานานแล้ว ด้วยเหตุที่ว่าไม่เคยมีแฟนมาก่อนเลย เลยคิดทีจะลองดูสักครั้ง เขาเป็นผู้ชายที่ไม่ได้มีอะไรดีมากมายเป็นเคยเด็กผู้ชายที่จบแค่ม.3 บ้านถือว่าไม่ได้มีฐานะอะไร เงินเดือนแค่เดือนละ 9000 รวมโอทีไม่ถึงเงินเดือนเราด้วยซ้ำ ที่เราชอบเขาเพราะว่าเขาเป็นคนรักครอบครัว เงินเดือนๆหนึ่งใช้แทบจะไม่พอแต่ก็ยังต้องเอาส่งที่บ้าน เลี้ยงพ่อ แม่และก็หลานอีก 2 คน อีกอย่างคือเขาเป็นคนขยันทำงาน มีงานก็ทำใครสั่งให้ทำอะไรก็ทำ แต่บทจะขี้เกียจก็ขี้เกียจ วันหยุดนี้คือนอนทั้งวัน เห็นการนอนเป็นสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิต ตอนแรกก็คบกันไปเรื่อยๆ วันทำให้เราวาดฝันเอาไว้ว่า เขาต้องเรียนต่อปริญญาตรีให้จบ ทำงานในที่ๆดีกว่านี้ เงินดีกว่านี้ อย่างน้อยก็ให้พอๆกับเราหน่อย เราเรียนจบปริญญาตรีวิศวะ ที่บ้านมีกิจการส่วนตัว ไม่เคยลำบาก เราเป็นลูกคนเล็กมีรถขับโดยที่เขาไม่มีอะไรเลยแค่ห้องพักยังโล่งแทบจะไม่มีอะไรเลย เราโดนตีกรอบว่าโดยตลอดว่าอย่ามีแฟนก่อนที่เรียนจบดูแลตัวเองได้ เราเชื่อว่าพ่อกะแม่เราหวังดี เราก็คบกันมาเรื่อยๆเรียกว่าแอบคบกันก็ได้ เราคบกันเหมือนเพื่อนทุกคนมองก็ดูมาเพื่อน เมื่อมันนานวันเข้าความสนิทที่มากอีกขึ้นมันทำให้คนอื่นดูออก เมื่อคนอื่นดูออกก็ไม่ต้องที่จะปิดอะไรกันแล้ว เราเริ่มที่จะเข้าให้กันไปกันมาบ่อยขึ้นจนมันเกินไปแล้ว คือเรามีอะไรกัน โอเคเมื่อมันพลาดไปแล้วก็ต้องป้องกันหลังจากนั้นก็ป้องกันกันมาโดยตลอด เราก็ดีใจนะที่มีเขาอยู่กะเรา เขาก็ทำดีกับเราทุกอย่างนะ ให้ช่วยอะไรก็ช่วย ที่สำคัญเรื่องทั้งหมดนี้พ่อกับแม่เรายังไม่รู้ ทำไมถึงไม่บอกอ่ะหรอ 1.กลัวที่จะบอก บอกที่จะโดนว่า และก็ไม่รู้จะเริ่มต้นยังไง 2.กลัวพ่อแม่รับไม่ได้ในตัวตน ความเป็นอยู่ของฝ่ายชาย ที่เขาไม่มีอะไรเลย แต่แล้วเมื่อเวลาผ่านไปรู้สึกว่าความรักที่เรามีให้กันมันหมดไป แค่จะคุยกันยังไม่อยากจะคุยเลย เขาว่าเราเอาแต่ใจ งี่เง่า ขี้บ่น อะไรที่ผู้ชายเค้าไม่ชอบกันอะเป็นหมดเลย มันเริ่มมาเป็นช่วงหนึ่งเดือนหลังที่ผ่านมา เราคบกันได้ประมาณปีกว่า อย่างว่าการเวลาพิสูจน์คน เราเป็นคนที่เอาแต่ใจด้วยมั้ง เราอย่างให้เขาเลิกเหล้า เลิกบุหรี่ บอล และอยากให้เขาอยู่กะเรา ยิ่งเขาทำตัวห่างยิ่งทำให้เราอยากให้เขาอยู่กะเรามากขึ้น เขาบอกว่าเราไปบ่งการชีวิตเขามากเกินไป ชิวิตเขาแทบจะเป็นของเราอยู่แล้ว เขาทำได้แค่ที่เขาทำได้ เขาดีได้แค่นี้ เขาดีไม่พอสำหรับความต้องการของเรา ประเด็นสำคัญคือเมื่อเราคุยกันทีไรมันต้องทะเลาะกันตลอดเลย คุยกันไม่ถึง 5 นาทีก็ทะเลาะกัน เรารู้สึกว่าเราไปกันไม่ได้ แต่เรายังรักเขา เราพยายามที่จะหยุดทุกอย่าง แต่เราทำไม่ได้ แค่เห็นเขาเราอยากที่จะเข้าไปกอด อยากดูเขาใกล้ๆ มันอาจจะเป็นรักแรกด้วยมั้ง มันเลยเป็นแบบนี้ เสียงที่เขาคุยกับเรามันดูเย็นช้า และไม่อยากจะคุยด้วย ทุกครั้งที่มันเป็นแบบนี้เราจะเจ็บ เจ็บของมันเอง เจ็บที่หัวใจ เจ็บ เราไม่อยากเป็นอย่างงี้อีกแล้ว ทุกครั้งที่เราทะเลาะกันเป็นเราเองที่เสียใจ ไม่เคยเป็นเขา ทำไมถึงได้รักเขามากขนาดนี้อะหรอ ตอนที่เราคบกันใหม่ๆเราเคยทะเลาะกัน เขาเคยพูดว่า เขาจะไม่ทำให้เราต้องเสียใจ และร้องไห้อีก หลังจากนั้นน้ำตาเขาก็ไหล มันเป็นน้ำตาของผู้ชายที่มันจะให้ผู้หญิงคนหนึ่งได้
***ช่วยแนะนำหน่อยว่าเราจะทำกะเขาอย่างไง เราจะตัดเขาออกไปจากเราได้อย่างไงทั้งๆที่เรายังรักเขาอยู่***
จะตัดคนที่เรารักออกจากชีวิตเราได้ยังไง
เหตุมันเริ่มจากเราไม่เคยมีแฟนมาก่อนเลย คนนี้เป็นแรกในชีวิตก็ว่าได้ เราเจอกันในที่ทำงาน ตอนแรกก็ไม่รู้หรอกว่าเขาแอบชอบเรา เราทำงานฝ่ายเดียวกันแต่อยู่กันคนละกะ เวลาที่เราจะคุยกันได้คือหลังเที่ยงคืนเพราะเราสองคนว่างจากงานทั้งคู่แล้ว คุยกันได้ประมาณ 2-3 เดือน ฝ่ายชายก็บอกว่าเขาแอบชอบเรามานานแล้ว ด้วยเหตุที่ว่าไม่เคยมีแฟนมาก่อนเลย เลยคิดทีจะลองดูสักครั้ง เขาเป็นผู้ชายที่ไม่ได้มีอะไรดีมากมายเป็นเคยเด็กผู้ชายที่จบแค่ม.3 บ้านถือว่าไม่ได้มีฐานะอะไร เงินเดือนแค่เดือนละ 9000 รวมโอทีไม่ถึงเงินเดือนเราด้วยซ้ำ ที่เราชอบเขาเพราะว่าเขาเป็นคนรักครอบครัว เงินเดือนๆหนึ่งใช้แทบจะไม่พอแต่ก็ยังต้องเอาส่งที่บ้าน เลี้ยงพ่อ แม่และก็หลานอีก 2 คน อีกอย่างคือเขาเป็นคนขยันทำงาน มีงานก็ทำใครสั่งให้ทำอะไรก็ทำ แต่บทจะขี้เกียจก็ขี้เกียจ วันหยุดนี้คือนอนทั้งวัน เห็นการนอนเป็นสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิต ตอนแรกก็คบกันไปเรื่อยๆ วันทำให้เราวาดฝันเอาไว้ว่า เขาต้องเรียนต่อปริญญาตรีให้จบ ทำงานในที่ๆดีกว่านี้ เงินดีกว่านี้ อย่างน้อยก็ให้พอๆกับเราหน่อย เราเรียนจบปริญญาตรีวิศวะ ที่บ้านมีกิจการส่วนตัว ไม่เคยลำบาก เราเป็นลูกคนเล็กมีรถขับโดยที่เขาไม่มีอะไรเลยแค่ห้องพักยังโล่งแทบจะไม่มีอะไรเลย เราโดนตีกรอบว่าโดยตลอดว่าอย่ามีแฟนก่อนที่เรียนจบดูแลตัวเองได้ เราเชื่อว่าพ่อกะแม่เราหวังดี เราก็คบกันมาเรื่อยๆเรียกว่าแอบคบกันก็ได้ เราคบกันเหมือนเพื่อนทุกคนมองก็ดูมาเพื่อน เมื่อมันนานวันเข้าความสนิทที่มากอีกขึ้นมันทำให้คนอื่นดูออก เมื่อคนอื่นดูออกก็ไม่ต้องที่จะปิดอะไรกันแล้ว เราเริ่มที่จะเข้าให้กันไปกันมาบ่อยขึ้นจนมันเกินไปแล้ว คือเรามีอะไรกัน โอเคเมื่อมันพลาดไปแล้วก็ต้องป้องกันหลังจากนั้นก็ป้องกันกันมาโดยตลอด เราก็ดีใจนะที่มีเขาอยู่กะเรา เขาก็ทำดีกับเราทุกอย่างนะ ให้ช่วยอะไรก็ช่วย ที่สำคัญเรื่องทั้งหมดนี้พ่อกับแม่เรายังไม่รู้ ทำไมถึงไม่บอกอ่ะหรอ 1.กลัวที่จะบอก บอกที่จะโดนว่า และก็ไม่รู้จะเริ่มต้นยังไง 2.กลัวพ่อแม่รับไม่ได้ในตัวตน ความเป็นอยู่ของฝ่ายชาย ที่เขาไม่มีอะไรเลย แต่แล้วเมื่อเวลาผ่านไปรู้สึกว่าความรักที่เรามีให้กันมันหมดไป แค่จะคุยกันยังไม่อยากจะคุยเลย เขาว่าเราเอาแต่ใจ งี่เง่า ขี้บ่น อะไรที่ผู้ชายเค้าไม่ชอบกันอะเป็นหมดเลย มันเริ่มมาเป็นช่วงหนึ่งเดือนหลังที่ผ่านมา เราคบกันได้ประมาณปีกว่า อย่างว่าการเวลาพิสูจน์คน เราเป็นคนที่เอาแต่ใจด้วยมั้ง เราอย่างให้เขาเลิกเหล้า เลิกบุหรี่ บอล และอยากให้เขาอยู่กะเรา ยิ่งเขาทำตัวห่างยิ่งทำให้เราอยากให้เขาอยู่กะเรามากขึ้น เขาบอกว่าเราไปบ่งการชีวิตเขามากเกินไป ชิวิตเขาแทบจะเป็นของเราอยู่แล้ว เขาทำได้แค่ที่เขาทำได้ เขาดีได้แค่นี้ เขาดีไม่พอสำหรับความต้องการของเรา ประเด็นสำคัญคือเมื่อเราคุยกันทีไรมันต้องทะเลาะกันตลอดเลย คุยกันไม่ถึง 5 นาทีก็ทะเลาะกัน เรารู้สึกว่าเราไปกันไม่ได้ แต่เรายังรักเขา เราพยายามที่จะหยุดทุกอย่าง แต่เราทำไม่ได้ แค่เห็นเขาเราอยากที่จะเข้าไปกอด อยากดูเขาใกล้ๆ มันอาจจะเป็นรักแรกด้วยมั้ง มันเลยเป็นแบบนี้ เสียงที่เขาคุยกับเรามันดูเย็นช้า และไม่อยากจะคุยด้วย ทุกครั้งที่มันเป็นแบบนี้เราจะเจ็บ เจ็บของมันเอง เจ็บที่หัวใจ เจ็บ เราไม่อยากเป็นอย่างงี้อีกแล้ว ทุกครั้งที่เราทะเลาะกันเป็นเราเองที่เสียใจ ไม่เคยเป็นเขา ทำไมถึงได้รักเขามากขนาดนี้อะหรอ ตอนที่เราคบกันใหม่ๆเราเคยทะเลาะกัน เขาเคยพูดว่า เขาจะไม่ทำให้เราต้องเสียใจ และร้องไห้อีก หลังจากนั้นน้ำตาเขาก็ไหล มันเป็นน้ำตาของผู้ชายที่มันจะให้ผู้หญิงคนหนึ่งได้
***ช่วยแนะนำหน่อยว่าเราจะทำกะเขาอย่างไง เราจะตัดเขาออกไปจากเราได้อย่างไงทั้งๆที่เรายังรักเขาอยู่***