ผมกับแฟนคบกันมาได้ จะ 2,3 เดือนละคับ แต่จริงรู้จักมานานมากๆแล้ว หลายปีอยุ่ จนวันหนึ่ง ตัดสินใจคุยกัน ละลองคบเปนแฟนกัน แบบ ช-ช แฟนผมเค้าเป็นคนหล่อตี๋ สูง ขาวแมนๆ >< ส่วนผมก้อหน้าไทยธรรมดา หลังจากคบกันเราก็ทำกิจกกรมนุ้นนี้นั้น ด้วยกันตลอด กิน เท่ว อาบน้ำ นอน ละก้อ featuring กัน ซึ่งผมจะเป็นฝ่ายรุกเค้า ละจะคอยถามตลอดว่าเจบมั้ย เปนไงบ้าง โอเครมั้ย เพราะกลัวเค้าเจ็บ กลัวไม่ไหว อ่อผมใส่ถุงยาง ทุกครั้งนะคับ เพราะอยากเซฟเค้า เพราะคนนี้ผมแค่รักเค้ามากๆ อยากอยุ่กับเค้า เลยเวลาทำไรงี้ มันอารมณ์ที่เรียกว่าความรัก รักเค้าอยุ่มากๆ ไม่ใช่อย่างเดียว เราสองคนดูแลตัวเอง กันพอสมควร ออกกำลังกาย กินอาหารที่มีประโยช อาจจะนอนดึกหน่อย เพราะเปนสาย Gamer(งานอดิเรกอ่ะคับ) ทั้ง2คน แหะๆ ผมจะเซฟเค้าทุกที่ผมทำได้ แต่มีวันหนึ่ง เมื่อไม่นาน เค้าไม่สบาย เราก้อเปนห่วง ทันทีถามอาการ เปนไงบ้าง เพราะกลัวว่าจะพลาดรับเชื่อจากเรามั้ย (แต่ CD4 ผม 600 กว่าอ่ะคับ หมอบอกปกติดี ละก้อใช้ถุงยางด้วย)ผมก้อถามตลอดแสบมั้ย มีแผลมั้ยเวลาเสดแล้ว โอเครรึป่าว เค้าก้อบอก ปกติไม่แสบ "แฟนเก่ง ทำนิ่ม นุ่มนวล" ผมเลยสบายใจไป (ป่าวอวยสกิลตัวเอง จริงๆนะคับ) แต่รอบนี้ที่เค้าไม่สบาย อาการเค้ามี น้ำมูกไหล ปวดหัวนิดๆ ท้องเสีย ผมเลยกลัวว่าจะเปนเหมือนผมตอนที่รับเชื้อมาแรกๆ ละไม่รู้ตัว
ประเด็นจริงๆ คือ อยากบอกเค้ามาก ว่าผมเป็นแบบพละ hormone นะ แต่มา 1ปีแล้ว ติดจากแฟนคนก่อนหน้า แต่ตอนแรกๆที่คุยกัน ก้อไม่คิดว่า คนเจ้าชู้แบบผม จะอยากหยุด ที่คนดีๆ แบบเค้า ละผมอาจต้องมาทำชีวิตเค้าพัง ใจหนึ่งคืออยากบอก จะพาไปตรวจเลือดเอง ละเหนว่ามีโครงการยา Prep ให้คนที่ไม่มีเชื้อด้วย อยากให้เค้าได้ทาน แต่ใจ1 ก้อกลัวว่าเค้ารู้ละจะทิ้งเราไป แต่รักเค้ามากกว่า สรุปคือผมอ่ะ อยากให้แฟนรู้ว่าผมเป็น แต่ไม่อยากให้เค้ามารู้เอง ผมควรบอกเค้ายังไง กลัวรับมือกับเหตุการณ์ไม่ไหว (ผมอายุ 22 แฟน 24คับ)ทุกวันนี้ กลับมาสุขภาพจิต สุขภาพกายดีขึ้นด้ ก้อเพราะมีเค้า เข้ามาในชีวิต ผมควรทำไงดี (ผมรู้ว่ามันดูเหนแก่ตัวมากๆ ถ้าไม่บอกเค้า) แต่ถ้าหลายที่เข้าใจสถานการณ์นี้ดี จะรู้ว่าจะ1ก็อยากบอกมากๆ ใจ1ก็กลัวมาก ผมเลยตัดสินใจไม่ถูก ช่วงนี้ก็เปนช่วงสอบ midterm ของผมด้วย เลยเครียดหลายเรื่อง ใครพอให้คำแนะนำ หรือกำลังใจ ยังไงช่วยผมด้วยนะคับ
***ต้องการคำปรึกษา และแนะแนวทางจริงๆ***
***ผมเป็นแค่เดกคนหนึ่ง ที่ไม่รู้จะรับมือกะเรื่องแบบนี้ไหวแค่ไหน แต่จะทำให้ดีที่สุด***
ถ้าตี๋ได้เห็นกระทู้อันนี้ : บอกเลยนะ ขอโทษจริงๆ แต่รักมาก รักมากพอจะเดินออกมา เพื่อให้ตี๋ได้เจอคนที่ดีพร้อมกว่า ดีกว่ามามีแฟน มีเชื้อ HIV แบบผมแต่ทุกโมเม้น มันดีมากนะ ดีมากจริงๆ ไม่เคยรักใคร ได้มากพอรองจากพ่อแม่ครอบครัวเลย คิดไว้แล้วว่าถ้าตี๋ตัดสินใจไปจากเค้า เค้าคงขอชีวิตอยุ่คนเดียวเลี้ยงพ่อแม่พอ ไม่ว่าตี๋จะเห็นเค้าเป็นฝุ่นไปแล้ว หรือลืมไปแล้วก็ตาม ถึงจะคิดถึงแก้มนุ่มๆ ตัวอุ่นๆ ขนาดไหนมากก้อตามก็จะยอมรับมันให้ได้ ละจะเฝ้าดูตี๋มีความสุข ตลอดไป...รักตี๋นะคับ
(ขอภาวนาให้บุญที่มีทั้งหมดของเค้า ส่งผลไม่ตี๋เปนแค่หวัดธรรมดา เพราะช่วงนี้ กทม เด่วฝน เด่วแดด งง ไปหมด เปนห่วงจนทำไรไม่ถูก(เข้าใจเวลาพ่อแม่ห่วงเลย) อยุ่ก้อไม่ใกล้กัน อาทิดได้เจอ กัน ศ เสา อา. )
อาจจะเขียนเรียบเรียงเดกน้อยๆ นะคับ อยุ่ดีๆ เพ้อบ้างไรบ้าง ขึ้นมาเป็นช่วงต้องขออภัย ในหัวมันหลายอย่างจนอยากพิมออกมาหมด...ขอบคุณคับ
ผมติดเชื้อ HIV รับยาต้านมาจะปีแล้ว แข็งแรงดี...เพิ่งมีแฟนใหม่ที่รักมาก ทำไงดี
ประเด็นจริงๆ คือ อยากบอกเค้ามาก ว่าผมเป็นแบบพละ hormone นะ แต่มา 1ปีแล้ว ติดจากแฟนคนก่อนหน้า แต่ตอนแรกๆที่คุยกัน ก้อไม่คิดว่า คนเจ้าชู้แบบผม จะอยากหยุด ที่คนดีๆ แบบเค้า ละผมอาจต้องมาทำชีวิตเค้าพัง ใจหนึ่งคืออยากบอก จะพาไปตรวจเลือดเอง ละเหนว่ามีโครงการยา Prep ให้คนที่ไม่มีเชื้อด้วย อยากให้เค้าได้ทาน แต่ใจ1 ก้อกลัวว่าเค้ารู้ละจะทิ้งเราไป แต่รักเค้ามากกว่า สรุปคือผมอ่ะ อยากให้แฟนรู้ว่าผมเป็น แต่ไม่อยากให้เค้ามารู้เอง ผมควรบอกเค้ายังไง กลัวรับมือกับเหตุการณ์ไม่ไหว (ผมอายุ 22 แฟน 24คับ)ทุกวันนี้ กลับมาสุขภาพจิต สุขภาพกายดีขึ้นด้ ก้อเพราะมีเค้า เข้ามาในชีวิต ผมควรทำไงดี (ผมรู้ว่ามันดูเหนแก่ตัวมากๆ ถ้าไม่บอกเค้า) แต่ถ้าหลายที่เข้าใจสถานการณ์นี้ดี จะรู้ว่าจะ1ก็อยากบอกมากๆ ใจ1ก็กลัวมาก ผมเลยตัดสินใจไม่ถูก ช่วงนี้ก็เปนช่วงสอบ midterm ของผมด้วย เลยเครียดหลายเรื่อง ใครพอให้คำแนะนำ หรือกำลังใจ ยังไงช่วยผมด้วยนะคับ
***ต้องการคำปรึกษา และแนะแนวทางจริงๆ***
***ผมเป็นแค่เดกคนหนึ่ง ที่ไม่รู้จะรับมือกะเรื่องแบบนี้ไหวแค่ไหน แต่จะทำให้ดีที่สุด***
ถ้าตี๋ได้เห็นกระทู้อันนี้ : บอกเลยนะ ขอโทษจริงๆ แต่รักมาก รักมากพอจะเดินออกมา เพื่อให้ตี๋ได้เจอคนที่ดีพร้อมกว่า ดีกว่ามามีแฟน มีเชื้อ HIV แบบผมแต่ทุกโมเม้น มันดีมากนะ ดีมากจริงๆ ไม่เคยรักใคร ได้มากพอรองจากพ่อแม่ครอบครัวเลย คิดไว้แล้วว่าถ้าตี๋ตัดสินใจไปจากเค้า เค้าคงขอชีวิตอยุ่คนเดียวเลี้ยงพ่อแม่พอ ไม่ว่าตี๋จะเห็นเค้าเป็นฝุ่นไปแล้ว หรือลืมไปแล้วก็ตาม ถึงจะคิดถึงแก้มนุ่มๆ ตัวอุ่นๆ ขนาดไหนมากก้อตามก็จะยอมรับมันให้ได้ ละจะเฝ้าดูตี๋มีความสุข ตลอดไป...รักตี๋นะคับ
(ขอภาวนาให้บุญที่มีทั้งหมดของเค้า ส่งผลไม่ตี๋เปนแค่หวัดธรรมดา เพราะช่วงนี้ กทม เด่วฝน เด่วแดด งง ไปหมด เปนห่วงจนทำไรไม่ถูก(เข้าใจเวลาพ่อแม่ห่วงเลย) อยุ่ก้อไม่ใกล้กัน อาทิดได้เจอ กัน ศ เสา อา. )
อาจจะเขียนเรียบเรียงเดกน้อยๆ นะคับ อยุ่ดีๆ เพ้อบ้างไรบ้าง ขึ้นมาเป็นช่วงต้องขออภัย ในหัวมันหลายอย่างจนอยากพิมออกมาหมด...ขอบคุณคับ