กระทู้นี้มาขอคำปรึกษา และ เเชร์ประสบการณ์เด็กจบใหม่กับการทำงานครับ (พึ่งหัดเขียน)
เชื่อว่าเด็กจบใหม่หลายคนคงเป็นเหมือนผม กับปัญหาเรื่องการปรับตัวจากวัยเรียนสู่วัยทำงานและปัญหาเรื่องการค้นหาตัวเองซึ่งหลายคนคงสงสัยว่าสิ่งที่ตัวเองกำลังทำอยู่มันใช่เราหรือป่าวทั้งๆที่ก่อนกน้านี้คิดว่า เฮ้ย!! มันใช่แน่ๆ
ผมเองพึ่งเรียนจบตอนเดือน พ.ค. แล้ว ส.ค. ก็เริ่มทำงานเลย(เป็นคนที่อายุน้อยสุดในทีม)สำหรับผมทุกอย่างมันดูเร็วมากเลยครับเร็วจนไม่มีเวลาคิดว่าจะเอาอย่างไงกับชีวิตดี เพราะตอนนั้นคิดเเค่เพียงว่าให้มีงาน มีเงินก่อนก็พอ สำหรับงานที่ทำตอนเเรกผมเองคิดว่ามันใช่ผมแน่ๆ แต่พอมาเจอจริงๆแล้วรู้สึกไม่ค่อยมีความสุขกับการทำงานเลยครับ เพราะอะไรไม่รู้ ซึ่งผมเองพยายามมองปัญหาตัวเองแล้วสรุปมาประมาณนี้
ปัญหาที่ผมเองเจออยู่ตอนนี้คือ
1.ปัญหาเรื่องการปรับตัวกับหัวหน้าครับ ดูเหมือนหัวหน้าไม่ค่อยถูกชะตากับผมเท่าไร เค้าไม่ค่อยพูด ดูเฉยๆกับผมมากเทียบกับน้องฝึกงานอีกคนที่เข้ามาพร้อมๆกัน ซึ่งผมพยายามเข้าหาอย่างเต็มที่นะครับ พยายามถาม พูดคุย ซึ่งบ่อยครั้งได้คำตอบคือความเงียบและดูไม่ค่อยสนใจกับสิ่งที่ผมถามหรือพูดคุยเลย ทำให้ผมรู้สึกทำตัวไม่ถูกว่าจะอย่างไงดี
2.ผมเริ่มงานมาเข้าเดือนที่ 3 แล้ว ปราศจาคการสอนงานอย่างจริงๆจังๆจากหัวหน้าหรือพี่เลี้ยง เสมือนว่าพยายามให้ผมเรียนรู้เองหรือเปล่าก็ไม่แน่ใจ อย่างน้อยสอนให้รู้ระบบการทำงานก็ยังดี แต่นี่คือต้องเรียนรู้เองหมดเลย ....ผมพยายามเรียนรู้เองนะครับถามนู่นนั่นนี่ แต่ก็เจอปัญหาเหมือนข้อ 1 ซึ่งด้วยตำเเหน่งที่คลุมเครือ มันเลยทำให้ผมรู้สึกว่าผมยังไม่รู้หน้าที่ตัวเองที่เเน่ชัดในตอนนี้ว่าควรทำอะไร จนทำให้บางวันคือว่างทั้งวัน แต่ก็ต้องทำเหมือนมีอะไรทำ ตอนนี้ยิ่งทำให้เองรู้สึกว่าเป็นแค่เด็กฝึกงานคนนึงไม่ใช่พนักงานด้วยซ้ำ (อันนี้ปกติมั้ยครับสำหรับเวลาเด็กจบใหม่กับการปรับตัวเข้าทำงาน ผมควรแก้ยังไงดีถ้าปรึกษาหัวหน้าตรงๆจะดูก้าวร้าวไปมั้ย)
3.เวลาทำงาน มีความกลัวและกังวงสูงมากครับ กลัวงานผิดพลาด และกลัวทำงานไม่คุ้มเงินเดือน
4.ผมควรหยุดทบทวนตัวเองหาสิ่งที่ชอบก่อนดีมั้ยครับ
หลายอย่างมันทำให้ตอนนี้ ผมรู้สึกสับสนมากในหลายๆเรื่อง และไม่มีความสุขในการทำงานเลยครับ T_T
(ด่าได้แต่อย่าเเรงนะครับผมไม่สู้คน ^_^ ผมไม่ได้เอาตัวเองเป็นศูนย์กลางนะครับ ขอคำปรึกษาหน่อยๆ)
จากเด็กจบใหม่ สู่คนวัยทำงาน (หาเเรงบรรดาลใจในการทำงานไม่ได้)
เชื่อว่าเด็กจบใหม่หลายคนคงเป็นเหมือนผม กับปัญหาเรื่องการปรับตัวจากวัยเรียนสู่วัยทำงานและปัญหาเรื่องการค้นหาตัวเองซึ่งหลายคนคงสงสัยว่าสิ่งที่ตัวเองกำลังทำอยู่มันใช่เราหรือป่าวทั้งๆที่ก่อนกน้านี้คิดว่า เฮ้ย!! มันใช่แน่ๆ
ผมเองพึ่งเรียนจบตอนเดือน พ.ค. แล้ว ส.ค. ก็เริ่มทำงานเลย(เป็นคนที่อายุน้อยสุดในทีม)สำหรับผมทุกอย่างมันดูเร็วมากเลยครับเร็วจนไม่มีเวลาคิดว่าจะเอาอย่างไงกับชีวิตดี เพราะตอนนั้นคิดเเค่เพียงว่าให้มีงาน มีเงินก่อนก็พอ สำหรับงานที่ทำตอนเเรกผมเองคิดว่ามันใช่ผมแน่ๆ แต่พอมาเจอจริงๆแล้วรู้สึกไม่ค่อยมีความสุขกับการทำงานเลยครับ เพราะอะไรไม่รู้ ซึ่งผมเองพยายามมองปัญหาตัวเองแล้วสรุปมาประมาณนี้
ปัญหาที่ผมเองเจออยู่ตอนนี้คือ
1.ปัญหาเรื่องการปรับตัวกับหัวหน้าครับ ดูเหมือนหัวหน้าไม่ค่อยถูกชะตากับผมเท่าไร เค้าไม่ค่อยพูด ดูเฉยๆกับผมมากเทียบกับน้องฝึกงานอีกคนที่เข้ามาพร้อมๆกัน ซึ่งผมพยายามเข้าหาอย่างเต็มที่นะครับ พยายามถาม พูดคุย ซึ่งบ่อยครั้งได้คำตอบคือความเงียบและดูไม่ค่อยสนใจกับสิ่งที่ผมถามหรือพูดคุยเลย ทำให้ผมรู้สึกทำตัวไม่ถูกว่าจะอย่างไงดี
2.ผมเริ่มงานมาเข้าเดือนที่ 3 แล้ว ปราศจาคการสอนงานอย่างจริงๆจังๆจากหัวหน้าหรือพี่เลี้ยง เสมือนว่าพยายามให้ผมเรียนรู้เองหรือเปล่าก็ไม่แน่ใจ อย่างน้อยสอนให้รู้ระบบการทำงานก็ยังดี แต่นี่คือต้องเรียนรู้เองหมดเลย ....ผมพยายามเรียนรู้เองนะครับถามนู่นนั่นนี่ แต่ก็เจอปัญหาเหมือนข้อ 1 ซึ่งด้วยตำเเหน่งที่คลุมเครือ มันเลยทำให้ผมรู้สึกว่าผมยังไม่รู้หน้าที่ตัวเองที่เเน่ชัดในตอนนี้ว่าควรทำอะไร จนทำให้บางวันคือว่างทั้งวัน แต่ก็ต้องทำเหมือนมีอะไรทำ ตอนนี้ยิ่งทำให้เองรู้สึกว่าเป็นแค่เด็กฝึกงานคนนึงไม่ใช่พนักงานด้วยซ้ำ (อันนี้ปกติมั้ยครับสำหรับเวลาเด็กจบใหม่กับการปรับตัวเข้าทำงาน ผมควรแก้ยังไงดีถ้าปรึกษาหัวหน้าตรงๆจะดูก้าวร้าวไปมั้ย)
3.เวลาทำงาน มีความกลัวและกังวงสูงมากครับ กลัวงานผิดพลาด และกลัวทำงานไม่คุ้มเงินเดือน
4.ผมควรหยุดทบทวนตัวเองหาสิ่งที่ชอบก่อนดีมั้ยครับ
หลายอย่างมันทำให้ตอนนี้ ผมรู้สึกสับสนมากในหลายๆเรื่อง และไม่มีความสุขในการทำงานเลยครับ T_T
(ด่าได้แต่อย่าเเรงนะครับผมไม่สู้คน ^_^ ผมไม่ได้เอาตัวเองเป็นศูนย์กลางนะครับ ขอคำปรึกษาหน่อยๆ)