ไม่เข้าใจว่าทำไมครอบครัวเราถึงไม่เหมือนคนอื่น

สวัสดีค่ะ เราชื่อทราย เราอายุ21แร้ว  เรามีเรื่องจะมาถามทุกคนในกระทู้ค่ะ เรื่องมีอยุ่ว่า เราไม่มีพ่อแม่ตั้งแต่เด็กแร้วค่ะเรามีพ่อแม่บุนธรรมคือลุงกับป้า เราอยุ่กับเขามาตั้งแต่เด็กตั้งแต่เล็กจนเราจบ ม.3 เราไม่เคยได้ไปเที่ยวไหนเลยเหมือนเด็กคนอื่นหรือครอบครัวอื่น ลุงกับป้าหั้ยสันยาเรามาตลอดว่าจะพาไปแต่เราก้อไม่เคยไป พอเราจบ ม.3 พี่เราก้อหั้ยเราไปเรียนกรุงเทพแต่เราก้อมีปันหาจนต้องกับมาเรียนแถวบ้านเหมือนเดิม เราเลือกเรียน การโรงแรม เราชอบงานแบบนี้เราเลยเลือกเรียนแต่เราก้อกลับโดนว่าโดนตีเพราะเลือกสาขาที่ไม่ตรงใจเขา พอเราเรียน ปวช. จบเราก้อมาต่อ ป.ตรี แต่เราก้อเรียนได้2ปีเพราะเรามีปันหาเรื่องเงิน จนกลับมาเรียน ปวส. แต่เราก้อจำใจเลือกเรียนบัญชี ถ้าเราไม่เลือกเรียนสาขานี้เราก้อจะไม่ได้เรียนเลย มีอยุ่วันหนึ่งเราปวดท้องมากปวดแทบเดินไม่ไหว เมื่อลุงรุ้ว่าเราปวดท้องคำพูดที่เราอยากจะได้ยิรกับไม่ใช่คำนั้น แต่กลายเปนเขาพูดว่า " ปวดท้องแร้วไม่ไปหาหมอหล่ะจะหั้ยตายก่อนหรืองัย " แร้วเจาก้อเดิรหายไป เราเสียใจมากเราเลยตัดสินใจขับรถเครื่องไปหาหมอเอง พอเราไป รพ.เราก้อรุ้ว่าเราเปนไส้ติ่งอักเสบ เราต้องนอนโรงบาล ลุงเราโทมาถามว่าเปนอารัย เราบอกไปว่าผ่าไส้ติ่ง เขาก้อพูดขึ้นมาว่า ต้องนอนโรงบาลใช่ไหม แร้วเขาก้อวางสายไป หลังวันผ่าแฟนเราก้อมาเฝ้าทุกวัน ลุงไม่เคยรู้เลยว่าเรามีแฟน เราคบกันมาได้4ปีแร้ว พอลุงกับแฟนมาเจอกันเขาก้อไม่ว่าอารัยเขาก้อเงียบๆนิ่งๆ  2-3 อาทิตย์ผ่านไป ลุงก้อหั้ยเราพาแฟนมาบ้าน และเขาก้อมานั่งมองนั่งจับผิดเราจนทำไรไม่เปน ไปไหนก้อไปด้วยกันไม่ได้ ทำบุนก้อไม่ได้ไป ไม่ว่าจะทำอารัยไปไหนกับคัยแม้แต่ญาติพี่น้องเราก้อไม่เคยได้ไปเที่ยวด้วยเลย จนตอนนี้เรารู้สึกว่าเรา กลายเปนเด็กเก็บกด มีอารัยไม่พูดกับคัยอยุ่แต่ในห้องไม่พบผู้คนเลย เราอยากรู้ว่าเราก้อเปิดเผยทุกอย่างแร้วแต่ทำไมเราไปไหนมาไหนไม่ได้เลย แม้กระทั่งแฟนมารับไปทำบุนเราก้อไม่ได้ไป หรือแม้แค่ญาติพี่น้องชวนเที่ยวก้อไม่ได้ไป ตอนนี้เราคิดมากจนคิดไม่ออกแร้วว่าเราจะทำยัง