คือว่า หนูอ่ะ อยู่กับพ่อเเม่ ส่วนพี่สาวอ่ะก็มีครอบครัว ก็ได้เเยกออกไปอยู่กับแฟนเขา
เเต่ประเด็นคือ ตอนนี้ ครอบครัวไม่เคยมีความสุขเลย หนูก็เลยมาอยู่กับพี่สาวช่วงนี้ เพราะช่วงปิดเทอม
เเต่คือ เหมือนจะสงสารเเม่ ที่ปล่อยให้อยู่กับพ่อสองคน คือพ่อหนูเขาติดสุรามาก กินทุกวัน จนบางครั้งเทลาะกันหนักมาก
เเต่ทีเเรกหนูก็ไม่ได้พูดอะไร ได้เเต่ร้องไห้มาตลอด เเต่พอมาช่วงหลังๆนี้ หนูเถียงเเทนเเม่ตลอด
เลยเป็นการที่ว่า จะเป็นพ่อกับหนูที่เทลาะกันเอง หนูก็ไม่เข้าใจเลย ใครไม่เจอกับตัว คงไม่รู้จริงๆค่ะ
หนูรำบากใจนะ เหมือนทิ้งเเม่ไว้กับอุปสรรค์ต่างๆ เเต่หนูทนไม่ไหว เลยขอห่างออกมาในช่วงนี้ เเล้วหนูก็ได้พูดต่างๆนาๆ
ว่าหนูเบื่อ ไม่เคยอยากอยู่บ้านเลย เจอปัณหาเเบบนี้มาตั้งเเต่เด็ก จนพี่สาวไม่อยากอยู่บ้านเหมือนกับตอนนี้ที่หนูไม่อยากอยู่
พ่อบอกสัญญาเป็นร้อยรอบ เเต่ไม่เคยทำให้ได้เลย มันเริ่มมีปัญหาหลายๆด้าน หนักขึ้นทุกวัน
จนตอนนี้ หนูไม่เคยมองหน้าพ่อเลย //หนูจะบาปไหม หนูพูดตรงๆก็ได้ว่าหนูรู้สึกเเย่มากกับพ่อ
ตอนนี้หนูอยู่ ม.6 เเล้ว อีกไม่กี่เดือนก็จบ เเต่ที่หนูเป็นห่วงที่สุดในชีวิตตอนนี้ก็คือแม่
หนูยอมรับว่าหนูเห็นเเก่ตัวที่มาอยู่กับพี่สาว เพื่อหนีปัณหา แต่ที่หนูออกมาก็เพราะอยากจะดัดนิสัยของพ่อ ว่าจะเป็นยังไง
เวลาไม่มีใครอยากกับไปอยู่บ้าน
คือหนูคิดไว้กับเเม่นะคะว่า ถ้าจบ ม.6 หนูจะไปเรียนมหาลัย แล้วจะไปอยู่กับเเม่สองคน เเม่หนูชอบขายของ คงไม่อดตายอ่ะค่ะ
คงจะมีความสุขมากกว่าอยู่ที่เดิม แต่คือหนูเเค่รอเวลาจริงๆ เพื่อจะเอาวุฒิ ม.6
หนูอยู่มาเนี่ย จะมีเเต่เเม่นะ ที่คอยดูเเล พูดง่ายๆเลยคือ หาเงินให้หนูเรียน
เเม่หนูเป็นพูดคำไหนคำนั้น เเต่งงานกับพ่อมาประมาณ 25ปี ก็ประมาณอายุของพี่สาว เเม่เเต่งงานครั้งเเรกเเละครั้งเดียวไม่เคยนอกใจพ่อเลยตั้งเเต่จำความได้ ทั้งๆที่พ่อกินเหล้าหนักมาก ไหนจะเรื่องสาระพัดสาระเพต่างๆ เเม่หนูมีหนูกับพี่สาวสองคน แต่พ่อมีลูกหลายคนมาก
ที่จำได้น่าจะประมาณ5คนได้ รวมหนูกับพี่สาวเเล้วนะ
เเต่จะว่าไป พอพ่อมาเเต่งงานกับเเม่ก็เลิกนิสัยเจ้าชู้นะ เเต่เรื่องเหล้าเรื่องโกหก ไม่รู้ว่าตัวผิด ชอบพาลเเม่ ชอบพาลครอบครัว เวลาเมา
เเต่พอไม่ได้กินไม่เคยมีปากมีเสียงกับใครไม่เคยคร้านใครเวลาทำผิด
แต่ถ้าได้กินเหล้านะ เถียงใจขาดดิ้นเลย ทั้งๆที่หนูกับเเม่ ไม่ได้เริ่มก่อน
ชีวิตหนูจะเป็นยังต่อไปก็ไม่รู้ สงสารก็เเต่เเม่ ตอนนี้คือหนูอยากทำงานมากๆ มากยิ่งกว่าเรียนสะอีก เเต่พอนึกถึงอนาคตข้างหน้าแล้ว
ถ้าหนูไม่เรียนต่อ คนที่รำบากที่สุดก็คือแม่
หนูคิดในใจเสมอ ว่าหนูคงเป็นลูกที่ อกตัญญู เเต่ถ้าเลือกได้ หนูขออยู๋กับเเม่สองคนดีกว่า.....
ช่วยให้คำเเนะนำหน่อยค่ะ ว่าควรทำยังไงต่อไปในชีวิต
เเต่ประเด็นคือ ตอนนี้ ครอบครัวไม่เคยมีความสุขเลย หนูก็เลยมาอยู่กับพี่สาวช่วงนี้ เพราะช่วงปิดเทอม
เเต่คือ เหมือนจะสงสารเเม่ ที่ปล่อยให้อยู่กับพ่อสองคน คือพ่อหนูเขาติดสุรามาก กินทุกวัน จนบางครั้งเทลาะกันหนักมาก
เเต่ทีเเรกหนูก็ไม่ได้พูดอะไร ได้เเต่ร้องไห้มาตลอด เเต่พอมาช่วงหลังๆนี้ หนูเถียงเเทนเเม่ตลอด
เลยเป็นการที่ว่า จะเป็นพ่อกับหนูที่เทลาะกันเอง หนูก็ไม่เข้าใจเลย ใครไม่เจอกับตัว คงไม่รู้จริงๆค่ะ
หนูรำบากใจนะ เหมือนทิ้งเเม่ไว้กับอุปสรรค์ต่างๆ เเต่หนูทนไม่ไหว เลยขอห่างออกมาในช่วงนี้ เเล้วหนูก็ได้พูดต่างๆนาๆ
ว่าหนูเบื่อ ไม่เคยอยากอยู่บ้านเลย เจอปัณหาเเบบนี้มาตั้งเเต่เด็ก จนพี่สาวไม่อยากอยู่บ้านเหมือนกับตอนนี้ที่หนูไม่อยากอยู่
พ่อบอกสัญญาเป็นร้อยรอบ เเต่ไม่เคยทำให้ได้เลย มันเริ่มมีปัญหาหลายๆด้าน หนักขึ้นทุกวัน
จนตอนนี้ หนูไม่เคยมองหน้าพ่อเลย //หนูจะบาปไหม หนูพูดตรงๆก็ได้ว่าหนูรู้สึกเเย่มากกับพ่อ
ตอนนี้หนูอยู่ ม.6 เเล้ว อีกไม่กี่เดือนก็จบ เเต่ที่หนูเป็นห่วงที่สุดในชีวิตตอนนี้ก็คือแม่
หนูยอมรับว่าหนูเห็นเเก่ตัวที่มาอยู่กับพี่สาว เพื่อหนีปัณหา แต่ที่หนูออกมาก็เพราะอยากจะดัดนิสัยของพ่อ ว่าจะเป็นยังไง
เวลาไม่มีใครอยากกับไปอยู่บ้าน
คือหนูคิดไว้กับเเม่นะคะว่า ถ้าจบ ม.6 หนูจะไปเรียนมหาลัย แล้วจะไปอยู่กับเเม่สองคน เเม่หนูชอบขายของ คงไม่อดตายอ่ะค่ะ
คงจะมีความสุขมากกว่าอยู่ที่เดิม แต่คือหนูเเค่รอเวลาจริงๆ เพื่อจะเอาวุฒิ ม.6
หนูอยู่มาเนี่ย จะมีเเต่เเม่นะ ที่คอยดูเเล พูดง่ายๆเลยคือ หาเงินให้หนูเรียน
เเม่หนูเป็นพูดคำไหนคำนั้น เเต่งงานกับพ่อมาประมาณ 25ปี ก็ประมาณอายุของพี่สาว เเม่เเต่งงานครั้งเเรกเเละครั้งเดียวไม่เคยนอกใจพ่อเลยตั้งเเต่จำความได้ ทั้งๆที่พ่อกินเหล้าหนักมาก ไหนจะเรื่องสาระพัดสาระเพต่างๆ เเม่หนูมีหนูกับพี่สาวสองคน แต่พ่อมีลูกหลายคนมาก
ที่จำได้น่าจะประมาณ5คนได้ รวมหนูกับพี่สาวเเล้วนะ
เเต่จะว่าไป พอพ่อมาเเต่งงานกับเเม่ก็เลิกนิสัยเจ้าชู้นะ เเต่เรื่องเหล้าเรื่องโกหก ไม่รู้ว่าตัวผิด ชอบพาลเเม่ ชอบพาลครอบครัว เวลาเมา
เเต่พอไม่ได้กินไม่เคยมีปากมีเสียงกับใครไม่เคยคร้านใครเวลาทำผิด
แต่ถ้าได้กินเหล้านะ เถียงใจขาดดิ้นเลย ทั้งๆที่หนูกับเเม่ ไม่ได้เริ่มก่อน
ชีวิตหนูจะเป็นยังต่อไปก็ไม่รู้ สงสารก็เเต่เเม่ ตอนนี้คือหนูอยากทำงานมากๆ มากยิ่งกว่าเรียนสะอีก เเต่พอนึกถึงอนาคตข้างหน้าแล้ว
ถ้าหนูไม่เรียนต่อ คนที่รำบากที่สุดก็คือแม่
หนูคิดในใจเสมอ ว่าหนูคงเป็นลูกที่ อกตัญญู เเต่ถ้าเลือกได้ หนูขออยู๋กับเเม่สองคนดีกว่า.....