5 centimeters per second อีกรอบจะเป็นไรจัดไป

เรื่องนี้ค่อนข้างคล้ายๆกับชีวิตผมนะเทียบกับพระเอกไม่ได้เลย พระเอกเจ๋งกว่าผมเยอะ แต่ผมไม่เหมือนพระเอกตรงที่จมปลักเกินคือมัน  นานเกินไปนะ พระเอกมันอยู่หมกมุ่นอยู่คนเดวเลยนะ ผมสังเกต คือต้องหาเพื่อนมั่ง คือผมเข้าใจเลยเวลาเจอเพื่อนสนิทแต่ก่อนตอนนั้นเด็กนะ คือเราไม่รู้จะเริ่มยังไงดี จะคุยอะไรดี แต่ผมก็ทักนะละยิ้มให้กัน คือแบบเอาง่ายๆคือเคยอยู่ห้องเดวกันไรงี้แล้วพอเลื่อนชั้นก็ย้ายอยู่คนละห้องกันอะ แต่ผมมีเพื่อนอยู่ห้องเดวกันสนิทมาก อยู่ด้วยกันตอนป.3-6เลย คือโรงเรียนจะไม่อยู่ด้วยกันตลอด ละพอย้ายห้องทีเห้ยมันก็มีเพื่อนใหม่ของมันคือผมมีเพื่อนสนิทนะ 2-3คนเอง พอตอนเช้าจะมาคุยกันเกี่ยวกับกาตูนที่โรงเรียนรอเพลงขึ้นอะ คุยกันจนไม่รู้จะคุยอะไรแล้วแต่ก็คุยกับซ้ำๆจนมันบอกมืงเล่าจนกุท่องได้ละนิ 555 แต่ก็อยู่โรงเรียนเดวกัน เขาก็มีเพื่อนของเขา ก็เริ่มคุยกันน้อยลงแต่ก็ทักกันได้ด่าพ่อแม่กัน นิแหละไม่รู้จะคุยไรละแต่ไม่โกรธกันนะ 5 ด่าสวนเหมือนเป็นเล่นๆอะ ต่อกาตูนเลยลืมบอกผมเกิดปี 35 นะ ตอนนี้ทำงานมาแล้ว 2ปีเอง แล้ว แต่ก็ยังจำเรื่องราวต่างๆได้พอสมควรนะพอนึกถึงเรื่องลาวเก่าๆนิยิ้มเลย

                 ผมเคยตั้งกระทู้ไปละ2รอบเกี่ยวกับเรื่องนี้แหละแต่แมล่งยังระบายไม่หมดเลยขอจัดเต็มกระทู้นี้แหละอยากบอกความรู้สึกผมที่ดูนะจิงๆผมสารภาพเลยผมดู kiminanowaแล้วเห็นว่ามันเจ๋งอะเรื่องนี้เลยตามไปดูผลงานเก่าๆ ก็ไอ้เรื่องนี่แหละครับ ผมไม่รู้เลยใครคือชินไคเมื่อก่อน     มาตอนนี้แหละ เรารู้แล้ว ผมเคยเหนแล้วหละปกมันคุ้นๆนะผ่านๆสมัยผมเรียนมัธยมมั้ง คือผมไม่ค่อยสนใจ คือเมื่อก่อนผมดูแต่พวกนารูโตะ รีบอน วันพีช เน้นไปทางนั้นแต่หนังสือยามซากุระร่วงนิผมคุ้นๆมากเคยเหนตามร้านหนังสือกาตูนแต่ตอนนั้นไม่ได้สนใจเลย วันพีช นารูโตะอย่าง เดียว แต่ anime นิผมเคยดูนะผ่านๆ part 1ตอนพระเอกไปหานางเอกแต่พอเจอกันคิดว่าจะจบเห้ยคงรักกันดีละมั้งเลยไม่ดูเลย จบคงเข้าใจตอนนั้นคงเข้าใจว่ารักแท้โตไปนางเอกคงไปเจอพระเอกแน่ๆ แต่ทำไมพอมาดูจริงๆ 2เดือนนี้แหละครับโดนเต็มๆเลยครับคือคาใจเห้ยคืออยากลุ้นให้นางเอกเจอกับพระเอกตอนจบคือเข้าใจเจอกันแหละเดินผ่านนิเจอละเนอะ แต่อยากให้ถามพูดคุยกันมั้งก็ยังดีเห้ย นิอะไรวะหายเลย ผมนิอยากให้นางเอกไปฝากกาดแต่งานให้พระเอกจริงๆ จริงๆผมอยากให้มี part เรื่องของนางเอกมั้งความรู้สึกว่าเศร้าไรงี้ คิดถึงพระเอกผมก็ดีใจแล้วครับแต่ผมก็สงสารพระเอกนะผมนิว่าไม่ลงเลย










[img]http://f.ptcdn.info/639/046/000/oexfjbnlgu1jA2t4PYZ-
o.jpg[/img]













































   ต่อไปเรื่องผมมั่งนะอยากเล่าเกบไว้เดะแก่ไปผมลืม
            ผมเคยมีเพื่อนอยู่เหมือนจิงๆผมเรียกเขาว่าพี่นะอายุเท่ากันแหละแต่ผมอ่อนกว่ากันตอนเด็กจำได้ก็เป็นเพื่อนเล่นกันแล้วบ้านผมกับ
เพื่อนอยู่ใก้ลๆๆกันป็นบ้านพักครู   พ่อแม่ผมเป็นครูกันหมดครอบครัวเพื่อนผมก็เหมือนกันเล่นด้วยกัน  จำได้ว่าผมกับเพื่อนผมบ้านเพื่อนผมนิทำธรุกิจขายไข่ไก่ด้วยมั้งเลยไปเอามาเล่นกันโยนทิ้งปาไข่ใส่พื้น 555     โคดสนุกไปเช่าวีดีโอด้วยกันบ่อยๆ เล่นกันอยู่2คนนิแหละ ตอนนนั้นชอบระบายสีหนังสือแบบอุตตร้าแมน    แล้วมันมีให้ส่งชื่อไปชิงโชคอะไรไม่รู้แต่ไม่เคยส่งไปชิงโชคหลอกนะครับนะจำไม่ได้แล้วเคยเอาไประบายสีบ้านเพื่อนผมอะละไปตัดกระดาษที่ส่งสมุดชิงโชคอะครับ โดนพ่อเพื่อนว่าเลย ผมเลยเสียใจวิ่งกลับบ้านละได้ยินเพื่อนผมบอกพ่อเขาผมทำไมสมุดของผม พ่อเพื่อนผมคงคิดว่าไปตัดกระดาษลูกเขามั่ง 55 มีอยู่ช่วงนึง น้ำท่วมมั้งตอนนั้นผมไม่รู้เรื่องหลอกเด็กมากๆ พับกระดาษแบบเป็นเรือแล้วลอยไปเลยผ่านหน้าบ้านเพื่อนผมแต่ผมไม่ค่อยได้พับหลอกแม่ผมพับให้ 555 ผมขอนึกแปบนะ นิผมพิมทีเดวเลยนะเนี่ยเดะผมคิดว่าพอ   นานๆเข้าเด๋วลืมไปหมด จะได้เข้ามาอ่านอีก 555 ละอะไรอีกวะ ไปเล่นเมล็ดเปาะแปะ กันนะทีจำได้ ไปเช่าวีดีกัน ดูวีดีโอส่วนมากก็อุลตร้าแมนนิแหละมั้งผมชอบไปมากๆอะเหมือนเช่าทีได้โคดเยอะอะแมล่งมีทุกตอนคิดดู ไปเทียวกัน ไปกันคนละคัน ผมบอกให้พ่อขับแซงพ่อผมก็แซงนะซักผมโดนด่าเลย 55 ก่อนเข้าอนุบาลมั้งเพื่อนผมก็ย้ายออกจากบ้านพักครูเพราะมีบ้านใหม่ละ ผมนิตอนนั้นเหงาเลยไม่ได้ลาไรกันหลอกตอนนั้นเด็กมากๆไม่ค่อยกล้าพูดอะไรแบบในหนังหลอก แต่ลึกๆนิเหงานะ แต่บ้านผมก็มีเกมไอ้พวกยิงนกนะอะไรนิแหละผมเลยติดเกม เล่นไลอ้อนคิงอะสมัยนั้นนะสนุกมากไปเล่นที่โรงเรียนพ่อเลย เลยแบบมีเกมเลยไม่ค่อยเหงามั้ง ละพอพี่ผมก็มาหาผมเหมือนกันนะโคดดีใจ แต่นานมาทีละก็ไม่มาแล้วคราวนี้มากับเพื่อนใหม่นะ 5 ก็เล่นด้วยกันสนุกดี แล้วก็เหมือนเราไปโรงเรียนมีเพื่อนเข้ามาก็ทำให้ลืมได้นะ แบบว่าถ้าเจอกันไม่รู้จะคุยกันไรกันดีอะ  ไปงานขึ่นบ้านใหม่เพื่อนก็เจอเล่นด้วยกันตอนนั้นกี่ขวบไม่รู้จำไม่ได้ประมาณป.1มั้ง ละก็ไม่เจอกันอีกเลย ละผมก็ย้ายบ้าน


        เหมือนกันแมล่งคล้ายๆในหนังเลยเนอะตอนป.2มั้ง พอเจอกันอีกที ตอนป.6ครับเจอกันอีกทีตอนสอบเข้าม.1  เขาเรียกว่า nt นิแหละมั้ง แบบโรงเรียนผมไปสนามสอบอะ เจอกันแม่เขากับแม่ผมให้มายืนวัดส่วนสูงกันแมล่งผมไม่รู้จะคุยไรเลยเหมือนห่างกัน แต่ผมก็บอกจำได้นะ หวัดดียิ้มให้ ละวันสอบแหละ ผมขึ้นบันไดไปเจอพี่ผมเดินสวนกันเลยมากับเพื่อน ละผมก็ทักเลย เพื่อนเขาถามรู้จักหรอ พี่ผมก็บอกเอออย่างดัง ผมนิโคดดีใจ 55 ละเจอกันอีกทีตอน ม.ต้นแหละผมกลับบ้านกับพ่อไปรับพี่สาวที่มหาลัย ผมเห็นเพื่อนผมซ้อมวิ่งอยู่ที่สนามผมยืนดู 555 แบบโรงเรียนติดกับมหาลัยนะครับเขาก็มาซ้อมเข้าใจนะ แล้วก็จบละครับ คือผมอยากจะบอกว่าก็เหมือนใน anime แหละครับพระเอกมันเก่งกว่าผมเยอะเลย เดินทางโดยรถไฟ ไปหานางเอกได้ อายุ แค่13ปะ สุดยอดแล้ว เชื่อว่าถ้าทั้งคู่นึกถึงเรื่องราวตอนสมัยเด็กคงอมยิ้มแน่นอนเพราะเคยสนุกกันมากๆ ยิ่งตอนนางเอกรอพระเอก หรือพระเอกไปหานางเอกก็เหมือนกันจะจำไปจนตายเลยแหละครั้งหนึ่งเคยทำข้าวกล่องไปให้พระเอกกิน จูบแรก นึกว่าแล้วมีแต่ยิ้ม เหมือนผมพอนึกถึงตอนที่เคยเล่นสนุกกันกับเพื่อนๆ นั่งคุยกาตูนกันทุกเช้าโคดสนุกๆๆ นึกแล้วทำให้เรายิ้มได้ และซักวันต้องเจอกันแน่นอนคุยกันหรือถ่ายรูปกัน เข้ากลุ่ม face line กัน5555


               ผมพิมพ์ทีเดวเลยนะนิเพราะกลัวลืมเหมือนกันเกบไว้นิจำได้แค่นี้แหละจิงๆเหมือนนางเอกกับพระเอกแหละถ้าทั้งคู่นึกถึงเรื่องราวของเพื่อนคนนี้จะยิ้มได้แน่นอนช่วงเวลานั้นความสุขนั้นไม่มีทางลืมยิ่งตอนจูบแรกนิลืมได้มาถีบหน้าผมเลย พระเอกนางเอกก็ทำงานกันละนิมีหรือจะไม่เจอกันอีกเลยผมหัดกอฟรูปมาจากยูทูได้วิชาพอดีเลย 555 พิมพ์ตอนนี้วันนี้ฝนตกพอดีเลยดีไม่ซากุระร่วงนะ