คืนที่ 2 ที่ไม่มีพ่ออยู่กับหนูแล้ว

หนูไม่รู้ว่าทำไมหนูถึงรู้สึกกับเรื่องของพ่อขนาดนี้

ตลอดเวลาที่ผ่านมา หนูรู้ว่าพ่อไม่สบาย ในใจหนูอยากให้พ่อหายไวๆ อยากให้อยู่กับพวกหนูไปนานๆ หนูคิดเสมอ ว่าไม่อยากให้พ่อเป็นอะไร เพราะคุณพ่อ คุณแม่ โดยเฉพาะคุณย่าของหนู รักพ่อมากๆ วันนึงถ้าพ่อเป็นอะไรไป พวกท่านต้องเสียใจมากแน่ๆ หนูไม่อยากเห็นพวกท่านเสียใจ

จนมาถึงวันนี้ วันที่พ่อจากพวกเราไปจริงๆ กลับเป็นหนูเอง ที่ร้องไห้ ที่เสียใจ ยิ่งหนูอ่านเรื่องราวของพ่อ หนูยิ่งร้องไห้ หนูเข้าใจคำพูดของสมเด็จย่า ท่านว่าความตายเป็นเรื่องธรรมดาของคน พ่อเองก็คงจะคิดเหมือนกัน ถ้าพ่อยังอยู่ พ่อก็คงไม่อยากเห็นพวกเราร้องไห้ แต่ ณ วันนี้หนูยังทำใจไม่ได้ หนูยังไม่อยากจะเชื่อเลย ว่าพ่อจะจากพวกเราไปแล้วจริงๆ

หนูเกิดมาบนแผ่นดินของพ่อ แต่วันนี้แผ่นดินนี้ไม่มีพ่ออีกแล้ว หนูไม่ชินเลย หนูขอโทษที่ยังร้องไห้เพราะการจากไปของพ่ออยู่ หนูทำให้พ่อเป็นห่วงใช่มั้ยคะ หนูขอโทษนะ หนูจะเข้มแข็งไวๆ จะรีบลุกขึ้นมาทำหน้าที่ของตัวเอง จะหาทางตอบแทนบุญคุณของพ่อจนถึงที่สุด

ไม่เคยมีใครสอนหรือสั่งให้หนูรักพ่อ
แต่พ่อรู้มั้ย หนูรักพ่อมากจริงๆ

ปล. แค่อยากได้พื้นที่ระบายความรู้สึก ขอโทษถ้าไปรบกวนสายตาใครนะคะ

แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่