สวัสดีครับเพื่อนๆวันนี้จะมาเล่าประสบการ์ณที่เกิดขึ้นในชีวิตจริงของผมให้เพื่อนๆ ได้ฟังเป็นอุทาหรณ์นะครับ ตัวผมอายุ 26 ปี เป็นพนักงานออฟฟิต เงินเดือนของผม 25,000 บาท ไม่รวมสวัสดิการ์ณอื่นๆนะครับ ไม่ได้อวดรวยนะครับแต่จะใช้ในการอธิบายในเรื่องต่างๆ
ย้อนกลับไปตอนที่ผมตัดสินใจคบกับผู้หญิงคนนึงเราผ่านเหตุการ์ณต่างๆด้วยกันมามากมายกว่าจะตัดสินใจตกลงคบกันได้ ผมใช้เวลาจีบเธอค่อนข้างนาน หลังจากที่เธอตัดสินใจจะคบกับผม ผมก็ตัดสินใจกับตัวผมเองว่าเธออจะเป็นคนสุดท้ายของชีวิตผม ตลอดเวลาที่คบกันมาผมไม่เคยนอกใจเธอซักครั้ง ไม่เคยโกหกเธอเลยซักครั้ง มีอยู่ครั้งนึงเธอได้บ่นกับผมว่า ”อยากให้พ่อกับแม่มาอยู่ด้วยกันจัง” เธอพูดให้ผมฟังบ่อยมาก ผมเลยรู้สึกว่าผมจะต้องทำอะไรซักอย่างให้เธอ ผมเลยตัดสินใจตั้งใจทำงานเก็บเงิน แล้วก็ได้ไปให้สัญญากับเธอว่าผมจะซื้อบ้าน บ้านหลังนี้จะเป็นบ้านของเรา เราจะอยู่ด้วยกันในบ้านหลังนี้ ครอบครัวของเธอก็จะมาอยู่ในบ้านหลังนี้กับผมด้วย ผมเริ่มเก็บอย่างตั้งใจครับ ค่าใช้จ่ายของผมมีค่าส่งมอเตอร์ไซค์เดือนละสามพันกว่าบาท ผมให้พ่อกับแม่เดือนละ 5,000-10,000 บาท แล้วแต่สภาพของค่าใช้จ่ายในแต่ละเดือน แต่ที่เก็บแน่ๆทุกเดือนคือเดือนละ 10 ,000 บาทครับ หรือบางที่ถ้ามีส่วนต่างจากการทำโอทีเยอะผมก็จะเก็บเยอะกว่า 10,000 ผมกลายเป็นคนที่ขี้งกกับตัวเองไปหมดทุกๆเรื่อง แต่เมื่อไหร่ที่แฟนผมเอ่ยปากมาว่าอยากกินนี่จังอยากไปนู้นจัง ผมไม่เคยลังเลที่จะใช้เงินเลยซักครั้ง อะไรที่เธอต้องการผมแทบจะหามาให้เธอจนหมด ผมใช้เวลา 1 ปีเก็บเงินได้ 2 แสนบาทครับรวมโบนัส ตั้งใจว่าวันครบรอบของเราผมจะไปซื้อวันนั้นเพื่อเป็นของขวัญของเราทั้งคู่ ซึ่งมันก็อีกแค่ 5 เดือนที่จะถึงนี้
ช่วงเวลาที่ผมทำงาน ผมทำงานเยอะมาก แฟนผมจะมาหาผมช่วง วันศุกร์-เสาร์แล้วกลับวันอาทิตย์ จะเจอกันช่วงนี้ตลอด ถ้าอาทิตย์ไหนที่เธอไม่มาหาผม ผมก็จะออกไปทำงาน ทำโอทีผมเก็บหมดทุกครั้งที่แฟนไม่มาหาผม เพราะผมคิดว่าถ้าเธอไม่มาหาผม ผมก็ไม่รู้จะทำอะไรไปทำงานดีกว่าได้เงินด้วย
จนมาวันหนึ่งผมก็มารู้สึกว่า ทำไมระหว่างที่ผมตั้งใจทำงานเก็บเงินทำทุกๆอย่างเพื่อเธอ ทำไมเธอไม่พยายามทำอะไรเพื่อผมบ้างเลย บางครั้งที่เธอไม่มาหาผมก็เพราะเธอไปเที่ยวกับเพื่อน ถ้าเธอไปเที่ยวผมก็ไปทำงาน เป็นแบบนี้อยู่บ่อยๆจนผมรู้สึกว่าในขณะที่ผมกำลังเก็บเงินสร้างอนาคตทำไมเธอไม่คิดจะทำกับผมบ้างนะ เธอใช้เงินของเธอเดือนชนเดือน เธออยากไปไหนเธอก็ไปผมก็ให้เธอไปครับเพราะตัวผมเองเชื่อใจแฟนผมมาตลอด ลึกๆผมน้อยใจเธอมาตลอดด้วยเหมือนกันจนผมเริ่มที่จะพาลไปลงที่เธอ ทุกครั้งที่อยู่ด้วยกันผมชวนเธอไปไหนเธอก็ไม่ค่อยอยากไปสาเหตุนี้มันเป็นเพราะว่าเรานอนตื่นกันมาก็ 10 โมงกว่าๆแล้ว กว่าจะอาบน้ำทำอะไรเสร็จมันก็เที่ยง เธอก็บ่นร้อนตลอด ผมเลยบอกเธอว่า ถ้าอยากไปไหนก็มาบอกละกันนะ แต่ไม่เลยครับเธออยากไปไหนก็ไปกับเพื่อนจนหมด เธอไปกับเพื่อนจนรู้สึกว่าผมไม่สนใจเธอ ซึ้งมันก็เป็นเรื่องจริงครับ ตลอดเวลาช่วงที่ผมรู้สึกน้อยใจ เวลาอยู่ด้วยกันผมก็ไม่สนใจเธอจริงๆ เพราะว่าผมเหนื่อยจากการพยายามทำทุกอย่างอยู่คนเดียวพอวันหยุดผมเลยอยากพักผ่อนอยากนอนอยากทำอะไรให้มันหายเหนื่อย ผมแค่อยากให้แฟนผมรู้ว่าผมทำคนเดียวมันเหนื่อย แต่ผมก็ไม่เคยพูดออกไปให้เธอได้รับรู้บ้างเลย
จนกระทั่งความรู้สึกของเธอมันสะสม รู้สึกว่าผมไม่สนใจเธอ เธอจึงบอกเลิกผมครับ ผมยอมรับครับว่าผมผิดที่ไม่สนใจเธอที่ปล่อยให้เธอรู้สึกไม่ดี ที่ปล่อยให้เธอรู้สึกว่าไม่มีแฟนก็อยู่ได้ ที่ปล่อยให้เธอรู้สึกเหงา ผมเพิ่งจะมาตาสว่างตอนที่เธอบอกเลิก ว่าสิ่งที่ผมกำลังน้อยใจอยู่นี้มันบั่นทอนความรู้สึกของเธอไปขนาดไหน หลังจากที่เธอบอกเลิกผมก็พยายามทุกวิธีเพื่อที่จะให้เธอกลับมาให้ได้ ผมไปขอโทษขอโอกาสเธอที่บ้าน ผมพยายามหมดทุกวิธีที่คิดว่ามันจะทำให้เธอกลับมาได้ แต่พยายามยังไงเธอก็ไม่ยอมคืนดีไม่ยอมกลับมา ผมสัญญากับเธอว่ากลับมาเถอะนะผมจะแก้ไขทุกอย่างเองผมจะไม่ทำตัวแบบเดิมอีกแล้ว ผมจะสนใจใส่ใจให้มากกว่าเดิม ไม่ว่าผมจะหาเหตุผลอะไรให้เธอกลับมาเธอก็ไม่กลับมาแล้วครับ เธอบอกกับผมว่าทำไมไม่ทำตอนที่ยังอยู่ ทำไมคิดถึงแต่อนาคตไม่คิดถึงปัจจุบันบ้าง พอได้ยินแบบนั้นมันทำให้ผมเสียใจมากครับ ในระหว่างที่เธอบอกเลิกผมไปแล้วเธอก็เริ่มมีคนเข้ามาคุยในตอนที่เธอเศร้า เธอก็เริ่มชอบคนๆนั้น ตัวผมเองรู้จักแฟนผมดีที่สุด ผมเข้าใจว่าเธอก็แค่ชอบนั่นแหละเพราะเข้ามาตอนที่เธอกำลังเศร้า ผมก็ยังพยายามง้อพยายามขอคืนดีกับแฟนผมตลอดระยะเวลาเกือบ 2 เดือน แต่ไม่ว่ายังไงเธอก็ไม่ยอมกลับมาครับ มันเลยทำให้ผมรู้สึกว่าจริงๆที่เธอไม่กลับมา เธอไม่ได้กลัวว่าจะเจ็บกับเรื่องเดิมๆ ผมคิดว่าเธอคงอยากเริ่มใหม่กับคนใหม่มากกว่า
ในตอนนั้นตัวผมเองพยายามหาเหตุผลในการมีชีวิตอยู่ของผมตลอดระยะเวลาเกือบๆสองเดือนที่แฟนผมบอกเลิก ผมรู้สึกว่าตัวเองไร้ค่า รู้สึกว่าตัวเองรักษาคนที่รักไว้ไม่ได้ รู้สึกว่าตัวเองทำให้ทุกอย่างมันพัง จนผมเริ่มรู้สึกว่าผมอยากตาย ผมอยากหายไปจากความรู้สึกแบบนี้ไม่อยากที่จะอยู่อีกต่อไปแล้ว ผมตัดสินใจโทรไปสายด่วนสุขภาพจิต 1323 (สำหรับเพื่อนๆที่กำลังเครียดไม่มีทางออกผมแนะนำให้ลองโทรไปนะครับ) พอผมโทรไปก็ได้รับการประเมินว่าผมกำลังจะเป็นโรคซึมเศร้า เขาก็แนะนำให้ผมไปพบจิตแพทย์ครับ ตอนนั้นผมรู้สึกกลัวตัวเองมาก ในสมองผมคิดแต่เรื่องอยากตายอย่างเดียว กลัวความคิดตัวเอง กลัวว่ามันจะมีซักวูบนึงที่ผมทำไปโดยไม่คิดอะไร วันนั้นผมโทรไปสายด่วนสุขภาพจิตตอนประมาณช่วงบ่ายโมง ผมเลยตัดสินใจออกไปพบจิตแพทย์วันนั้นเลย พอได้พบจิตแพทย์ก็ยอมรับครับว่าวันแรกก็ไม่ได้รู้สึกดีอะไรขึ้นมาได้ยานอนหลับมาทานก็ทำให้นอนหลับได้บ้างแต่หลังจากตื่นมาก็จมอยู่กับเรื่องเดิมๆเหมือนเดิม ผมไปพบจิตแพทย์มาทั้งหมด 3 ครั้งครับ รายละเอียดผมไม่ขอเล่านะครับ แต่มันทำให้ผมไม่รู้สึกว่าอยากตายแล้ว มันทำให้ผมรู้สึกสบายใจขึ้นมาก สาเหตุที่มันทำให้ผมรู้สึกแบบนี้มันเกิดมาจากการที่ผมพยายามทำทุกอย่างเพื่อเธอมาตลอด ทุกสิ่งทุกอย่างที่ผมกำลังทำ กำลังสร้างมันเพื่อเธอคนเดียว แต่พอผมเสียเธอไปแล้วเหมือนทุกอย่างมันล้ม เป้าหมายของผมหายไปในทันที
ทุกวันนี้ผมก็ยังไม่ลืมเธอครับ ยังรักเธอเหมือนเดิม ยังอยากให้เธอกลับมาหาผม อยากได้โอกาสพิสูจน์ความรักของตัวผมที่มีต่อเธอ ยังอยากจะทักไปหาเธอแต่ทำไม่ได้เพราะช่วงเวลาที่ผมไปขอคืนดี ผมพิมพ์ไปทีละ20-30ข้อความยาวมากๆ เพื่อขอโอกาสจากเธอ เธอก็แทบจะไม่กดอ่านเลยเหมือนเธอปิดแจ้งเตือนจากข้อความของผม แต่เมื่อไหร่ที่เธอกดอ่านเธอก็ไม่เคยรู้สึกถึงความพยายามที่ทำให้เธอ จนเธอคงรู้สึกว่ารำคาญ เธอเลยบอกกับผมว่าถ้ายังทักมาอีกเธอจะบล็อกผมแล้ว ผมเลยไม่กล้าที่จะทักไปแล้วครับ
มันเจ็บตรงที่ตลอดเวลาที่คบกันมาผมรู้ช่วงเวลาของเธอหมด เธอจะออนตอนไหนเล่นตอนไหน แต่พอตอนนี้เห็นว่าเธอไม่ได้ทำและก็ได้รู้ว่าเธอไปไหนมาไหนกับคนใหม่ เธอให้คนใหม่ไปส่ง พอผมรู้ ความรู้สึกอยากตายมันก็กลับมาอีกครั้งแต่มันก็ยังมีคำพูดของจิตแพทย์ที่ผมเคยไปพบมายับยั้งความคิดอยู่ตลอด
จริงๆรายละเอียดมันมีอีกเยอะแยะแต่ผมกลัวว่ามันจะมีแต่น้ำทำให้กระทู้มันยาวสำหรับคนอ่านผมเลยรวบๆเอาแค่เหตุการ์ณสำคัญๆ มาเล่าให้ทุกๆคนได้ฟัง
สำหรับคนที่กำลังเจอกับเรื่องแย่ๆหรือกำลังเจอหนทางที่ทำให้ลำบาก ผมอยากให้รู้ว่ามีผมคนนึงนะครับที่ยังอยู่กับความรู้สึกแย่ๆเหมือนกับพวกคุณ มากอดคอกันแล้วผ่านมันไปด้วยกันให้ได้นะครับ
สรุปเรื่องราวที่ผมอยากจะแชร์ให้กับทุกคนได้ทราบและสำหรับคนที่มีคนรักอยู่ในอ้อมกอดตอนนี้นะครับ
- จงทำทุกๆวันให้เหมือนเป็นวันสุดท้ายที่จะได้อยู่ด้วยกัน
- อย่าเอาความน้อยใจหรือไม่พอใจไปเก็บไว้ในใจ ควรพูดออกไปตรงๆ ให้เธอได้ทราบแต่ควรหาวิธีพูดให้ดีที่สุดโดยการเลี่ยงไม่ให้ทะเลาะกัน
- ชีวิตคู่การสนใจการใส่ใจคือสิ่งที่ควรทำมากที่สุดคุณจะต้องทำให้แฟนของคุณรู้สึกว่าได้ความรักจากคุณตลอดเวลา
- ถ้าแฟนของคุณพยายามทำอะไรให้คุณ คุณก็ต้องพยายามไปกับเขาด้วย อย่าปล่อยให้คนใดคนหนึ่งทำอยู่คนเดียว
คนที่มีแฟนอยู่แล้วถ้าตอนนี้คุณคิดว่าคุณรักเขามาก คุณต้องพยายามให้มากกว่าเดิมนะครับ อย่าให้มีใครต้องปล่อยมือจากกันไปอีกเลย
ปล.ผมอาจจะพิมพ์อ่านไม่ค่อยรู้เรื่องขออภัยด้วยนะครับ ผมพิมพ์ออกมาทีเดียวด้วยใจของผมจริงๆ
ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะครับ
อยากแชร์ประสบการ์ณการเสียคนที่รักมากที่สุดไปครับ
ย้อนกลับไปตอนที่ผมตัดสินใจคบกับผู้หญิงคนนึงเราผ่านเหตุการ์ณต่างๆด้วยกันมามากมายกว่าจะตัดสินใจตกลงคบกันได้ ผมใช้เวลาจีบเธอค่อนข้างนาน หลังจากที่เธอตัดสินใจจะคบกับผม ผมก็ตัดสินใจกับตัวผมเองว่าเธออจะเป็นคนสุดท้ายของชีวิตผม ตลอดเวลาที่คบกันมาผมไม่เคยนอกใจเธอซักครั้ง ไม่เคยโกหกเธอเลยซักครั้ง มีอยู่ครั้งนึงเธอได้บ่นกับผมว่า ”อยากให้พ่อกับแม่มาอยู่ด้วยกันจัง” เธอพูดให้ผมฟังบ่อยมาก ผมเลยรู้สึกว่าผมจะต้องทำอะไรซักอย่างให้เธอ ผมเลยตัดสินใจตั้งใจทำงานเก็บเงิน แล้วก็ได้ไปให้สัญญากับเธอว่าผมจะซื้อบ้าน บ้านหลังนี้จะเป็นบ้านของเรา เราจะอยู่ด้วยกันในบ้านหลังนี้ ครอบครัวของเธอก็จะมาอยู่ในบ้านหลังนี้กับผมด้วย ผมเริ่มเก็บอย่างตั้งใจครับ ค่าใช้จ่ายของผมมีค่าส่งมอเตอร์ไซค์เดือนละสามพันกว่าบาท ผมให้พ่อกับแม่เดือนละ 5,000-10,000 บาท แล้วแต่สภาพของค่าใช้จ่ายในแต่ละเดือน แต่ที่เก็บแน่ๆทุกเดือนคือเดือนละ 10 ,000 บาทครับ หรือบางที่ถ้ามีส่วนต่างจากการทำโอทีเยอะผมก็จะเก็บเยอะกว่า 10,000 ผมกลายเป็นคนที่ขี้งกกับตัวเองไปหมดทุกๆเรื่อง แต่เมื่อไหร่ที่แฟนผมเอ่ยปากมาว่าอยากกินนี่จังอยากไปนู้นจัง ผมไม่เคยลังเลที่จะใช้เงินเลยซักครั้ง อะไรที่เธอต้องการผมแทบจะหามาให้เธอจนหมด ผมใช้เวลา 1 ปีเก็บเงินได้ 2 แสนบาทครับรวมโบนัส ตั้งใจว่าวันครบรอบของเราผมจะไปซื้อวันนั้นเพื่อเป็นของขวัญของเราทั้งคู่ ซึ่งมันก็อีกแค่ 5 เดือนที่จะถึงนี้
ช่วงเวลาที่ผมทำงาน ผมทำงานเยอะมาก แฟนผมจะมาหาผมช่วง วันศุกร์-เสาร์แล้วกลับวันอาทิตย์ จะเจอกันช่วงนี้ตลอด ถ้าอาทิตย์ไหนที่เธอไม่มาหาผม ผมก็จะออกไปทำงาน ทำโอทีผมเก็บหมดทุกครั้งที่แฟนไม่มาหาผม เพราะผมคิดว่าถ้าเธอไม่มาหาผม ผมก็ไม่รู้จะทำอะไรไปทำงานดีกว่าได้เงินด้วย
จนมาวันหนึ่งผมก็มารู้สึกว่า ทำไมระหว่างที่ผมตั้งใจทำงานเก็บเงินทำทุกๆอย่างเพื่อเธอ ทำไมเธอไม่พยายามทำอะไรเพื่อผมบ้างเลย บางครั้งที่เธอไม่มาหาผมก็เพราะเธอไปเที่ยวกับเพื่อน ถ้าเธอไปเที่ยวผมก็ไปทำงาน เป็นแบบนี้อยู่บ่อยๆจนผมรู้สึกว่าในขณะที่ผมกำลังเก็บเงินสร้างอนาคตทำไมเธอไม่คิดจะทำกับผมบ้างนะ เธอใช้เงินของเธอเดือนชนเดือน เธออยากไปไหนเธอก็ไปผมก็ให้เธอไปครับเพราะตัวผมเองเชื่อใจแฟนผมมาตลอด ลึกๆผมน้อยใจเธอมาตลอดด้วยเหมือนกันจนผมเริ่มที่จะพาลไปลงที่เธอ ทุกครั้งที่อยู่ด้วยกันผมชวนเธอไปไหนเธอก็ไม่ค่อยอยากไปสาเหตุนี้มันเป็นเพราะว่าเรานอนตื่นกันมาก็ 10 โมงกว่าๆแล้ว กว่าจะอาบน้ำทำอะไรเสร็จมันก็เที่ยง เธอก็บ่นร้อนตลอด ผมเลยบอกเธอว่า ถ้าอยากไปไหนก็มาบอกละกันนะ แต่ไม่เลยครับเธออยากไปไหนก็ไปกับเพื่อนจนหมด เธอไปกับเพื่อนจนรู้สึกว่าผมไม่สนใจเธอ ซึ้งมันก็เป็นเรื่องจริงครับ ตลอดเวลาช่วงที่ผมรู้สึกน้อยใจ เวลาอยู่ด้วยกันผมก็ไม่สนใจเธอจริงๆ เพราะว่าผมเหนื่อยจากการพยายามทำทุกอย่างอยู่คนเดียวพอวันหยุดผมเลยอยากพักผ่อนอยากนอนอยากทำอะไรให้มันหายเหนื่อย ผมแค่อยากให้แฟนผมรู้ว่าผมทำคนเดียวมันเหนื่อย แต่ผมก็ไม่เคยพูดออกไปให้เธอได้รับรู้บ้างเลย
จนกระทั่งความรู้สึกของเธอมันสะสม รู้สึกว่าผมไม่สนใจเธอ เธอจึงบอกเลิกผมครับ ผมยอมรับครับว่าผมผิดที่ไม่สนใจเธอที่ปล่อยให้เธอรู้สึกไม่ดี ที่ปล่อยให้เธอรู้สึกว่าไม่มีแฟนก็อยู่ได้ ที่ปล่อยให้เธอรู้สึกเหงา ผมเพิ่งจะมาตาสว่างตอนที่เธอบอกเลิก ว่าสิ่งที่ผมกำลังน้อยใจอยู่นี้มันบั่นทอนความรู้สึกของเธอไปขนาดไหน หลังจากที่เธอบอกเลิกผมก็พยายามทุกวิธีเพื่อที่จะให้เธอกลับมาให้ได้ ผมไปขอโทษขอโอกาสเธอที่บ้าน ผมพยายามหมดทุกวิธีที่คิดว่ามันจะทำให้เธอกลับมาได้ แต่พยายามยังไงเธอก็ไม่ยอมคืนดีไม่ยอมกลับมา ผมสัญญากับเธอว่ากลับมาเถอะนะผมจะแก้ไขทุกอย่างเองผมจะไม่ทำตัวแบบเดิมอีกแล้ว ผมจะสนใจใส่ใจให้มากกว่าเดิม ไม่ว่าผมจะหาเหตุผลอะไรให้เธอกลับมาเธอก็ไม่กลับมาแล้วครับ เธอบอกกับผมว่าทำไมไม่ทำตอนที่ยังอยู่ ทำไมคิดถึงแต่อนาคตไม่คิดถึงปัจจุบันบ้าง พอได้ยินแบบนั้นมันทำให้ผมเสียใจมากครับ ในระหว่างที่เธอบอกเลิกผมไปแล้วเธอก็เริ่มมีคนเข้ามาคุยในตอนที่เธอเศร้า เธอก็เริ่มชอบคนๆนั้น ตัวผมเองรู้จักแฟนผมดีที่สุด ผมเข้าใจว่าเธอก็แค่ชอบนั่นแหละเพราะเข้ามาตอนที่เธอกำลังเศร้า ผมก็ยังพยายามง้อพยายามขอคืนดีกับแฟนผมตลอดระยะเวลาเกือบ 2 เดือน แต่ไม่ว่ายังไงเธอก็ไม่ยอมกลับมาครับ มันเลยทำให้ผมรู้สึกว่าจริงๆที่เธอไม่กลับมา เธอไม่ได้กลัวว่าจะเจ็บกับเรื่องเดิมๆ ผมคิดว่าเธอคงอยากเริ่มใหม่กับคนใหม่มากกว่า
ในตอนนั้นตัวผมเองพยายามหาเหตุผลในการมีชีวิตอยู่ของผมตลอดระยะเวลาเกือบๆสองเดือนที่แฟนผมบอกเลิก ผมรู้สึกว่าตัวเองไร้ค่า รู้สึกว่าตัวเองรักษาคนที่รักไว้ไม่ได้ รู้สึกว่าตัวเองทำให้ทุกอย่างมันพัง จนผมเริ่มรู้สึกว่าผมอยากตาย ผมอยากหายไปจากความรู้สึกแบบนี้ไม่อยากที่จะอยู่อีกต่อไปแล้ว ผมตัดสินใจโทรไปสายด่วนสุขภาพจิต 1323 (สำหรับเพื่อนๆที่กำลังเครียดไม่มีทางออกผมแนะนำให้ลองโทรไปนะครับ) พอผมโทรไปก็ได้รับการประเมินว่าผมกำลังจะเป็นโรคซึมเศร้า เขาก็แนะนำให้ผมไปพบจิตแพทย์ครับ ตอนนั้นผมรู้สึกกลัวตัวเองมาก ในสมองผมคิดแต่เรื่องอยากตายอย่างเดียว กลัวความคิดตัวเอง กลัวว่ามันจะมีซักวูบนึงที่ผมทำไปโดยไม่คิดอะไร วันนั้นผมโทรไปสายด่วนสุขภาพจิตตอนประมาณช่วงบ่ายโมง ผมเลยตัดสินใจออกไปพบจิตแพทย์วันนั้นเลย พอได้พบจิตแพทย์ก็ยอมรับครับว่าวันแรกก็ไม่ได้รู้สึกดีอะไรขึ้นมาได้ยานอนหลับมาทานก็ทำให้นอนหลับได้บ้างแต่หลังจากตื่นมาก็จมอยู่กับเรื่องเดิมๆเหมือนเดิม ผมไปพบจิตแพทย์มาทั้งหมด 3 ครั้งครับ รายละเอียดผมไม่ขอเล่านะครับ แต่มันทำให้ผมไม่รู้สึกว่าอยากตายแล้ว มันทำให้ผมรู้สึกสบายใจขึ้นมาก สาเหตุที่มันทำให้ผมรู้สึกแบบนี้มันเกิดมาจากการที่ผมพยายามทำทุกอย่างเพื่อเธอมาตลอด ทุกสิ่งทุกอย่างที่ผมกำลังทำ กำลังสร้างมันเพื่อเธอคนเดียว แต่พอผมเสียเธอไปแล้วเหมือนทุกอย่างมันล้ม เป้าหมายของผมหายไปในทันที
ทุกวันนี้ผมก็ยังไม่ลืมเธอครับ ยังรักเธอเหมือนเดิม ยังอยากให้เธอกลับมาหาผม อยากได้โอกาสพิสูจน์ความรักของตัวผมที่มีต่อเธอ ยังอยากจะทักไปหาเธอแต่ทำไม่ได้เพราะช่วงเวลาที่ผมไปขอคืนดี ผมพิมพ์ไปทีละ20-30ข้อความยาวมากๆ เพื่อขอโอกาสจากเธอ เธอก็แทบจะไม่กดอ่านเลยเหมือนเธอปิดแจ้งเตือนจากข้อความของผม แต่เมื่อไหร่ที่เธอกดอ่านเธอก็ไม่เคยรู้สึกถึงความพยายามที่ทำให้เธอ จนเธอคงรู้สึกว่ารำคาญ เธอเลยบอกกับผมว่าถ้ายังทักมาอีกเธอจะบล็อกผมแล้ว ผมเลยไม่กล้าที่จะทักไปแล้วครับ
มันเจ็บตรงที่ตลอดเวลาที่คบกันมาผมรู้ช่วงเวลาของเธอหมด เธอจะออนตอนไหนเล่นตอนไหน แต่พอตอนนี้เห็นว่าเธอไม่ได้ทำและก็ได้รู้ว่าเธอไปไหนมาไหนกับคนใหม่ เธอให้คนใหม่ไปส่ง พอผมรู้ ความรู้สึกอยากตายมันก็กลับมาอีกครั้งแต่มันก็ยังมีคำพูดของจิตแพทย์ที่ผมเคยไปพบมายับยั้งความคิดอยู่ตลอด
จริงๆรายละเอียดมันมีอีกเยอะแยะแต่ผมกลัวว่ามันจะมีแต่น้ำทำให้กระทู้มันยาวสำหรับคนอ่านผมเลยรวบๆเอาแค่เหตุการ์ณสำคัญๆ มาเล่าให้ทุกๆคนได้ฟัง
สำหรับคนที่กำลังเจอกับเรื่องแย่ๆหรือกำลังเจอหนทางที่ทำให้ลำบาก ผมอยากให้รู้ว่ามีผมคนนึงนะครับที่ยังอยู่กับความรู้สึกแย่ๆเหมือนกับพวกคุณ มากอดคอกันแล้วผ่านมันไปด้วยกันให้ได้นะครับ
สรุปเรื่องราวที่ผมอยากจะแชร์ให้กับทุกคนได้ทราบและสำหรับคนที่มีคนรักอยู่ในอ้อมกอดตอนนี้นะครับ
- จงทำทุกๆวันให้เหมือนเป็นวันสุดท้ายที่จะได้อยู่ด้วยกัน
- อย่าเอาความน้อยใจหรือไม่พอใจไปเก็บไว้ในใจ ควรพูดออกไปตรงๆ ให้เธอได้ทราบแต่ควรหาวิธีพูดให้ดีที่สุดโดยการเลี่ยงไม่ให้ทะเลาะกัน
- ชีวิตคู่การสนใจการใส่ใจคือสิ่งที่ควรทำมากที่สุดคุณจะต้องทำให้แฟนของคุณรู้สึกว่าได้ความรักจากคุณตลอดเวลา
- ถ้าแฟนของคุณพยายามทำอะไรให้คุณ คุณก็ต้องพยายามไปกับเขาด้วย อย่าปล่อยให้คนใดคนหนึ่งทำอยู่คนเดียว
คนที่มีแฟนอยู่แล้วถ้าตอนนี้คุณคิดว่าคุณรักเขามาก คุณต้องพยายามให้มากกว่าเดิมนะครับ อย่าให้มีใครต้องปล่อยมือจากกันไปอีกเลย
ปล.ผมอาจจะพิมพ์อ่านไม่ค่อยรู้เรื่องขออภัยด้วยนะครับ ผมพิมพ์ออกมาทีเดียวด้วยใจของผมจริงๆ
ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะครับ