[CR] เที่ยวโฮจิมินห์ ดาลัด ตอนที่สอง (นั่งรถนอนไปดาลัด)

นั่งที่เวียตซีครู่หนึ่ง    หนุ่มเวียตนาม เดินเข้ามาในสนง.เวียตซี   บอกว่า จะพาไปขึ้นรถนอนไปดาลัด    ให้เดินตามมา    
เดินนำไปที่อาคารที่มีรถตู้จอดอยู่ใต้อาคาร  ๒ คัน   รถไม่จอดบนถนน  มีคนนั่งรอหลายคน   ทั้งคนที่จะไปมุยเน่และดาลัด
คนไปมุยเน่กับดาลัด  ขึ้นรถคนละคัน    แต่จะไปขึ้นรถในที่เดียวกัน   รถตู้ที่เรานั่ง  วิ่งออกไปนอกเมืองนาน และไกล  

เวลาสี่ทุ่มกว่าแล้ว  รถมอร์ไซค์บนถนนน้อยลง     รถตู้ก็วิ่งได้เร็ว   ไปจอดที่ท่ารถ มีรถนอนที่จะไปมุยเน่ ดาลัด จอดต่อๆกันหลายคัน
รถแต่ละคันไม่มีป่ายบอก ว่า  คันไหน ไปดาลัด,  คันไหน ไปมุยเน่  แต่เวลารถออก  จะออกทีละคัน   

ไม่รู้ว่า ต้องขึ้นรถคันไหน  ก็ต้องถามคนรถ   ที่ส่วนมากพูดภาษาอังกฤษไม่ได้   จะถามโดยใช้ภาษามือก็ไม่ได้  ต้องถามโดยเรียก
ชื่อเมืองที่เราจะไป  เราถามว่า ดาลัด  ดาลัด   เงียบ!   

รถนอนจะออกไปทีละคัน   รถไปมุยเน่ออกก่อน   จากนั้นเป็นคันที่ไปดาลัด  คนขับจะตะโกนว่า มุยเน่  ๆ ดาลัด ๆ  พอได้ยินเสียงชื่อเมือง  
เดินไปตามเสียงเรียก   

ก่อนขึ้นรถ    พนักงานจะเช็คบัตรโดยสาร ว่า   ผู้โดยสารขึ้นรถถูกคัน   กระเป๋าที่จะใส่ใต้รถจะติดเบอร์ที่กระเป๋าทุกใบ   
สติ๊กเกอร์อีกใบจะติดไว้ที่บัตรโดยสาร รัดกุมดีกระเป๋าคงไม่หายแน่  เห็นรถนอนรับขนส่งมอร์ไซค์  นักท่องเที่ยวตะวันตก
บางคนพากระเป๋าขนาดกลางขึ้นไปบนรถด้วย    

ใส่กระเป๋าไว้ใต้รถ  กระเป๋าของมีค่าพาขึ้นไป เราขึ้นไปบนรถ เกือบห้าทุ่มแล้ว อยากขึ้นรถเร็วๆ   เหนื่อยมาทั้งวัน ถ้าหัวถึงพนักพิง คงหลับเป็นตาย  

พนักงานประจำรถบอกให้ถอดรองเท้าใส่ถุงพลาสติคสีดำ    พาถุงขึ้นมาด้วย   สอดรองเท้าไว้ใต้หนักพิง   แล้วเด็กรถเดินมาเช็คอีกทีว่า
แต่ละคนลงตรงไหน  จดไว้ในกระดาษ   ทุกที่นั่งจะมีผ้าห่มให้    ตอนดึกเห็นเด็กรถ  เช็ดฝุ่นและดินตรงทางขึ้น    
    

คันที่เราไปดาลัด จะมีเบอร์ที่นั่งสติ๊กเกอร์  ติดว่า เตียงไหน หมายเลขอะไร เช่น  A3 B5    เราได้ที่นั่งที่เป็นเตียงบน   
ถ้ารถวิ่งขึ้นภูเขา  คงส่ายน่าดู   เราขอเปลี่ยนที่นั่ง    ขอไปนั่งที่นั่งข้างล่าง ที่ยังว่าง  คนรถส่ายหัว  หมายถึงไม่ให้เปลี่ยน   

มารู้ทีหลัง   ตอนกลับมาโฮจิมินห์ ว่า  เลขที่นั่งแต่ละคน  จะระบุว่า ใครลงตรงไหน  พอรถไปถึงจุดหมาย  เด็กรถจะเดินไปปลุกผู้โดยสาร
ตามหมายเลข    ถ้าสับเปลี่ยนที่นั่ง  จะปลุกผู้โดยสารผิดคน  อาจไปปลุกคนที่ยังไม่ลง  และกำลังนอนหลับ    ระหว่างทาง  มีผู้โดยสารลงระหว่างทาง   

ขึ้นไปนั่งบนรถนอน   เตรียมตัวนอน  เห็นไฟดิสโก้ ข้างรถ เป็นแถวยาว


ภาพ: google

ถุงพลาสติคใส่รองเท้า


แล้วรถก็ออก  มุ่งหน้าออกไปนอกเมือง  รถวิ่งไปสักพัก   เด็กรถเดินแจกน้ำ ที่นั่งละ 1 ขวด  ผ้าเช็ดหน้า 1 ผืน
มีคนในรถหยิบไมค์โครโฟน มาพูดเป็นภาษาเวียตนาม เราไม่รู้ว่า เขาพูดว่าอะไรบ้าง แต่เราเดาว่า น่าจะพูดแบบนี้:

“ในนามของบริษัท ฟุง  แตง    ขอต้อนรับทุกท่าน  ที่ไว้วางใจใช้บริการรถนอนของเรา   ไปยังดาลัด  อยู่ห่างจาก
กรุงโฮจิมินห์ ไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือประมาณ 300 กิโลเมตร     พนักงานควบคุมรถคันที่หนึ่ง คือนาย เหงียน นี วัน
ข้าพเจ้าเป็นพนักงานควบคุมรถคนที่สอง ชื่อว่า นายเหงียน เน ทู  และยังมีพนักงานประจำรถคอยบริการอีก 1 คน   
ระหว่างทาง  เราจะหยุดพัก ให้ท่านเข้าห้องน้ำ 1 ครั้ง(บนรถไม่มีห้องน้ำ)  แล้วจะออกเดินทางต่อ   ขอขอบคุณ และราตรีสวัสดิ์”   

น่าจะพูดทำนองนี้   รถวิ่งออกนอกเมืองผ่านตึกใหญ่ๆ ในโฮจิมินห์   สู่ชนบท  บ้านหลังใหญ่จะมีน้อยลง บางช่วงผ่านทางด่วน
ที่ต้องเสียค่าผ่านทาง  พอได้แอร์เย็นๆ  เราก็หลับ            
  
ตื่นขึ้นมาในขณะที่รถยังวิ่ง   รู้สึกว่ารถวิ่งช้าลง   แล้วก็ต้องตื่น จากเสียงไมโครโฟน  ของคนรถ   คนเดียวกับที่พูดตอนห้าทุ่มกว่า  
พูดเป็นภาษาเวียตนาม แต่พูดสั้นกว่า ตอนรถออก   นี่เพิ่งจะตีสี่กว่า  เขาพูดอะไร   เราไม่รู้ว่า เขาพูดว่าอะไร  แต่น่าจะพูดทำนองนี้

:   “อรุณสวัสดิ์ ครับ  เสียงนี้คงไม่รบกวนการหลับนอนของท่าน  เพราะเราได้พาท่านมาใกล้จะเข้าเขตตัวเมืองดาลัดแล้ว  
เมื่อคืนฝนตก   อากาศเช้าวันนี้ จึงยิ่งเย็นมากกว่าเดิม     ขอให้ทุกท่านเตรียมตัวลง  รถจะไปจอดที่ท่ารถของบริษัท  
ที่ตั้งอยู่นอกเมือง   เมื่อท่านถึงท่ารถดาลัดแล้ว    ให้แจ้งกับคนขับรถตู้    ที่จะคอยบริการท่านที่ท่ารถดาลัด ว่าท่านจะไปไหน
เรามีรถตู้  บริการส่งท่านถึงที่พัก     โดยไม่คิดค่าใช้จ่าย  เราหวังว่า ท่านจะใช้บริการรถของเราอีก  ขอขอบคุณ “

เราไม่รู้ว่า  เขาพูดว่าอะไร   เห็นบางคนยังนอนเหมือนเดิม  บางคนลุกขึ้นนั่ง   พอคนรถพูดเสร็จ เขาเดินไปตามที่นั่ง พูดว่า ดาลัด, ดาลัด  
เราได้ยินว่า ดาลัท  รู้สึกตกใจ   นี่เพิ่งจะตีสี่    ถึงแล้วเหรอ  นั่นหมายความว่า  รถวิ่งนานประมาณ ห้าชม.  Oh, My God!    จากรีวิวต่างๆ
ที่เราอ่านมา  บอกว่ารถวิ่งประมาณ  ๖-๘ ชม. นี่