ขนาดวันประกาศเคอร์ฟิว ก็ยังไม่เคยเงียบขนาดนี้มาก่อน
บ้านผมอยู่ไม่ไกลจาก รพ.ศิริราชมากนัก ปกติไม่เคยเงียบ 24 ชม. วันนี้หลังจาก 19.00 น. ทุกอย่างเหมือนมีใครดึงปลั๊ก
รถยนต์ รถจักรยานยนต์ที่เคยวิ่งกันวุ่นวาย นานๆมาสักคัน คนใกล้บ้านก็มีแค่ขี่กลับจากทำงาน หรือขี่ไปรับภริยากลับจากทำงาน
แล้วต่างคนต่างกลับเข้าบ้าน เข้าห้องเช่า ปิดประตูเงียบ ม้าหินอ่อนที่มักตั้งวงสุรา วันนี้ว่างเปล่า สามแยกปากหวานของเหล่าแม่บ้าน
วันนี้ปิดไฟมืด คนเดินสวนกันไม่มีใครทักใคร ต่างคนต่างหม่นหมองมีเรื่องในใจกันทั้งนั้น
ตอนที่แม่ผมเสีย หมอยังบอกให้ทำใจล่วงหน้าได้ ตั้งแต่ตับเริ่มทำงานแย่แล้วนะ จะเอาอย่างไร ครอบครัวผมเลือกไปตามธรรมชาติ
แล้วเซ็นหนังสือให้หมอไป จากนั้นไม่กี่วัน หมอบอกตับวายแล้วนะ เราก็โอเคพร้อมรับ วันถัดมาหมอบอกไตเริ่มไม่ดีไตวายแล้วหล่ะ
วันรุ่งขึ้น หมอบอกน้ำท่วมปอดคงวันนี้ล่ะ ครอบครัวก็ไปกราบลาแม่ แล้วแม่ผมก็ไปในวันถัดมา
แต่พอเป็นเหตุการณ์วันสำคัญวันนี้ ทุกคนยังมีหวัง อ่านประกาศแล้วไม่ค่อยเข้าใจศัพท์ทางการแพทย์แต่ทุกคนก็หวัง
แล้วก็มีประกาศ เหมือนสายฟ้าฟาด เปรี้ยงเดียว ดับความหวังทุกดวง เกิดอาการช็อค โดยเฉพาะกับชุมชนบ้านใกล้ รพ.ศิริราชอย่างพวกเรา
ที่ยิ่งมีความผูกพัน บ้านใกล้เรือนเคียงกันทุกวัน มาวันนี้สูญเสียกระทันหัน หลายคนทำใจกันลำบากมากครับ