สวัสดีครับ ตอนนี้ผมเจอปัญหาครับ ผมอยากได้ความเห็นและคำปรึกษา
เริ่มเลยนะครับ...... ผมเป็นนักศึกษาอยู่ปี 4 ละครับ ซึ่งผมรู้จักกับผู้หญิงคนนึงตั้งแต่สมัยผมอยู่ ม.2 และตอนนั้นเธออยู่ ม.6 ครับ เธอเป็นแฟนคนแรกของผมเลยล่ะครับ ตอนนั้นเราก็จะเจอกันประมาณ 2-3 ครั้งต่ออาทิตย์ ก็จะไปเดินเล่นบ้าง หาอะไรกินกันบ้าง แล้วพอตอนเธอเข้ามหาลัยปี 1 เธอก็เริ่มเจอคนเยอะขึ้น มีสังคมที่กว้างขึ้น และก็มีคนเข้ามาในชีวิตเธอเยอะขึ้น เราก็คบกันได้ 1ปี 6เดือนครับ แล้วเราก็ต้องเลิกกัน และไม่ได้เจอกันอีกเลย เพราะว่าเธอเป็นแฟนคนแรกของผม จึงเป็นธรรมดาที่จะลืมยาก
ครับ อดีตที่ไม่ดีเราอย่าไปพูดถึงมันเลย พอผมเข้ามหาลัยผมได้มีโอกาสได้เจอเธออีกครั้งนึง ผมบอกเลยครับว่าความรู้สึกของผมตอนนั้นมันน้อยลง แต่มันไม่ได้หมดนะครับ เราเพิ่งได้เจอกันไม่กี่ครั้งแล้วเธอก็มีแฟนใหม่ แต่ตอนนั้นผมก็มีแฟนเหมือนกันครับ และหลังจากนั้นเราก็ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลยเฟสบุ๊คของเธอก็เปลี่ยนใหม่ แล้วไม่นานความคิดถึงของผมมันเพิ่มขึ้น ผมพยายามทุกวิถีทางเพื่อขอให้ได้คุยกับเธอ ผมมี 1 ประโยคที่อยากบอก ผมอยากขอโทษที่วันนั้นผมโมโหเธอแล้ววางหูโทรศัพท์ใส่เธอ แล้วก็ไม่โทรหาอีกเลย พอผมอยู่ ปี 3 ผมต้องไปฝึกงานแล้วผมโชคดีมาก เธอโทรมาหาผม เพราะก่อนหน้านั้นไม่กี่ชั่วโมง ผมได้ขอไลน์เธอจากเพื่อนของเธอ แล้วเธอก็โทรมาหาผม ผมได้มีโอกาสบอกทุกอย่างที่ผมอยากบอก บอกความรู้สึกของผมทั้งหมดให้เธอฟัง "เธอรู้มั้ย ตลอดเวลาเกือบ 4 ปีที่เราเลิกกันเนี่ย เราไม่เคยลืมเธอได้เลย เรายังคิดถึงเธออยู่ตลอดเวลา เธอเชื่อมั้ย" หลังจากนั้นเธอก็คอยโทรหาผมทุกวัน แต่เธอก็มีแฟนอยู่แล้วนะครับ เธอจะโทรหาผมแค่ตอนเธอทำงาน อ่ออ เธอเป็นคอลเซ็นเตอร์น่ะครับ เธอถึงโทรหาได้ เราคุยกันมาตลอด 2 เดือนครับ เธอเคยบอกผมว่าเธอก็ยังรู้สึกกับผมเหมือนเดิม และเธอเหลือเวลาอีกไม่มาก เพราะว่าเธอกับแฟนของเธอกำลังวางแผนที่จะใช้ชีวิตคู่ หรือกำลังจะแต่งงานนั่นแหละครับ ผมกับเธอจึงตัดสินใจแล้วคุยกันว่า "จะจากกันตอนนี้หรือจากกันตอนเค้าแต่งงานมันก็เจ็บเหมือนกันทั้งคู่" แล้วเมื่อวาน 07-10-59 เราตัดสินใจที่จะไม่ติดต่อกันอีก เราคุยกันยาวมากว่าเราจะทำได้มั้ย และแม้ว่าจะทำไม่ได้มันก็เป็นไปไม่ได้อยู่ดีที่เราจะกลับมาคบกัน แล้ววันนี้เป็นวันแรกที่เราไม่ได้คุยกัน และผมจะบอกกับเธอว่า "ต่อจากนี้ ผมก็ยังจะคิดถึงเธออีกตลอดไป" เราสองคนเสียใจมากครับ แต่ทุกครั้งที่เธอเล่าเรื่องชีวิตของเธอกับแฟนผมไม่ได้รู้สึกอิจฉา หรือรู้สึกไม่ได้ต่อใครเลยนะครับ ผมดีใจที่เค้าสองคนรักกัน และจะอยู่ด้วยกัน จะสร้างครอบครัวด้วยกัน "ยินดีกับความรักของทั้งคู่นะครับ"
เรามีเพลงของเราด้วยนะครับ ตอนนั้นเราสองคนชอบเพลงนี้มากครับ
ผมยังรักเธอครับ ตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้ 9 ปีที่ผ่านมา ผมยังรู้สึกกับเธอเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยน
ถ้าเธอเห็นกระทู้ของผมเธอก็จะรู้ตัวทันที และเค้าอยากจะบอกตัวว่าเค้ายังรักตัวนะครับ และยิ่งรักมากขึ้นเมื่อเห็นตัวมีชีวิตที่ดี เค้าขอบคุณที่คอยโทรหาตลอดสองเดือนนะครับ ดีใจมากจริงๆ ขอบคุณความรู้สึกที่ยังดีเหมือนเดิม ขอบคุณมากนะครับ
หวังว่าผมคงจะทำถูกนะ
ปล.อาจจะอ่านดู งงๆ นะครับ เพราะผมตอนนี้ก็แย่เหมือนกัน แค่อยากจะระบาย มีได้คำปรึกษา
ขอบคุณครับ
หนักใจมากครับ ไม่รู้จะตั้งชื่อว่ายังไงดี
เริ่มเลยนะครับ...... ผมเป็นนักศึกษาอยู่ปี 4 ละครับ ซึ่งผมรู้จักกับผู้หญิงคนนึงตั้งแต่สมัยผมอยู่ ม.2 และตอนนั้นเธออยู่ ม.6 ครับ เธอเป็นแฟนคนแรกของผมเลยล่ะครับ ตอนนั้นเราก็จะเจอกันประมาณ 2-3 ครั้งต่ออาทิตย์ ก็จะไปเดินเล่นบ้าง หาอะไรกินกันบ้าง แล้วพอตอนเธอเข้ามหาลัยปี 1 เธอก็เริ่มเจอคนเยอะขึ้น มีสังคมที่กว้างขึ้น และก็มีคนเข้ามาในชีวิตเธอเยอะขึ้น เราก็คบกันได้ 1ปี 6เดือนครับ แล้วเราก็ต้องเลิกกัน และไม่ได้เจอกันอีกเลย เพราะว่าเธอเป็นแฟนคนแรกของผม จึงเป็นธรรมดาที่จะลืมยาก
ครับ อดีตที่ไม่ดีเราอย่าไปพูดถึงมันเลย พอผมเข้ามหาลัยผมได้มีโอกาสได้เจอเธออีกครั้งนึง ผมบอกเลยครับว่าความรู้สึกของผมตอนนั้นมันน้อยลง แต่มันไม่ได้หมดนะครับ เราเพิ่งได้เจอกันไม่กี่ครั้งแล้วเธอก็มีแฟนใหม่ แต่ตอนนั้นผมก็มีแฟนเหมือนกันครับ และหลังจากนั้นเราก็ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลยเฟสบุ๊คของเธอก็เปลี่ยนใหม่ แล้วไม่นานความคิดถึงของผมมันเพิ่มขึ้น ผมพยายามทุกวิถีทางเพื่อขอให้ได้คุยกับเธอ ผมมี 1 ประโยคที่อยากบอก ผมอยากขอโทษที่วันนั้นผมโมโหเธอแล้ววางหูโทรศัพท์ใส่เธอ แล้วก็ไม่โทรหาอีกเลย พอผมอยู่ ปี 3 ผมต้องไปฝึกงานแล้วผมโชคดีมาก เธอโทรมาหาผม เพราะก่อนหน้านั้นไม่กี่ชั่วโมง ผมได้ขอไลน์เธอจากเพื่อนของเธอ แล้วเธอก็โทรมาหาผม ผมได้มีโอกาสบอกทุกอย่างที่ผมอยากบอก บอกความรู้สึกของผมทั้งหมดให้เธอฟัง "เธอรู้มั้ย ตลอดเวลาเกือบ 4 ปีที่เราเลิกกันเนี่ย เราไม่เคยลืมเธอได้เลย เรายังคิดถึงเธออยู่ตลอดเวลา เธอเชื่อมั้ย" หลังจากนั้นเธอก็คอยโทรหาผมทุกวัน แต่เธอก็มีแฟนอยู่แล้วนะครับ เธอจะโทรหาผมแค่ตอนเธอทำงาน อ่ออ เธอเป็นคอลเซ็นเตอร์น่ะครับ เธอถึงโทรหาได้ เราคุยกันมาตลอด 2 เดือนครับ เธอเคยบอกผมว่าเธอก็ยังรู้สึกกับผมเหมือนเดิม และเธอเหลือเวลาอีกไม่มาก เพราะว่าเธอกับแฟนของเธอกำลังวางแผนที่จะใช้ชีวิตคู่ หรือกำลังจะแต่งงานนั่นแหละครับ ผมกับเธอจึงตัดสินใจแล้วคุยกันว่า "จะจากกันตอนนี้หรือจากกันตอนเค้าแต่งงานมันก็เจ็บเหมือนกันทั้งคู่" แล้วเมื่อวาน 07-10-59 เราตัดสินใจที่จะไม่ติดต่อกันอีก เราคุยกันยาวมากว่าเราจะทำได้มั้ย และแม้ว่าจะทำไม่ได้มันก็เป็นไปไม่ได้อยู่ดีที่เราจะกลับมาคบกัน แล้ววันนี้เป็นวันแรกที่เราไม่ได้คุยกัน และผมจะบอกกับเธอว่า "ต่อจากนี้ ผมก็ยังจะคิดถึงเธออีกตลอดไป" เราสองคนเสียใจมากครับ แต่ทุกครั้งที่เธอเล่าเรื่องชีวิตของเธอกับแฟนผมไม่ได้รู้สึกอิจฉา หรือรู้สึกไม่ได้ต่อใครเลยนะครับ ผมดีใจที่เค้าสองคนรักกัน และจะอยู่ด้วยกัน จะสร้างครอบครัวด้วยกัน "ยินดีกับความรักของทั้งคู่นะครับ"
เรามีเพลงของเราด้วยนะครับ ตอนนั้นเราสองคนชอบเพลงนี้มากครับ
ผมยังรักเธอครับ ตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้ 9 ปีที่ผ่านมา ผมยังรู้สึกกับเธอเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยน
ถ้าเธอเห็นกระทู้ของผมเธอก็จะรู้ตัวทันที และเค้าอยากจะบอกตัวว่าเค้ายังรักตัวนะครับ และยิ่งรักมากขึ้นเมื่อเห็นตัวมีชีวิตที่ดี เค้าขอบคุณที่คอยโทรหาตลอดสองเดือนนะครับ ดีใจมากจริงๆ ขอบคุณความรู้สึกที่ยังดีเหมือนเดิม ขอบคุณมากนะครับ
หวังว่าผมคงจะทำถูกนะ
ปล.อาจจะอ่านดู งงๆ นะครับ เพราะผมตอนนี้ก็แย่เหมือนกัน แค่อยากจะระบาย มีได้คำปรึกษา
ขอบคุณครับ