หลังจากบอลไทยก้าวเข้าสู่บทพิสูจน์ในระดับเอเชีย ที่ถึงแม้จะเพิ่งผ่านไปได้ไม่ถึงครึ่งทาง หลายคนคงจะเห็นแล้วว่าเราเป็นอย่างไร..
วันนี้ผมลองสรุป(ตามคห.ส่วนตัวแบบโค้ชคีย์บอร์ด)..
..ถึง
สิ่งที่แตกต่างระหว่างระดับอาเซียนกับระดับเอเชีย และจุดที่ไทยต้องพัฒนาไปให้ถึงกันนะครับ...
1.ความแข็งแกร่ง+พละกำลัง
ในระดับอาเซียน เราจะไม่เห็นความแตกต่างในเรื่องของความแข็งแกร่งมากนัก เพราะพื้นฐานสรีระร่างกายของพวกเราชาวอาเซียนนั้นแทบไม่ต่างกัน (เล็กแทบไม่ต่างกัน 55)
แต่ในระดับเอเชียแล้ว เราจะเห็นได้ว่าทีมที่มีผู้เล่นที่ร่างกายแข็งแกร่ง(สูง+ใหญ่+ยาว+เร็ว)และพละกำลังที่เหนือกว่า จะมีความได้เปรียบในการเล่นอยู่ 1 ช่วงตัวเสมอ ซึ่งในบางจังหวะการเล่น ความแข็งแกร่ง+พละกำลัง อาจมีผลชี้ขาดแพ้-ชนะกันเลยทีเดียว
- จุดที่ต้องพัฒนา - แน่นอนเลยก็คือเรื่องโภชนาการ วิทยาศาสตร์การกีฬา ระบบโค้ชฟิตเนส (รวมถึงปรับทัศนะคติบางส่วนของนักเตะไทยที่มองว่า ใหญ่ยาว=ดี

เอ้ยไม่ใช่ ..ช้าไม่คล่องตัว)
2.เบสิคพื้นฐาน+ความสามารถเฉพาะตัว
แน่นอนว่าในระดับอาเซียนนั้น ไทยเรา เรียกได้ว่าเป็นเต้ย เป็นหนึ่งไม่เป็นสองรองใคร โดยเฉพาะความสามารถเฉพาะตัวของนักเตะยุคนี้ ถือว่าค่อนข้างโดดเด่นกว่าชาติอาเซียนอื่นๆ
แต่ในระดับเอเชียแล้ว มันยังไม่เพียงพอ แม้ความสามารถเฉพาะตัวจะดีแต่เบสิคพื้นฐานเรายังไม่แน่น (สังเกตได้จากการจับบอลและน้ำหนักของการจ่ายบอลที่เบาเหมือนมดเยี่ยว) ทำให้เราเป็นรองทีมในระดับเอเชียพอสมควรเลยทีเดียว
- จุดที่ต้องพัฒนา - การพัฒนาระบบการฝึกเบสิคพื้นฐานตั้งแต่ระดับเยาวชนในทุกระดับ
3.ระบบการเล่น+แท็คติก
ในระดับบอลอาเซียนบ้านเรา เรื่องระบบการเล่น+แท็คติกเป็นนั้นเรื่องที่ไม่โดดเด่นมากนัก แม้ระบบการเล่นและความเข้าใจในเกมส์ของพี่ไทยเราดูเหมือนจะนำชาวบ้านเขาอยู่บ้าง อันเนื่องมาจากการเข้ามาทำทีมของซิโก้และคณะ
แต่พอในระดับเอเชีย เรายังไม่พัฒนาไปถึงจุดที่จะต่อกรกับพี่เบิ้มของเอเชียได้
*โดยเฉพาะในเรื่องเกมส์รับ การเข้าทำในพื้นที่สุดท้าย และความหลากหลายของแท็คติก*
.........ยกตัวอย่างส่วนของแท็คติก นัดล่าสุดเจอ UAE เรามีโอกาสเตะมุมเป็นสิบครั้ง แต่ทุกครั้ง เราทำแบบเดิม คือการโยนมันเข้าไป ทั้งๆที่นักเตะเรานี่ความสูงระดับหัวนมเค้าได้
- จุดที่ต้องพัฒนา - แม้ระบบการเล่นและความเข้าใจในเกมส์ของนักเตะไทยหลายๆคนดีขึ้นมาก(ดีกว่ายุคก่อนๆเสียอีก) แต่ต้องมุ่งพัฒนาเกมส์รับ การเข้าทำในพื้นที่สุดท้าย และแท็คติกต่างๆเสริมด้วย ซึ่งจุดเริ่มต้นนั้นก็คือ การพัฒนาขีดความสามารถของโค้ชนั่นเอง สมาคมต้องส่งเสริมการพัฒนาโค้ชในทุกระดับ ทั้งเชิงปริมาณและคุณภาพ
4.Mindset+เรื่องของจิตใจ
ประเด็นต่างๆ เราเห็นโค้ชคีย์บอร์ดถกเถียงกันมามากแล้ว แต่เรื่องนี้หลายๆคนอาจมองข้ามไป ซึ่งผมคิดว่านี่ก็เป็นเรื่องสำคัญมากเหมือนกัน
"เรื่องนี้อยู่ที่ว่า..เรามองตัวเองอย่างไร....เราก็จะเป็นแบบนั้น"
ในระดับอาเซียน เรามองตัวเองว่าเราคือที่ 1 เราไม่เคยกลัวใครหน้าไหน ยิ่งเป็นเวียดนาม(ที่เรามองว่าเป็นเบอร์ 2)แล้วละก็ เราจะยิ่งมีพลังพิเศษเวลาเล่นกับพวกเขาเพิ่มมากขึ้น มันแสดงออกมาให้เห็นในการเล่นของเรา ซึ่งจะดู "ข้าเหนือ" และ "ดูข่ม" กว่า ...ที่เป็นแบบนั้นส่วนนึงมาจากจิตใจเราที่เราคิดว่า "เหนือ" กว่าเค้านั่นเอง
..แต่พอในระดับเอเชีย จริงอยู่ที่เรารู้ตัวว่าเป็นรองเค้าในทุกๆด้าน แต่สิ่งนึงที่เราสามารถเอาชนะได้ก็คือ "ความแข็งแกร่งของจิตใจ"
สังเกตไหม 3 นัดที่ผ่าน ดูเหมือนเราจะสู้ ซาอุ(นอกบ้าน) กับ ยูเออี(นอกบ้าน) ได้ แต่เรากลับสู้ ญี่ปุ่น(ในบ้าน) ไม่ได้เลยแม้แต่น้อย ทั้งๆที่ช่วงนี้ดูเหมือนเป็นช่วงที่ญึ่ปุ่นฟอร์มตกด้วยซ้ำ
นั่นเป็นเพราะพวกเราทั้งนักเตะและแฟนบอล สร้างภาพ "ความกลัว"

ที่มีต่อญี่ปุ่นมากเกินไปนั่นเอง ไม่ว่าจะด้วยมูลเหตุใดๆก็ตาม เรามักจะมอง(ด้วยความกลัว) ญี่ปุ่นอยู่เสมอ ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน เรามักนำเค้ามาเปรียบเทียบ นำเค้ามาอ้างอิง หรือพูดถึงอยู่บ่อยๆ แม้จุดประสงค์มันจะเป็นเรื่องดีที่เราเอาเค้ามาเป็นแบบอย่างในการพัฒนา แต่ผมเชื่อว่าลึกๆในจิตใจของเรานั้นมี "ความกลัว" ติดเข้ามาด้วย (เช่นเดียวกับที่เวียดนามรู้สึกกับไทยนั่นเอง)
ฉะนั้น
- จุดที่ต้องพัฒนา - การปรับทัศนะคติ การปรับเปลี่ยนมุมมองใหม่ เราจะก้าวเข้ามาในระดับเอเชีย อย่าคิดแค่ว่า "เราเป็นรอง" "เราจะมายันเสมอ" "เราจะเอาแต้มเดียว"
แต่เราต้องสร้างภาพความคิดในหัวเราใหม่ว่า "เราไม่กลัว" "เราไม่เป็นรอง" "เราสู้ได้" "เราจะมาเอาชนะ" และ "เราชนะได้"
.....
ลองถามตัวเองดูสิว่า ....เราพูดแบบไหนแล้วรู้สึกมีพลังมากกกขัน ^_^
ขอบคุณที่พยายามอ่านครับ 55
****************************************************
#เพิ่งเขียนยาวๆครั้งแรก ปกติอ่านอย่างเดียว
#ใครมีความเห็นเพิ่มเติมอะไร เสริมได้เลยครับ
#ผิดพลาดประการใดขอพระอภัยมณีด้วย
สิ่งที่แตกต่างระหว่างระดับอาเซียนกับระดับเอเชีย และจุดที่ไทยต้องไปให้ถึง
วันนี้ผมลองสรุป(ตามคห.ส่วนตัวแบบโค้ชคีย์บอร์ด)..
..ถึงสิ่งที่แตกต่างระหว่างระดับอาเซียนกับระดับเอเชีย และจุดที่ไทยต้องพัฒนาไปให้ถึงกันนะครับ...
1.ความแข็งแกร่ง+พละกำลัง
ในระดับอาเซียน เราจะไม่เห็นความแตกต่างในเรื่องของความแข็งแกร่งมากนัก เพราะพื้นฐานสรีระร่างกายของพวกเราชาวอาเซียนนั้นแทบไม่ต่างกัน (เล็กแทบไม่ต่างกัน 55)
แต่ในระดับเอเชียแล้ว เราจะเห็นได้ว่าทีมที่มีผู้เล่นที่ร่างกายแข็งแกร่ง(สูง+ใหญ่+ยาว+เร็ว)และพละกำลังที่เหนือกว่า จะมีความได้เปรียบในการเล่นอยู่ 1 ช่วงตัวเสมอ ซึ่งในบางจังหวะการเล่น ความแข็งแกร่ง+พละกำลัง อาจมีผลชี้ขาดแพ้-ชนะกันเลยทีเดียว
- จุดที่ต้องพัฒนา - แน่นอนเลยก็คือเรื่องโภชนาการ วิทยาศาสตร์การกีฬา ระบบโค้ชฟิตเนส (รวมถึงปรับทัศนะคติบางส่วนของนักเตะไทยที่มองว่า ใหญ่ยาว=ดี
2.เบสิคพื้นฐาน+ความสามารถเฉพาะตัว
แน่นอนว่าในระดับอาเซียนนั้น ไทยเรา เรียกได้ว่าเป็นเต้ย เป็นหนึ่งไม่เป็นสองรองใคร โดยเฉพาะความสามารถเฉพาะตัวของนักเตะยุคนี้ ถือว่าค่อนข้างโดดเด่นกว่าชาติอาเซียนอื่นๆ
แต่ในระดับเอเชียแล้ว มันยังไม่เพียงพอ แม้ความสามารถเฉพาะตัวจะดีแต่เบสิคพื้นฐานเรายังไม่แน่น (สังเกตได้จากการจับบอลและน้ำหนักของการจ่ายบอลที่เบาเหมือนมดเยี่ยว) ทำให้เราเป็นรองทีมในระดับเอเชียพอสมควรเลยทีเดียว
- จุดที่ต้องพัฒนา - การพัฒนาระบบการฝึกเบสิคพื้นฐานตั้งแต่ระดับเยาวชนในทุกระดับ
3.ระบบการเล่น+แท็คติก
ในระดับบอลอาเซียนบ้านเรา เรื่องระบบการเล่น+แท็คติกเป็นนั้นเรื่องที่ไม่โดดเด่นมากนัก แม้ระบบการเล่นและความเข้าใจในเกมส์ของพี่ไทยเราดูเหมือนจะนำชาวบ้านเขาอยู่บ้าง อันเนื่องมาจากการเข้ามาทำทีมของซิโก้และคณะ
แต่พอในระดับเอเชีย เรายังไม่พัฒนาไปถึงจุดที่จะต่อกรกับพี่เบิ้มของเอเชียได้
*โดยเฉพาะในเรื่องเกมส์รับ การเข้าทำในพื้นที่สุดท้าย และความหลากหลายของแท็คติก*
.........ยกตัวอย่างส่วนของแท็คติก นัดล่าสุดเจอ UAE เรามีโอกาสเตะมุมเป็นสิบครั้ง แต่ทุกครั้ง เราทำแบบเดิม คือการโยนมันเข้าไป ทั้งๆที่นักเตะเรานี่ความสูงระดับหัวนมเค้าได้
- จุดที่ต้องพัฒนา - แม้ระบบการเล่นและความเข้าใจในเกมส์ของนักเตะไทยหลายๆคนดีขึ้นมาก(ดีกว่ายุคก่อนๆเสียอีก) แต่ต้องมุ่งพัฒนาเกมส์รับ การเข้าทำในพื้นที่สุดท้าย และแท็คติกต่างๆเสริมด้วย ซึ่งจุดเริ่มต้นนั้นก็คือ การพัฒนาขีดความสามารถของโค้ชนั่นเอง สมาคมต้องส่งเสริมการพัฒนาโค้ชในทุกระดับ ทั้งเชิงปริมาณและคุณภาพ
4.Mindset+เรื่องของจิตใจ
ประเด็นต่างๆ เราเห็นโค้ชคีย์บอร์ดถกเถียงกันมามากแล้ว แต่เรื่องนี้หลายๆคนอาจมองข้ามไป ซึ่งผมคิดว่านี่ก็เป็นเรื่องสำคัญมากเหมือนกัน
"เรื่องนี้อยู่ที่ว่า..เรามองตัวเองอย่างไร....เราก็จะเป็นแบบนั้น"
ในระดับอาเซียน เรามองตัวเองว่าเราคือที่ 1 เราไม่เคยกลัวใครหน้าไหน ยิ่งเป็นเวียดนาม(ที่เรามองว่าเป็นเบอร์ 2)แล้วละก็ เราจะยิ่งมีพลังพิเศษเวลาเล่นกับพวกเขาเพิ่มมากขึ้น มันแสดงออกมาให้เห็นในการเล่นของเรา ซึ่งจะดู "ข้าเหนือ" และ "ดูข่ม" กว่า ...ที่เป็นแบบนั้นส่วนนึงมาจากจิตใจเราที่เราคิดว่า "เหนือ" กว่าเค้านั่นเอง
..แต่พอในระดับเอเชีย จริงอยู่ที่เรารู้ตัวว่าเป็นรองเค้าในทุกๆด้าน แต่สิ่งนึงที่เราสามารถเอาชนะได้ก็คือ "ความแข็งแกร่งของจิตใจ"
สังเกตไหม 3 นัดที่ผ่าน ดูเหมือนเราจะสู้ ซาอุ(นอกบ้าน) กับ ยูเออี(นอกบ้าน) ได้ แต่เรากลับสู้ ญี่ปุ่น(ในบ้าน) ไม่ได้เลยแม้แต่น้อย ทั้งๆที่ช่วงนี้ดูเหมือนเป็นช่วงที่ญึ่ปุ่นฟอร์มตกด้วยซ้ำ
นั่นเป็นเพราะพวกเราทั้งนักเตะและแฟนบอล สร้างภาพ "ความกลัว"
ฉะนั้น
- จุดที่ต้องพัฒนา - การปรับทัศนะคติ การปรับเปลี่ยนมุมมองใหม่ เราจะก้าวเข้ามาในระดับเอเชีย อย่าคิดแค่ว่า "เราเป็นรอง" "เราจะมายันเสมอ" "เราจะเอาแต้มเดียว"
แต่เราต้องสร้างภาพความคิดในหัวเราใหม่ว่า "เราไม่กลัว" "เราไม่เป็นรอง" "เราสู้ได้" "เราจะมาเอาชนะ" และ "เราชนะได้"
.....ลองถามตัวเองดูสิว่า ....เราพูดแบบไหนแล้วรู้สึกมีพลังมากกกขัน ^_^
ขอบคุณที่พยายามอ่านครับ 55
****************************************************
#เพิ่งเขียนยาวๆครั้งแรก ปกติอ่านอย่างเดียว
#ใครมีความเห็นเพิ่มเติมอะไร เสริมได้เลยครับ
#ผิดพลาดประการใดขอพระอภัยมณีด้วย