แสงดับลับขอบฟ้า      ขมุกขมัว
ลมเสียดสีผิวตัว          สั่นสะท้าน
วังเวงมืดสลัว             จึ่งรู้ อาลัย
ทุกเรือนทั้งหย่อมบ้าน   นิ่งแท้ สงัดดำ
   ธ เสด็จล่วงแล้ว       จากไทย
พสกนิกรร่ำไห้            ทั่วหล้า
สิ้นสุดรัชสมัย             ร้องร่ำ โศกสลด
ทั่วสยามใต้ฟ้า            แสนเศร้า อาดูร
   ประชาราชร้องร่ำ      ปวดใจ
สะอึกสะอื้นดังไกล       กู่ฟ้า
อื้ออึงคำนึงให้             เพรียกพ่อ คืนหา
ปริ่มขาดใจทั่วแคว้น         บ่เว้น หญิงชาย
   สดับเสียงปี่แตร       อึกทึก
มโหรีดังกึก-               ก้องกู่
หวนให้คำนึงนึก          หมดสิ้น โรยแรง
น้อมกราบส่งพ่อท่าน      คืนถิ่น แดนสวรรค์
   คำพ่อสอนอยู่ยั้ง       ในใจ
น้อมปฏิบัติสืบไป          บ่สิ้น
รู้รักสมานไว้                จึ่งได้ สามัคคี
สยามประเทศเรืองรุ่ง       พ่อนั้น หลับสบาย
      
ด้วยสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณอย่างหาที่สุดมิได้

......๑๔ ตุลาคม ๒๕๕๙......