เป็นความรู้สึกที่ดีแบบไม่มีสถานะค่ะ เรากับเขารู้จักกันเป็นสิบปีแล้วค่ะ คือ.. เราเคยบอกรักกัน เค้าบอกว่ารักเราและเราก็บอกเขาว่ารู้สึกเหมือนกัน แต่เราไม่ได้ตกลงคบกันเพราะตอนนั้นเราทั้งคู่เด็กมาก และเขาต้องย้ายตามครอบครัวไปต่างประเทศ
แต่ตั้งแต่ห่างกันเราก็คุยกันเรื่อยๆนะคะ อาทิตย์ละครั้ง คุยกันทุกวันหยุด อวยพรกันช่วงเทศกาล จนมาเมื่อปีสองปีนี้แหละค่ะที่เรารู้สึกว่าเราสองคนอยู่ห่างกันมาก เราคุยกันน้อยลง บางครั้งสองเดือนคุยกันที สามเดือนคุยกันที คือมันนานมาก อาจจะเป็นเพราะเราทั้งคู่เรียนหนัก + วิทยานิพนธ์ที่ต้องรีบทำให้เสร็จ
เขาไม่ทักมา เราเองก็ไม่ได้ทักไป คือมันไม่มีเรื่องให้คุยกันเหมือนเมื่อก่อนน่ะค่ะ อีกอย่างเราเองก็กลัว ไม่อยากรบกวนเวลาเรียน เวลาทำงาน เพราะเห็นว่าเขายุ่งๆ เขาเองก็คงคิดเหมือนเรา
ยิ่งห่างกันมากขึ้น พอมาคุยกัน มันเหมือนต้องฝืน ต้องพยายาม เราเองก็อึดอัด และคิดว่าเขาเองคงไม่ต่าง แต่ถึงอย่างนั้น เราเองกลับมีความสุขมากทุกครั้งที่ได้คุยกับเขา เรียกได้ว่าอารมณ์ดียิ้มไม่หุบไปสามวัน
เราเดาใจเขาไม่ออกค่ะ ว่าลึกๆเขารู้สึกยังไงกันแน่ ถ้าจะให้ถามออกไปตรงๆ พูดง่ายแต่ทำยากนะคะ เขากับเราเป็นพวกขี้อาย + ปากแข็ง ทั้งคู่
คุยกันครั้งล่าสุดเขาบอกว่าคงเรียนต่อโท เอก ที่นั่นต่อค่ะ เราเองเลยตั้งใจว่าจะลองสอบทุนตามไปเรียนที่นั่นด้วย ทำไงได้คะ คือมันรักไปแล้ว (แต่เรายังไม่บอกเขานะคะ ทุนนี่แข่งขันมากพอควร และเราก็กลัวจะไม่ติด)
ปัญหาก็คือ เราไม่รู้ว่าควรจัดการกับความรู้สึกยังไงต่อ เรายอมรับว่าเรารักเขามาก แต่เราไม่แน่ใจว่าคนที่เรารักคือเขาในตอนนี้ หรือคนที่อยู่ในความทรงจำกันแน่ มีบางครั้งที่เราคิดจะถอยออกมา เพราะเรารู้สึกว่าเราไม่รู้จักผู้ชายคนนี้ในตอนนี้เลย เพราะเราห่างกันมากไป เพราะรู้สึกว่าระหว่างเรามัน..เป็นไปได้ยากแล้ว แต่สุดท้ายเราก็ทำไม่ได้ ภาพเขามันก็วนเวียนในหัวตลอด (คงเพราะเรารู้จักกันตั้งแต่เด็กๆ ความผูกพันมันเลยมาก เขาเหมือนคนที่เติมเต็มช่วงวัยเด็กให้เรา เค้าเป็นเพื่อนที่ดีที่สุด วันที่เราเหนื่อย วันที่เราท้อเขาก็คอยให้กำลังใจ จำได้ว่าเขาทำให้เรายิ้มได้ทุกครั้งที่คุยกัน เขาเป็นผู้ชายคนเดียวในชีวิตจริงๆที่ทำให้เราสัมผัสกับความรัก... ทุกวันนี้ถึงไม่ค่อยได้คุยกันแต่เราเจอเขาในฝันบ่อยมาก มันทำให้เรารู้สึกผูกพันกับเค้าขึ้นไปอีก ยิ่งทำให้เราถอยไม่ได้
จริงๆเราอยากบอกเค้านะ ทุกความรู้สึกที่มีให้เค้าเลย แต่ก็กลัวมันจะแป้ก กลัวว่าต้องเสียเค้าไป ด้วยเหตุผลที่ว่าเรากับเค้าแทบจะไม่รู้จักกันเลยในตอนนี้ ด้วยเหตุที่ว่าเราห่างกันมาก .... ด้วยหลายๆเหตุผล
เราควรทำยังไงต่อดีคะ ควรจัดการความรู้สึกตัวเองยังไง
*** ทุกวันนี้มีคนเข้ามาจีบบ้างค่ะ แต่ยอมรับว่าเราไม่รู้สึกอะไรกับใครเลย คิดถึงแต่เขาคนเดียว ทุกภาพความทรงจำในตอนเด็กมันยังวนเวียนตลอด ต่อให้ผ่านมาเป็นสิบปีแล้วก็ตาม
รักในวัยเด็ก ควรทำยังไงต่อดี เดินต่อหรือควรหยุด
แต่ตั้งแต่ห่างกันเราก็คุยกันเรื่อยๆนะคะ อาทิตย์ละครั้ง คุยกันทุกวันหยุด อวยพรกันช่วงเทศกาล จนมาเมื่อปีสองปีนี้แหละค่ะที่เรารู้สึกว่าเราสองคนอยู่ห่างกันมาก เราคุยกันน้อยลง บางครั้งสองเดือนคุยกันที สามเดือนคุยกันที คือมันนานมาก อาจจะเป็นเพราะเราทั้งคู่เรียนหนัก + วิทยานิพนธ์ที่ต้องรีบทำให้เสร็จ
เขาไม่ทักมา เราเองก็ไม่ได้ทักไป คือมันไม่มีเรื่องให้คุยกันเหมือนเมื่อก่อนน่ะค่ะ อีกอย่างเราเองก็กลัว ไม่อยากรบกวนเวลาเรียน เวลาทำงาน เพราะเห็นว่าเขายุ่งๆ เขาเองก็คงคิดเหมือนเรา
ยิ่งห่างกันมากขึ้น พอมาคุยกัน มันเหมือนต้องฝืน ต้องพยายาม เราเองก็อึดอัด และคิดว่าเขาเองคงไม่ต่าง แต่ถึงอย่างนั้น เราเองกลับมีความสุขมากทุกครั้งที่ได้คุยกับเขา เรียกได้ว่าอารมณ์ดียิ้มไม่หุบไปสามวัน
เราเดาใจเขาไม่ออกค่ะ ว่าลึกๆเขารู้สึกยังไงกันแน่ ถ้าจะให้ถามออกไปตรงๆ พูดง่ายแต่ทำยากนะคะ เขากับเราเป็นพวกขี้อาย + ปากแข็ง ทั้งคู่
คุยกันครั้งล่าสุดเขาบอกว่าคงเรียนต่อโท เอก ที่นั่นต่อค่ะ เราเองเลยตั้งใจว่าจะลองสอบทุนตามไปเรียนที่นั่นด้วย ทำไงได้คะ คือมันรักไปแล้ว (แต่เรายังไม่บอกเขานะคะ ทุนนี่แข่งขันมากพอควร และเราก็กลัวจะไม่ติด)
ปัญหาก็คือ เราไม่รู้ว่าควรจัดการกับความรู้สึกยังไงต่อ เรายอมรับว่าเรารักเขามาก แต่เราไม่แน่ใจว่าคนที่เรารักคือเขาในตอนนี้ หรือคนที่อยู่ในความทรงจำกันแน่ มีบางครั้งที่เราคิดจะถอยออกมา เพราะเรารู้สึกว่าเราไม่รู้จักผู้ชายคนนี้ในตอนนี้เลย เพราะเราห่างกันมากไป เพราะรู้สึกว่าระหว่างเรามัน..เป็นไปได้ยากแล้ว แต่สุดท้ายเราก็ทำไม่ได้ ภาพเขามันก็วนเวียนในหัวตลอด (คงเพราะเรารู้จักกันตั้งแต่เด็กๆ ความผูกพันมันเลยมาก เขาเหมือนคนที่เติมเต็มช่วงวัยเด็กให้เรา เค้าเป็นเพื่อนที่ดีที่สุด วันที่เราเหนื่อย วันที่เราท้อเขาก็คอยให้กำลังใจ จำได้ว่าเขาทำให้เรายิ้มได้ทุกครั้งที่คุยกัน เขาเป็นผู้ชายคนเดียวในชีวิตจริงๆที่ทำให้เราสัมผัสกับความรัก... ทุกวันนี้ถึงไม่ค่อยได้คุยกันแต่เราเจอเขาในฝันบ่อยมาก มันทำให้เรารู้สึกผูกพันกับเค้าขึ้นไปอีก ยิ่งทำให้เราถอยไม่ได้
จริงๆเราอยากบอกเค้านะ ทุกความรู้สึกที่มีให้เค้าเลย แต่ก็กลัวมันจะแป้ก กลัวว่าต้องเสียเค้าไป ด้วยเหตุผลที่ว่าเรากับเค้าแทบจะไม่รู้จักกันเลยในตอนนี้ ด้วยเหตุที่ว่าเราห่างกันมาก .... ด้วยหลายๆเหตุผล
เราควรทำยังไงต่อดีคะ ควรจัดการความรู้สึกตัวเองยังไง
*** ทุกวันนี้มีคนเข้ามาจีบบ้างค่ะ แต่ยอมรับว่าเราไม่รู้สึกอะไรกับใครเลย คิดถึงแต่เขาคนเดียว ทุกภาพความทรงจำในตอนเด็กมันยังวนเวียนตลอด ต่อให้ผ่านมาเป็นสิบปีแล้วก็ตาม