คือก่อนผมจะตั้งกระทู้นี้ 5 วัน ผมได้ทำสิ่งที่ผิดพลาดที่สุดกับผู้หญิงที่ผมรักที่สุด ผมกับแฟนเจอกันที่วิทยาลัยแห่งหนึ่ง ซึ่งอยู่ไกลพอสมควร ผมกับแฟน (เธอน่าตาดีผิวขาว)ก่อนมาเจอกัน เคยอยู่โรงเรียนที่ใกล้กันมาก่อน เพราะบ้านอยู่แถวเดียวกัน เราคบกันได้เพราะเธอเป็นฝ่ายมาชอบ มาจีบผมก่อน ซึ่งเราสัญญาอะไรกันไว้เยอะแยะมากมาย ตอนที่คบกัน เธอก็มาหาผมเกือบจะทุกวัน แต่ที่วิทลัยเจอกันทุกวันอยู่แล้ว เธอตามใจผมมาก เธอดีกับผมมาก ฝนตกหนักแค่ไหนเธอยังขับรถมาหาผมได้ (ผมประสบอุบัติเหตุรถชน จนขาหัก ผ่าตัดใส่เหล็กที่หน้าแข้ง ปัจจุบันหมอยังไม่ให้เดิน แต่ผมเป็นคนหัวดื้อ ฝึกเดินเองจนเดินได้ปกติมา2เดือนแล้ว) เวลาผมหิวข้าวเธอก็จะมารับผมไปกินข้าว เวลาผมอยากไปขับรถเล่น เธอก็จะพาผมไปขับรถเล่น เวลาผมโกดเธอก็จะง้อ เวลาทะเลาะกัน ไม่ว่าใครจะผิด (เวลาทะเลาะ*ผมจะบอกเลิกทุกครั้ง*) เธอจะเป็นฝ่ายง้อผม ถ้าง้อในเฟสไม่ได้เธอก็จะมารออยู่ที่หน้าซอยบ้านผมรอให้ผมออกไปหาไม่ว่าจะดึกตี2หรือตี3 และเธอก็จะง้อผมจนสำเร็จ (ผมทะเลาะกันทุกวัน เนื่องมาด้วยผมเป็นคนงี่เง่าเอาแต่ใจมากๆ อย่างมากก็วันเว้นวันถ้าไม่ได้ทะเลาะกัน) ซึ่งผมคิดว่าผมโชคดีที่สุดในโลกแล้ว ที่ได้เธอมาเป็นแฟน เธอตามใจผมทุกอย่างเลย (เธอมีคุณค่ามากมายครับ เธอไม่เคยผ่านมือผู้ชายคนไหน ไม่เคยยอมใคร แต่เธอกลับยอมผม ) ซึ่งผมรักเธอมากๆ แต่เป็นคนปากไม่ค่อยตรงกับใจ ปากดี ปากหาเรื่อง เธอเลยไม่ค่อยมั่นใจว่าผมรักเธอมากแค่ไหน เวลาทะเลาะกันเธอจะเสียน้ำตาให้ผมทุกครั้ง ทั้งๆที่ทางบ้านเธอไม่ให้เข้าบ้านเกิน2ทุ่ม แต่บางทีเธอก็ยอมอยู่กับผม ยันตี4-5
###แต่แล้วโชคชะตาก็กลับข้าง ผมทะเลาะกับเธอครั้งสุดท้ายเมื่อวันที่ 14/10/59 นั่นเป็นครั้งสุดท้ายของผมจริงๆ สาเหตุที่ทะเลาะก็คือ ผมตั้งสังเขปในเฟสบุ๊คตอนที่ทะเลาะกันว่า "ทางใคร ทางมัน" แล้ววันนั้นเธอกลับบ้านไปตอนประมาณตี5 ซึ่งวันนั้นก็ทะเลาะกัน เธอก็มาหาผมอย่างทุกที จนได้กลับตี5 เธอตื่นมาประมาณ 11โมงกว่าของวันนั้น เธอถามผมว่า นี่มันคืออะไร(เวลาทะเลาะกันผมจะตั้งสังเขปประมาณนั้นตลอด เป็นปกติ) เธอถามว่ามันคืออะไรทั้งๆที่ผมยังหลับ แล้วเธอก็คิดว่าผมจะทิ้งเธอ เพราะเธอไปบอกกับเพื่อนเธอว่า ผมออนแต่ไม่ยอมอ่านแชท ทั้งๆที่ผมหลับ พึ่งมาตื่นตอนเธอบล็อคเฟสผมไปได้ประมาณ2นาที ด้ววความที่พึ่งตื่นก็งงๆ ก็เลยปล่อยเธอไปอย่างปกติ ด้วสความที่เป็นคนเอาแต่ใจมาแต่แรก ผมคิดว่ายังไงเธอก็คงต้องมาง้อผม เพราะเธอให้เพื่อนเธอมาส่องเฟสผมตลอด แต่ผมคิดผิดอย่างใหญ่หลวงที่ปล่อยเธอไป เพราะในวันนั้น คนที่เธอเคยไม่สนใจเลยตอนคบกับผม คนคนนั้นคือคนที่เธอเคยชอบก่อนจะมาคบกับผม ทักมาคุยกับเธอ คุยกันได้สักพัก ผมก็ดูเค้าคุยกัน โดยไม่ขัดอะไร แล้วก็เริ่มสนิทกัน คุยกันเหมือนแฟนเลย และชวนกันไปเที่ยวในวันต่อมาจนแอบคบกัน\ซึ่งผมช้ำใจมาก (ผมมีรหัสเฟสแฟนแต่แฟนไม่รู้ตัว) ด้วยอาการหึงหวงอย่างแรง ผมจึงทักไปหาเธอ และเป็นฝ่ายง้อเธอ แต่ก็สายเกินไปเสียแล้ว เธอไม่สนใจแม้แต่คำอ้อนวอนทั้งน้ำตาของผม ซึ่งผมปักใจเชื่อไม่ลงว่าเธอลืมสิ่งดีๆที่เคยมีร่วมกันเลยหรอ เคยไปนั่งกินข้าวข้างทางด้วยกัน เคยกอดกัน เคยบอกรักกันทุกวัน ผมเสียใจมาก ผมกินเหล้าจนเมาแต่ไม่เรื้อน แค่เมาตึงๆ ผมดูดบุหรี่หมดหลายซอง ผมนอนกอดเพื่อนแล้วบอกว่าผมเคยกอดเธออย่างนี้ แล้วผมก็ร้องไห้ออกมาโดยไม่รุ้ตัว แล้วผมก็โวยวาย เพื่อนได้แต่ปลอบว่าเดี๋ยวเธอก็กลับมา(ตี2-3) วันต่อมา ด้วยความคิดถึง ด้วยความรัก หวง และ หึง ผมทำอะไรไม่ถูก ผมรับไม่ได้ จึงทักไปหาคนใหม่ของเธอ หาเรื่องมันแล้วก็ด่ามัน (มันน่าจะกลัวผมเพราะโทรไปด่ามันเงียบอย่างเดียวคนละเรื่องกับพิมพ์ในเฟส) จนเธอทักมาถามผมว่าจะไปหาเรืองเขาทำไม จะทำอย่างนี้ทำไม ตอนมีทำไมไม่รักษา จะมาโหยหาอะไรตอนนี้ ซึ่งในหัวผมมืดไปหมด ผมขอกอดเธอครั้งสุดท้าย เธอก็เมิน ไม่ว่าจะบอกกล่าว อธิบายยังไงเธอก็เมินผมตลอด อ้อนวอนยังไงเธอก็ไม่มีวี่แววจะกลับมา มีแต่ตอกย้ำความเลวที่ผมเคยทำกับเธอ ผมรักเธอมากและคิดเสียใจ และสำนึกจริงๆ ผมขอโอกาสเธอก็ไม่ได้รับโอกาสเลย ผมไม่รุ้จะทำยังไงต่อดี ก็เลยได้แต่เชื่อคำเพื่อน ว่าให้รอเวลา เดี๋ยวเธอก็กลับมา
ผมควรทำอะไรยังไงดีครับ ผมรักเธอมากและทำใจไม่ได้ ผมไม่คิดว่าผมจะหาใหม่ได้ดีกว่าเธออีกแล้ว ขอคำตอบเพื่อนๆ พี่ๆ ด้วยนะครับ
สำหรับผู้หญิง เรื่องที่ผ่านกันมามันไม่มีค่าเลยหรอ ?
###แต่แล้วโชคชะตาก็กลับข้าง ผมทะเลาะกับเธอครั้งสุดท้ายเมื่อวันที่ 14/10/59 นั่นเป็นครั้งสุดท้ายของผมจริงๆ สาเหตุที่ทะเลาะก็คือ ผมตั้งสังเขปในเฟสบุ๊คตอนที่ทะเลาะกันว่า "ทางใคร ทางมัน" แล้ววันนั้นเธอกลับบ้านไปตอนประมาณตี5 ซึ่งวันนั้นก็ทะเลาะกัน เธอก็มาหาผมอย่างทุกที จนได้กลับตี5 เธอตื่นมาประมาณ 11โมงกว่าของวันนั้น เธอถามผมว่า นี่มันคืออะไร(เวลาทะเลาะกันผมจะตั้งสังเขปประมาณนั้นตลอด เป็นปกติ) เธอถามว่ามันคืออะไรทั้งๆที่ผมยังหลับ แล้วเธอก็คิดว่าผมจะทิ้งเธอ เพราะเธอไปบอกกับเพื่อนเธอว่า ผมออนแต่ไม่ยอมอ่านแชท ทั้งๆที่ผมหลับ พึ่งมาตื่นตอนเธอบล็อคเฟสผมไปได้ประมาณ2นาที ด้ววความที่พึ่งตื่นก็งงๆ ก็เลยปล่อยเธอไปอย่างปกติ ด้วสความที่เป็นคนเอาแต่ใจมาแต่แรก ผมคิดว่ายังไงเธอก็คงต้องมาง้อผม เพราะเธอให้เพื่อนเธอมาส่องเฟสผมตลอด แต่ผมคิดผิดอย่างใหญ่หลวงที่ปล่อยเธอไป เพราะในวันนั้น คนที่เธอเคยไม่สนใจเลยตอนคบกับผม คนคนนั้นคือคนที่เธอเคยชอบก่อนจะมาคบกับผม ทักมาคุยกับเธอ คุยกันได้สักพัก ผมก็ดูเค้าคุยกัน โดยไม่ขัดอะไร แล้วก็เริ่มสนิทกัน คุยกันเหมือนแฟนเลย และชวนกันไปเที่ยวในวันต่อมาจนแอบคบกัน\ซึ่งผมช้ำใจมาก (ผมมีรหัสเฟสแฟนแต่แฟนไม่รู้ตัว) ด้วยอาการหึงหวงอย่างแรง ผมจึงทักไปหาเธอ และเป็นฝ่ายง้อเธอ แต่ก็สายเกินไปเสียแล้ว เธอไม่สนใจแม้แต่คำอ้อนวอนทั้งน้ำตาของผม ซึ่งผมปักใจเชื่อไม่ลงว่าเธอลืมสิ่งดีๆที่เคยมีร่วมกันเลยหรอ เคยไปนั่งกินข้าวข้างทางด้วยกัน เคยกอดกัน เคยบอกรักกันทุกวัน ผมเสียใจมาก ผมกินเหล้าจนเมาแต่ไม่เรื้อน แค่เมาตึงๆ ผมดูดบุหรี่หมดหลายซอง ผมนอนกอดเพื่อนแล้วบอกว่าผมเคยกอดเธออย่างนี้ แล้วผมก็ร้องไห้ออกมาโดยไม่รุ้ตัว แล้วผมก็โวยวาย เพื่อนได้แต่ปลอบว่าเดี๋ยวเธอก็กลับมา(ตี2-3) วันต่อมา ด้วยความคิดถึง ด้วยความรัก หวง และ หึง ผมทำอะไรไม่ถูก ผมรับไม่ได้ จึงทักไปหาคนใหม่ของเธอ หาเรื่องมันแล้วก็ด่ามัน (มันน่าจะกลัวผมเพราะโทรไปด่ามันเงียบอย่างเดียวคนละเรื่องกับพิมพ์ในเฟส) จนเธอทักมาถามผมว่าจะไปหาเรืองเขาทำไม จะทำอย่างนี้ทำไม ตอนมีทำไมไม่รักษา จะมาโหยหาอะไรตอนนี้ ซึ่งในหัวผมมืดไปหมด ผมขอกอดเธอครั้งสุดท้าย เธอก็เมิน ไม่ว่าจะบอกกล่าว อธิบายยังไงเธอก็เมินผมตลอด อ้อนวอนยังไงเธอก็ไม่มีวี่แววจะกลับมา มีแต่ตอกย้ำความเลวที่ผมเคยทำกับเธอ ผมรักเธอมากและคิดเสียใจ และสำนึกจริงๆ ผมขอโอกาสเธอก็ไม่ได้รับโอกาสเลย ผมไม่รุ้จะทำยังไงต่อดี ก็เลยได้แต่เชื่อคำเพื่อน ว่าให้รอเวลา เดี๋ยวเธอก็กลับมา
ผมควรทำอะไรยังไงดีครับ ผมรักเธอมากและทำใจไม่ได้ ผมไม่คิดว่าผมจะหาใหม่ได้ดีกว่าเธออีกแล้ว ขอคำตอบเพื่อนๆ พี่ๆ ด้วยนะครับ