ผมคงเป็นผู้ชาย...ที่อ่อนแอมาก

พ่อผมเสียเมื่อ 3 ปีที่แล้ว ผมก็ร้องไห้หนักมาก ฟังพระสวดทุกวันก็ร้องไห้ต่อหน้าพระทุกวัน ...

ความรู้สึกเหมือนพ่อผมจากไปอีกคน ทราบข่าวน้ำตาผมก็ล่วงออกมา เพื่อนบอกผมเวอร์...ผมกลั้นไม่อยู่จริงๆ ผมนั่งน้ำตาไหลที่โต๊ะทำงาน เพื่อนๆเห็นผม ก็น้ำตาไหลตามโดยเฉพาะเพื่อนผู้หญิง...

หัวหน้าผมเดินเข้ามายังกลุ่มพวกเรา บอกให้พวกเรา ขอให้มีสติกับสถานการณ์ที่สะเทือนอารมณ์แบบนี้

ผมอายไหมก็อาย แต่ผมคิดถึงพ่อ...