ความรักทำให้คนตายได้ทั้งเป็น ?

เราสองคนเริ่มต้นด้วยความเกลียดหน้าความไม่ชอบขี้หน้ากันการที่ทะเลาะกันได้ทุกที่ถ้าเจอกัน และนั่นมันคือจุดเริ่มต้นความรักของเราสองคน...

บ้านเราสองคนอยู่ใกล้กันห่างกันไม่ถึง 10 หลัง ทุกครั้งที่เราต้องเดินผ่านบ้านเขาเราต้องรีบเดินให้เร็วที่สุดเลยเพราะไม่อยากเจอหน้า ไม่อยากจะเจอ อะไรที่ทำให้อารมณ์เสีย และทุกครั้งที่ไม่อยากเจอนั่นคือทุกครั้งที่ต้องเจอ เราเชื่อเลยว่าเกลียดอะไรได้อย่างนั้น เหตุผลที่เชื่อเพราะเราดันได้เรียนห้องเดียวกับมันตอนมอ 1 มันเป็นอะไรที่ทำให้เรารู้สึกโชคร้ายมากจนอยากย้ายโรงเรียนไม่อยากอยู่ห้องนี้อยากขอย้าย ห้อง แต่สุดท้ายก็ต้องอยู่ บ้านเราอยู่ใกล้กันนะเราเรียนห้องเดียวกันแต่เราไม่เคยที่จะพูดกันดีๆสักคำ เราก็ทะเลาะกันทุกวันด่ากันเอาโต๊ะเอารองเท้าเฟรี้ยงใส่กันบ้าง ฟ้องครูให้ครูตีคอยสมน้ำหน้า เอากาวทาโต๊ะไห้นั่งทับบ้าง เอาการบ้านไปซ่อนบ้าง จนเป็นที่รู้จักของคนเพื่อนว่าสองคนนี้ชอบทะเลาะกัน ความรู้สึกตอนนั้นคือเกียจผู้ชายคนนี้มากผู้ชายคนนั้นไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษไม่มี อะไรดี เป็นผู้ชายที่ปากหมาแล้วชอบทำอะไรแรงๆไม่เคยให้เกียรติผู้หญิงเลย เราไม่รู้ว่าเขาเป็นกับคนอื่นหรือเปล่าแต่สำหรับเราเขาเป็นผู้ชายที่แบบนี้แย่มาก!! มันเป็นความรู้สึกขี้เกียจจากข้างในไม่เคยอยากยุ่งไม่เคยอยากคุยด้วยเลย และความเกลียดมันก็ทำให้เราต้องอยู่ห้องเดียวกันจนถึงมอสอง ความรู้สึกแปลกๆมันก็เกิดขึ้นเมื่อเขาหายไป มันเกิดขึ้นวันที่เขาไม่มาเรียนมันทำให้เรารู้สึกแปลกๆเหมือนเราขาดอะไรทำให้ไม่มีชีวิตชีวาทำให้ไม่อยากคุยกับใคร ไม่อยากเล่นกับใครเหมือนมาโรงเรียนเราไม่สนุก แต่เราก็ไม่ได้พูดกับใครไม่ได้อย่าบอกใคร แล้วเราก็คิดว่าเรารู้สึกคนเดียว มันเป็นแค่ความรู้สึกชั่ววูปหรือเปล่า แต่พอเขาหายไปบ่อยขึ้นเราก็เริ่มรู้สึกมากขึ้นทุกวันทุกวัน จนวันนึงเราเริ่มแน่ใจว่า เราชอบเขาจริงๆ แต่เราก็เลือกที่จะเก็บไว้ให้นะเราชอบให้เขาแกล้งเราเลยชอบให้เขาด่าเราชอบให้เขาเล่นกับเรา มันทำให้เรามีความสุขม่กทั้งที่แต่ก่อนมันคือความเกลียดความน่ารำคาญ จนวันนึงความรู้สึกมันก็มากจนเก็บไว้ไม่ไหวอาจารย์ให้ออกไปร้องเพลงหน้าห้องเราก็เลือกเพลงนี้ ขึ้นมา แต่วันนั้นเขาไม่ได้หยุดฟังเราเลยกล้าร้อง.. เพลงช่างไม่รู้อะไรบ้างเลยเพลงมันทำให้เพื่อนรู้ทั้งห้องว่าเราสองคนเริ่มชอบกัน แต่เราก็ไม่พูดอะไร แต่มีเพื่อนสนิทเราคนนึงที่รู้ทุกอย่าง เพื่อนๆเริ่มพูดถึงเรากับเขาไม่บ่อยขึ้น แต่เราก็ไม่อะไรเพราะเขามีแฟนแล้ว ที่น่าแปลกพอเขารู้ว่าเราชอบเขาเขาก็เลิกกับแฟน มาทำดีกับเรา สักวันหนึ่งเราคิดว่าเราสองคนใจตรงกัน ลองคบกันดู จากผู้ชายที่เย็นชาชอบแกล้งเราชอบทำไม่ดีกับเรามันกลายเป็นอีกคนนึงคนที่ทำให้เรามีความสุขทุกนาทีที่เราอยู่ด้วยคนที่ทำให้เราคิดถึงตลอดเวลาคนที่ทำให้เราเป็นห่วงเราอยากอยู่ใกล้อยากดูแล ทะเลาะกันเหมือนเดิมนะแต่เราก็ไม่เคยที่จะไม่รักกัน เขาก็เริ่มดีกับเราขึ้นเรื่อยๆดีกับเราคนเดียวมันทำให้เรารู้สึกว่าเราเป็นผู้หญิงที่โชคดีมาก ที่ชนะใจผู้ชายที่เย็นชากับผู้หญิงทุกคนได้ และมันทำให้เรารักเขามากขึ้นไปอีก มากจนไม่อยากรักใคร มันเป็นความรักในวัยเด็ก เรียกว่ามีความสุขมากๆถึงมากที่สุดเลยก็ได้ เรากลับบ้านพร้อมกันทุกวันแต่ต้องเดินกันคนละฝั่งเพร่ะกลัวใครเห็น แต่เรา2คนเข้าในว่าอะไรเป็นอะไร และการที่เราทำแบบนี้มันทำให้เราคบกันมาได้จนถึงทุกวันนี้
จนมาวันนึงความสุขทั้งหมดก็หายไป....
ญาติเขาจับได้ว่าเราคบกัน พ่อแม่สั่งให้เขามาบอกเลิกเราให้เลิกยุ่งกับเราา ตอนแรกเขาก็ไม่เลิกยุ่ง เราสองคนก็ร้องไห้ไม่อยากเลิก เราขอร้องอ้อนวอนทุกอย่างเพราะไม่อยากให้เขาไป และสัญญาว่าเขาจะไม่ไปไหนจะเลือกเรา  เราก็เชื่อในคำพูดคำสัญญาของเขาทุกอย่าง ถึงยังคบกันแต่เราก็ยังร้องไห้ทุกคืนร้องไห้จนจะเป็นบ้าเพราะกลัวว่าวันนึงเขาจะเลือกครอบครัวเขาเรากินข้าวไม่ได้นอนไม่หลับเพิ่งรู้ว่า การรักใครสักคนจนไม่รักตัวเองมันเป็นแบบนี้ เขาก็ยังคุยกับเรายังเหมือนเดิม สัญญากับเราทุกอย่างว่าจะไม่ทิ้งเราไป แล้ววันหนึ่งเขาก็หายไปจากชีวิตเรา...

โดยไม่บอกกล่าวสักคำไม่ได้เราสักคำไม่ได้บอกเลิกเรา สิ่งที่เราไม่ได้เลือกเราต้องตอบคำถามตัวเองกับคำสัญญากับคำสาบานทุกอย่างของเขา ทางเดินผ่านบ้านพร้อมทุกวันเดินมองทุกวันว่าเขาจะออกมาไหมว่าจะได้เจอกันเมื่อไหร่ค่อยเดินไปมองทุกวันว่าเขายังอยู่ที่นี่ไหมคอยเฝ้ามองตลอดซึ่งเราไม่สามารถรับรู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องเขาได้เลยไม่เคยได้คุยกันไม่เคยได้เห็นหน้ากัน เราก็ยังรอว่าเขาจะกลับมา 3 วันก็แล้ว 1 เดือนได้แล้ว 3 เดือนก็แล้วปีหนึ่งได้แล้วเขาก็ไม่กลับมา

หลังจากนั้นเราก็รักใครไม่ได้เลย จนขึ้นมอ 4 เราก็ได้ยินข่าวว่า พ่อแม่ของเขาให้ไปเรียนโรงเรียนชายล้วน แล้วให้ย้ายไผอยู่ที่อื่น คำถามมากมายติดอยู่ในสมองเราว่าเราผิดอะไรเราผิดมากเลยเหรอเราเป็นผู้หญิงที่ไม่ดีที่ไม่เหมาะสมกับลูกเขาเลยหรอ ทั้งที่ตลอดเวลาที่เราคบกันเราช่วยกันเรื่องเรียนเราช่วยกันทำการบ้านช่วยกันทำทุกอย่างแต่ทำไม เขาถึงต้องกีดกันเราทำไมเขาถึงต้องไม่ให้เราคบ
กัน poppy love ที่เป็นความรักที่สดใสแต่ทำไมมัน เจ็บฝังใจจนถึงทุกวันนี้ ตั้งแต่มอ.2 ตอนนี้เราจะอายุ 20 ปี ผ่านมากี่ปีแล้วมันยังทำให้เราไม่เคยลืมเขาได้เลย เขายังเข้ามาอยู่ในความฝันของเราเรื่อยๆ ทุกครั้งที่เรารู้ข่าวของเขาเราก็ยังเจ็บปวดเสทอจนวันนึงเขาก็กลับมาอยู่ที่เดิม กลายเป็นเราไม่กล้าที่จะเจอเพราะเราเก็บทุกอย่างไม่อยู่จริงๆ ทุกครั้งที่เจอเราก็พยายามเดิมหนี  ทุกครั้งที่เราเจอเรายังเจ็บเหมือนเดิม เร่ไม่รู้ว่าเราคิดไปเงหรือใจเราเข้าข้างเขานะ เวลาเราเผลอไปมตาเขา เรายังเชื่อว่าเขารักเราอยู่ เเต่มันก็เหลือเราหลอกตัวเอง หลอกตัวเองอยู่เรื่อยมา และทุกวันนี้เรายังรอในสิ่งที่มันเป็นไปไม่ได้เรียกร้องให้เขากลับมารักเรายังรอทุกอย่างให้มันกลับมาเป็นเหมือนเดิมมันหลายปีมาแล้วแต่ มันไม่เคยทำให้เรารักเขาน้อยลงเลย ความรักของเด็กมอสองมันจะมีอะไรมากมายมันไม่น่าที่จะฝังใจมันเจ็บถึงทุกวันนี้ด้วยซ้ำ ผ่านไปหลายปีความเจ็บก็น้อยลงปัจจุบันทุกวันนี้ก็ยังคุยกันแต่ไม่ได้คุยประจำนานๆเข้ามาคุยกันทีนึงแต่ไม่ได้คุยกันแบบแฟนนะ คุยแบบคนที่เคยรักประชดกัน แล้วก็หายไปเรามีแฟนใหม่เขาก็มาประชดเขามีแฟนใหม่แล้วก็ไปประชด บางครั้งเค้าว่ายังโทรมาหาเรามันทำให้เราดีใจมากๆ แต่เราก็ต้องเก็บทุกอย่างเอาไว้เพราะไม่อยากให้เขารับรู้ว่าทุกวันนี้เลยยังอ่อนแอทุกวันนี้เรายังรักเขาอยู่เหมือนเดิมเราต้องทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม ซึ่งทุกครั้งที่เขาวางสายไปเราต้องนอนร้องไห้ นึกถึงเรื่องเก่าๆคำถามเก่าๆมันก็วนเวียนขึ้นมา ถ้าเขาถามว่าตอนนี้เรายังรักเขาไหมเขาตอบได้เต็มหัวใจเลยว่าเรายังรักเขามาก..ยังรอวันหนึ่งที่พร้อมทำไห้ผู้ใหญ่เห็นว่าเราพร้อมและเรารักกันจริงๆ แต่ถ้าเขาไม่รักเราแล้วตอนนั้นมันก็ไม่มีจริง... ขอบคุณนะคะที่ฟังเรื่องราวของเรามันอันนี้เป็นแค่เข้าค่ายนะ ถ้าละเอียดยิบกว่านี้มันจะเป็นอะไรที่ เหมือนมีดสองด้านมีความสุขมาก และสุดท้ายความสุขก็กลับมาทำร้ายจนเจ็บที่สุดในชีวิต แจจุบันเรามีแฟนเเล้วนะ แต่เขาไม่เคยออกไปจากใจเราเลจริงๆ