การเลิกกันเป็นการแก้ปัญหาที่ดีไหม เรื่องราวของแฟนที่เป็นโรคซึมเศร้า

ผมคบแฟนมา 2 ปีกว่า อยู่ไกลกันผมทำงานเขาเรียน

ผมไปหาเขาบ่อยๆไม่ได้ ด้วยเหตุผลที่จำเป็นจริงๆ ทำให้เขารู้สึกว่าผมนั้นทำหน้าที่ไม่ดีพอ เราทะเลาะกันเพราะเรื่องนี้บ่อยๆ ด้วยวัยที่ห่างกัน 6 ปี ทำให้ทัศคติและความคิดต่างๆมันค่อนข้างจะไม่เข้ากัน

มันเป็นปัญหาที่ผมคิดว่าพอเวลาผ่านไปซัก 3-5 ปี เราคงจะดีกว่านี้ แต่ผมเห็นเธอแล้วถ้าปล่อยแบบนี้คงไม่ดีแน่

ส่วนตัวแล้วผมยอมเธอทุกอย่าง พยายามทำดีที่สุดในฐานะคนรักที่อยู่ไกล แต่มันคงไม่เพียงพอสำหรับการเป็นคนรักที่ดี
เราตัดสินใจเลิกกัน รู้ว่าต่างคนต่างยังรักอยู่ แต่มันแก้ปัญหาตรงนี้ไม่ตกจริงๆ
ผมเสนอให้เธอกลับมาในฐานะเหมือนตอนที่เราจีบกันใหม่ๆ(ตอนนั้นเธอฟังผมเหมือนเป็นลูกคนหนึ่ง แต่เราคุยกันในฐานะคนคบกัน) แต่เธอไม่ยอมกลับและให้เหตุผลที่ผมมองแล้ว นี่แหละความเข้าใจเราไม่ตรงกันเลย ผมหวังดีแล้วยังรักเธอ

ทุกครั้งที่ดีกันเราจะกลับมาเจอปัญหานี้อีก ซึ่งมันไม่ดีกับตัวแฟนผมที่เป็นโรคซึมเศร้า ผมตัดสินใจเลิกเพราะอยากให้เธอลืมผม อีกหน่อยผมก็จะหายไปจากความคิดเธอ และเธอก็จะได้ไม่ต้องเอาเรื่องของเราไปเครียดอีก

ผมรักเธอมากแต่ผมไม่อยากให้เธอมีสุขภาพจิตที่แย่ลงเพราะผม ผมเจ็บไม่เป็นไร ถ้าเธอสบายดี และดีขึ้น

อยากถามว่าผมตัดสินใจเลิกแบบนีถูกต้องแล้วใช่ไหมหรือว่ามีวิธีอื่นที่แก้ได้บ้างครับ