เมื่อก่อนเรามีคุณพ่อดูแลครอบครัวค่ะ
ตอนนี้คุณพ่อไม่สบายเป็นโรคที่จะมีอาการฉุกเฉินตอนไหนก็ได้ ขับรถได้ไม่ไกล ตอนนี้ยังทำงานอยู่ค่ะ ไม่ค่อยไหว อีกไม่กี่ปีจะเกษียณแล้ว คุณแม่ขับรถไม่ได้ น้องยังเรียนอยู่ที่ต่างจังหวัด
เดือนที่ผ่านมาเรามีปัญหาที่ทำงานขั้นรุนแรงมากๆ ทำให้เศร้ามากๆ ที่สุด
แฟนก็คอยอยู่ข้างๆ กัน ตอนนี้ผ่านมาได้แล้วด้วยความปกติ ไม่ได้ดีหรือไม่ดีอะไร
เดือนนี้แฟนย้ายที่ทำงานเป็นกิจการของญาติๆ ทำให้ต้องห่างกัน ไม่ไกลมากค่ะ 1 ชั่วโมง
เราเศร้ามากตอนแฟนจะย้ายแต่พยายามไม่ให้เค้ารู้ ยิ่งใกล้วันในที่สุดเค้าก็รู้ว่าเราเสียใจมากๆ ที่สุด
เราพูดคุยกันเรื่องอนาคต เรื่องความมั่นใจความมั่นคง ให้กำลังใจกัน เราพยายามคิดว่าที่จากกันวันนี้ก็เพื่ออนาคต
เราเป็นเพื่อนกันมา 5 ปีแล้วค่ะ เพื่อนจะคอยอยู่ข้างๆ เสมอเวลาเราไม่สบายใจเรื่องงาน
เป็นแฟนกันมา 1 ปีแล้วค่ะ ครั้งแรกที่ตกหลุมรักเค้าอย่างถอนตัวไม่ขึ้นคือที่หน้าห้อง ICU ที่พ่อนอนอยู่ข้างใน
กับคำพูดที่ว่า ต้องอยู่เป็นเพื่อนกันเวลาที่ลำบาก
ตัวเราเองเป็นคนค่อนข้างคิดมากนะคะ
ก่อนที่พ่อจะป่วยเราเองก็ป่วยค่ะ หมอบอกว่าเป็นมะเร็ง เราไม่ได้บอกใครสักคน ตอนนั้นเป็นครั้งแรกที่เราขอไปนอนข้างๆ เพื่อน แล้วขอจับมือเค้าก่อนไปฟังผลการตรวจค่ะ (เมื่อก่อนเคยไปนั่งหลับที่บ้านเพื่อนแล้วนะคะ ตอนที่มีธุระ) ตอนนั้นไม่ได้อยู่ในสถานะที่จะขอให้มีใครสักคนไปฟังผลตรวจด้วยกันได้
ในที่สุดหมอก็บอกว่าไม่ใช่มะเร็ง ตอนนี้เป็นแฟนกันแล้วเวลาไปตรวจติดตามอาการป่วย แฟนก็ไปส่งค่ะ
แฟนพาเราไปหัดขับรถเข้า กทม. เพื่อรับส่งพ่อรักษาตัว
แฟนเป็นคนพูดน้อย ไม่ค่อยแสดงออก แต่จริงๆ แล้วเป็นคนที่คิดและมีระเบียบแบบแผนค่ะ เวลาที่มั่นใจอะไรแล้วถึงจะพูด
สรุปว่าเหตุการณ์ต่างๆ เหมือนจะผ่านไปเรื่อยๆ ใช้ชีวิตด้วยความคิดถึง
โทรคุยกันทุกวัน บอกคิดถึง รัก คุยทุกข์สุข บอกฝันดี ส่วนมากแฟนจะลืมโทรมาก่อนนอน เล่นเฟสหรือดูทีวีแล้วเคลิ้มนอนหลับไป เราโทรไปก็ตื่นมาคุยกันค่ะ
จริงๆ แล้วแฟนก็ไม่ค่อยสบายค่ะ ปกติเค้าจะทุ่มเททำงานมากๆ จนเหนื่อยและอยากจะพักผ่อน
จะหวานเฉพาะเวลาที่เค้าอยากจะหวาน ไม่ต้องขออะไรเค้าจะทำให้เอง แต่ที่ขอให้หวานบ้าง ขอเท่าไร ยังไง ถ้าไม่เต็มใจ เค้าจะไม่ทำ
เราตามใจเค้าบ้าง เค้าตามใจเราบ้าง คิดว่าเข้าใจกัน ยอมรับในกันและกันได้ค่ะ
แต่ช่วงนี้เราค่อนข้างเครียดต่อเนื่องมาจากเรื่องงานเดือนที่แล้ว เรื่องแฟนย้ายที่ทำงานด้วย
ตอนนี้พอมีอะไรนิดหน่อย จะป่วย ปวดท้อง ปวดหัวเหมือนสมัยที่เครียดตอนเรียน แฟนก็รู้
พอดีมีญาติผู้ใหญ่ป่วยกะทันหัน แค่เรารู้ท้องก็ปวดมากๆ ขึ้นมาทันที
ขับรถไปรับพ่อกับแม่ไปเยี่ยมญาติ 2 ชั่วโมง ขากลับเรารู้สึกปวดขามากๆ เหมือนจะไม่ไหว กลัวเป็นตะคริวแต่ก็อดทนเพราะใกล้จะถึงบ้านแล้ว
เรื่องที่ญาติเราป่วยแฟนพูดให้กำลังใจเรา ให้เราสู้ๆ (แค่นี้จริงๆ) แต่เค้าจะรู้ไหมว่าเราจะรู้สึกแย่ขนาดไหน ณ เวลานี้ (เวลาที่ไม่มีเค้าครั้งแรก)
ญาติที่เรารักมาก พ่อและเราที่ป่วย เราก็รู้สึกแย่มากๆ แล้ว
เรายังรู้สึกแย่ที่กลัวจะเป็นภาระเค้า พยายามที่จะเก่งและดูแลครอบครัวเราด้วยตัวเอง
ถามเค้าว่ามาหาได้ไหม แค่มาให้กำลังใจ เค้ายังไม่ทันตอบ พอดีฝนตก เราเลยห่วงเค้าบอกเค้าไม่ต้องมา เอาไว้มีเวลาคงได้เจอกัน
(ทุกครั้งที่เราป่วยปวดหัว ปวดท้อง มีไข้เราจะไม่ชอบกินยา แค่มีคน (แม่ พ่อ แฟน เพื่อน) ถามว่าเป็นอะไร เป็นห่วงเป็นใยเราก็รู้สึกดีขึ้นโดยไม่ต้องกินยาเลย)
ดีตรงที่ตอนแรกคิดว่าจะให้เค้าขับรถไปรับส่ง เค้าก็ยินดีไป พอบอกว่าไปเองได้ เค้าก็ไม่ห่วงเราอีก (แค่เค้าห่วงเรา มีน้ำใจกับเรา เราก็ดีใจแล้ว)
แต่ตอนนี้เรารู้สึกว่าเราไม่ไหวอ่ะเพื่อนๆ เราเหนื่อยจัง ป่วยทั้งกาย ป่วยทั้งใจ
อยากให้แฟนไปส่ง แต่เค้าจะต้องลางานไป เราก็เป็นห่วงงานเค้าอีก
สำหรับเราเอง ก็พยายามที่จะทำดีตอบแทนเค้าเท่าที่เราจะทำได้ แม้บางทีจะดูเยอะไม่เข้าท่า หรือเค้าไม่ต้องการ
ทำให้มีปัญหาเรื่องแม่ย่าไม่ชอบหน่วยก้านเราสักเท่าไร แต่เราก็จะทำให้ดีที่สุดต่อไปค่ะ แฟนบอกว่าให้เชื่อเค้า ก็จะดีเอง ^__^
เราชอบคิดว่าเราไม่คิดมาก ไม่เครียดเรื่องญาติอายุ 90 ป่วยเพราะทำใจไว้นานแล้ว แต่ก็ยังปวดท้องมาก เป็นลมข้างเตียงญาติ อาเจียน ท้องเสีย
(ตอนพ่อเราป่วยเข้า ICU เราก็เป็นลม) เวลาเป็นลมทุกครั้งจะแบบนิ่งๆ อ่ะค่ะ หน้านิ่งๆ ใจนิ่งๆ แต่อาการทางกายมันออกมาเองควบคุมไม่ได้
เราผิดไหมที่เราอ่อนแอ เราต้องเข้มแข็งกว่านี้ใช่ไหมคะ
เราอายุ 30 แล้ว ผ่านปัญหามามากมาย เรารู้ว่าไม่นานปัญหาก็จะผ่านไป มันจะกลายเป็นเรื่องเล็กขึ้นมาทันที
แต่สิ่งที่ยังกลัวอยู่เสมอ คือการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นในตอนนี้ การที่ต้องไม่มีเขา
เราถามเค้าว่าเหตุการณ์ตอนนี้ (รวมถึงที่ผ่านๆ มาที่ต้องรบกวนเค้าอยู่เสมอ) ทำให้เค้าลำบากใจหรือเปล่า อาการป่วยของแฟนตอนนี้จะมีผลต่อการขับรถไหม
เค้าบอกว่าไม่ แค่สั้นๆ
เราเองทำได้แค่รอดูว่าเราจะได้ดูแลตัวเองให้ดี หรือว่าจะมีคนที่เราอยากให้เค้าอยู่ข้างๆ มาช่วยดูแลเรา มาร่วมทุกข์ด้วยกันอีกครั้ง
ขอบคุณเค้าที่อยู่ข้างๆ กันเสมอและหวังว่าจะอยู่ข้างๆ เราไปจนถึงวาระสุดท้าย (เค้าชอบให้เราขับรถเก่งๆ และบอกว่าเค้าไม่อยู่ค้ำฟ้า)
และขอบคุณเพื่อนๆ ที่จะเข้ามาให้กำลังใจในนี้ค่ะ
เรื่องต่างๆ เข้ามารุมเร้า รู้สึกทั้งเหนื่อยและหนักมากๆ ทำอย่างไรถึงจะผ่านมันไปได้คะ?
ตอนนี้คุณพ่อไม่สบายเป็นโรคที่จะมีอาการฉุกเฉินตอนไหนก็ได้ ขับรถได้ไม่ไกล ตอนนี้ยังทำงานอยู่ค่ะ ไม่ค่อยไหว อีกไม่กี่ปีจะเกษียณแล้ว คุณแม่ขับรถไม่ได้ น้องยังเรียนอยู่ที่ต่างจังหวัด
เดือนที่ผ่านมาเรามีปัญหาที่ทำงานขั้นรุนแรงมากๆ ทำให้เศร้ามากๆ ที่สุด
แฟนก็คอยอยู่ข้างๆ กัน ตอนนี้ผ่านมาได้แล้วด้วยความปกติ ไม่ได้ดีหรือไม่ดีอะไร
เดือนนี้แฟนย้ายที่ทำงานเป็นกิจการของญาติๆ ทำให้ต้องห่างกัน ไม่ไกลมากค่ะ 1 ชั่วโมง
เราเศร้ามากตอนแฟนจะย้ายแต่พยายามไม่ให้เค้ารู้ ยิ่งใกล้วันในที่สุดเค้าก็รู้ว่าเราเสียใจมากๆ ที่สุด
เราพูดคุยกันเรื่องอนาคต เรื่องความมั่นใจความมั่นคง ให้กำลังใจกัน เราพยายามคิดว่าที่จากกันวันนี้ก็เพื่ออนาคต
เราเป็นเพื่อนกันมา 5 ปีแล้วค่ะ เพื่อนจะคอยอยู่ข้างๆ เสมอเวลาเราไม่สบายใจเรื่องงาน
เป็นแฟนกันมา 1 ปีแล้วค่ะ ครั้งแรกที่ตกหลุมรักเค้าอย่างถอนตัวไม่ขึ้นคือที่หน้าห้อง ICU ที่พ่อนอนอยู่ข้างใน
กับคำพูดที่ว่า ต้องอยู่เป็นเพื่อนกันเวลาที่ลำบาก
ตัวเราเองเป็นคนค่อนข้างคิดมากนะคะ
ก่อนที่พ่อจะป่วยเราเองก็ป่วยค่ะ หมอบอกว่าเป็นมะเร็ง เราไม่ได้บอกใครสักคน ตอนนั้นเป็นครั้งแรกที่เราขอไปนอนข้างๆ เพื่อน แล้วขอจับมือเค้าก่อนไปฟังผลการตรวจค่ะ (เมื่อก่อนเคยไปนั่งหลับที่บ้านเพื่อนแล้วนะคะ ตอนที่มีธุระ) ตอนนั้นไม่ได้อยู่ในสถานะที่จะขอให้มีใครสักคนไปฟังผลตรวจด้วยกันได้
ในที่สุดหมอก็บอกว่าไม่ใช่มะเร็ง ตอนนี้เป็นแฟนกันแล้วเวลาไปตรวจติดตามอาการป่วย แฟนก็ไปส่งค่ะ
แฟนพาเราไปหัดขับรถเข้า กทม. เพื่อรับส่งพ่อรักษาตัว
แฟนเป็นคนพูดน้อย ไม่ค่อยแสดงออก แต่จริงๆ แล้วเป็นคนที่คิดและมีระเบียบแบบแผนค่ะ เวลาที่มั่นใจอะไรแล้วถึงจะพูด
สรุปว่าเหตุการณ์ต่างๆ เหมือนจะผ่านไปเรื่อยๆ ใช้ชีวิตด้วยความคิดถึง
โทรคุยกันทุกวัน บอกคิดถึง รัก คุยทุกข์สุข บอกฝันดี ส่วนมากแฟนจะลืมโทรมาก่อนนอน เล่นเฟสหรือดูทีวีแล้วเคลิ้มนอนหลับไป เราโทรไปก็ตื่นมาคุยกันค่ะ
จริงๆ แล้วแฟนก็ไม่ค่อยสบายค่ะ ปกติเค้าจะทุ่มเททำงานมากๆ จนเหนื่อยและอยากจะพักผ่อน
จะหวานเฉพาะเวลาที่เค้าอยากจะหวาน ไม่ต้องขออะไรเค้าจะทำให้เอง แต่ที่ขอให้หวานบ้าง ขอเท่าไร ยังไง ถ้าไม่เต็มใจ เค้าจะไม่ทำ
เราตามใจเค้าบ้าง เค้าตามใจเราบ้าง คิดว่าเข้าใจกัน ยอมรับในกันและกันได้ค่ะ
แต่ช่วงนี้เราค่อนข้างเครียดต่อเนื่องมาจากเรื่องงานเดือนที่แล้ว เรื่องแฟนย้ายที่ทำงานด้วย
ตอนนี้พอมีอะไรนิดหน่อย จะป่วย ปวดท้อง ปวดหัวเหมือนสมัยที่เครียดตอนเรียน แฟนก็รู้
พอดีมีญาติผู้ใหญ่ป่วยกะทันหัน แค่เรารู้ท้องก็ปวดมากๆ ขึ้นมาทันที
ขับรถไปรับพ่อกับแม่ไปเยี่ยมญาติ 2 ชั่วโมง ขากลับเรารู้สึกปวดขามากๆ เหมือนจะไม่ไหว กลัวเป็นตะคริวแต่ก็อดทนเพราะใกล้จะถึงบ้านแล้ว
เรื่องที่ญาติเราป่วยแฟนพูดให้กำลังใจเรา ให้เราสู้ๆ (แค่นี้จริงๆ) แต่เค้าจะรู้ไหมว่าเราจะรู้สึกแย่ขนาดไหน ณ เวลานี้ (เวลาที่ไม่มีเค้าครั้งแรก)
ญาติที่เรารักมาก พ่อและเราที่ป่วย เราก็รู้สึกแย่มากๆ แล้ว
เรายังรู้สึกแย่ที่กลัวจะเป็นภาระเค้า พยายามที่จะเก่งและดูแลครอบครัวเราด้วยตัวเอง
ถามเค้าว่ามาหาได้ไหม แค่มาให้กำลังใจ เค้ายังไม่ทันตอบ พอดีฝนตก เราเลยห่วงเค้าบอกเค้าไม่ต้องมา เอาไว้มีเวลาคงได้เจอกัน
(ทุกครั้งที่เราป่วยปวดหัว ปวดท้อง มีไข้เราจะไม่ชอบกินยา แค่มีคน (แม่ พ่อ แฟน เพื่อน) ถามว่าเป็นอะไร เป็นห่วงเป็นใยเราก็รู้สึกดีขึ้นโดยไม่ต้องกินยาเลย)
ดีตรงที่ตอนแรกคิดว่าจะให้เค้าขับรถไปรับส่ง เค้าก็ยินดีไป พอบอกว่าไปเองได้ เค้าก็ไม่ห่วงเราอีก (แค่เค้าห่วงเรา มีน้ำใจกับเรา เราก็ดีใจแล้ว)
แต่ตอนนี้เรารู้สึกว่าเราไม่ไหวอ่ะเพื่อนๆ เราเหนื่อยจัง ป่วยทั้งกาย ป่วยทั้งใจ
อยากให้แฟนไปส่ง แต่เค้าจะต้องลางานไป เราก็เป็นห่วงงานเค้าอีก
สำหรับเราเอง ก็พยายามที่จะทำดีตอบแทนเค้าเท่าที่เราจะทำได้ แม้บางทีจะดูเยอะไม่เข้าท่า หรือเค้าไม่ต้องการ
ทำให้มีปัญหาเรื่องแม่ย่าไม่ชอบหน่วยก้านเราสักเท่าไร แต่เราก็จะทำให้ดีที่สุดต่อไปค่ะ แฟนบอกว่าให้เชื่อเค้า ก็จะดีเอง ^__^
เราชอบคิดว่าเราไม่คิดมาก ไม่เครียดเรื่องญาติอายุ 90 ป่วยเพราะทำใจไว้นานแล้ว แต่ก็ยังปวดท้องมาก เป็นลมข้างเตียงญาติ อาเจียน ท้องเสีย
(ตอนพ่อเราป่วยเข้า ICU เราก็เป็นลม) เวลาเป็นลมทุกครั้งจะแบบนิ่งๆ อ่ะค่ะ หน้านิ่งๆ ใจนิ่งๆ แต่อาการทางกายมันออกมาเองควบคุมไม่ได้
เราผิดไหมที่เราอ่อนแอ เราต้องเข้มแข็งกว่านี้ใช่ไหมคะ
เราอายุ 30 แล้ว ผ่านปัญหามามากมาย เรารู้ว่าไม่นานปัญหาก็จะผ่านไป มันจะกลายเป็นเรื่องเล็กขึ้นมาทันที
แต่สิ่งที่ยังกลัวอยู่เสมอ คือการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นในตอนนี้ การที่ต้องไม่มีเขา
เราถามเค้าว่าเหตุการณ์ตอนนี้ (รวมถึงที่ผ่านๆ มาที่ต้องรบกวนเค้าอยู่เสมอ) ทำให้เค้าลำบากใจหรือเปล่า อาการป่วยของแฟนตอนนี้จะมีผลต่อการขับรถไหม
เค้าบอกว่าไม่ แค่สั้นๆ
เราเองทำได้แค่รอดูว่าเราจะได้ดูแลตัวเองให้ดี หรือว่าจะมีคนที่เราอยากให้เค้าอยู่ข้างๆ มาช่วยดูแลเรา มาร่วมทุกข์ด้วยกันอีกครั้ง
ขอบคุณเค้าที่อยู่ข้างๆ กันเสมอและหวังว่าจะอยู่ข้างๆ เราไปจนถึงวาระสุดท้าย (เค้าชอบให้เราขับรถเก่งๆ และบอกว่าเค้าไม่อยู่ค้ำฟ้า)
และขอบคุณเพื่อนๆ ที่จะเข้ามาให้กำลังใจในนี้ค่ะ