แฟนแอบคุยกับคนอื่น

ขออกตัวก่อนเลยนะครับ ผมเป็นคนที่ไม่ชอบการหักหลังกันเอามากๆ เรื่องความรู้สึกสำคัญที่สุด    ........           เข้าเรื่องครับ....    ผมกับแฟนคบกันมาได้ประมาณ 4ปี ผมบอกเขาตลอดว่าเรื่องอะไรผมยอมให้หมด แต่ถ้าเรื่องมีคนอื่นมีผู้ชายหรือมือที่สาม  ผมรับไม่ไหวจริงๆ........ ผมคบตั้งแต่สมัยเรียนตอนนี้ผมย้ายไปอยู่บ้านแฟนเพราะแฟนท้อง (ท้องก่อนแต่ง) แม่เขากลัวว่าชาวบ้านจะนินทาเพราะครอบครัวเขามีหน้ามีตา...  เรามีลูกแล้วครับ ตอนนี้ลูกได้4เดือนแล้ว เรื่องมันเกิดคือ เมื่อเดือนก่อน ก้อใช้ชีวิตปกติของทุกวัน ใกล้จะเข้านอนของวันนึง ก้อนอนเล่นโทรศัพท์ตามปกติของใครของมันเหมือนทุกๆวัน  ผมถามเขาว่าดึกแล้วทำไมยังไม่นอน  เขาบอกดูหนังอยู่ ผมชะโงกหน้าดูโทรศัพท์เขา เขาคว้ำหน้าจอลง ผมเลยขอดูโทรศัพท์เขา แอบเห็นนึดนึงตอนนั้นหน้าจอมันอยู่หน้าเเชท จังหวะนั้นเขาเลื่อนแชทลงข้างล่างอย่างไว เหมือนปิดบังอะไรบางอย่าง ผมก้อสงสัยเลยขอดู แต่เขากลับไม่ให้ ผมก้อพยามยามยื้อแย่ง แต่เขาก้อไม่ปล่อย สุดท้ายผมยอมปล่อย  ผมเลยพูดไปว่า ถ้าจะทำอะไรก้อคิดถึงหน้าลูกบ้าง เป็นแม่คนแล้ว (ปกติผมเป็นคนปากแรง โมโหก้อปีศาจดีดีนี่แหละ) เขาก้อเงียบ ผมไม่คุยกันเป็นอาทิตย์ เขาก้อพยามยามเอาใจผม รู้ว่าผมชอบทำอะไรกินอะไร สุดท้ายผมก้อยอมคุยกับเขาปกติ เรื่องมันแดงอีกครั้ง เมื่อไม่กี่วันก่อน เขาก้อนั่งเล่นบิงโกกับญาติๆข้างบ้านนั่นแหละ แล้วก้ออุ้มลูกด้วย เขาวางโทรศัพท์ไว้กับพื้น โทรศัพท์ผมตอนนั้นมันรวนๆเลยจะยืมของเขา ผมเลยหยิบของเขาขึ้นมาใช้  ปลดล๊อคหน้าจอแค่นั้นแหละ รู้เลยว่าเขาแอบคุยกับคนอื่น  แย่กว่านั้นคนที่เขาคุยอยู่ข้างบ้านกันนี่เอง  (ลุงเขาทำฟาร์มหมูเลยหาคนมาคอยช่วย  ไอคนนั้นก้ออยู่กินที่บ้านลุงเขาเลยอยู่มานานแล้วเหมือนกัน) ตอนนั้นช๊อคมาก สั่นไปหมด ไม่คิดว่าเป็นคนใกล้ตัว เคยแอบสงสัยนะแต่ก้อไม่คิดจะเป็นจริงๆ  ผมเลยโทรไปบอกแม่เขาว่า ลูกสาวเขาทำแบบนี้กับผมนะ  แม่เขาก้อสงสารกลัวหลานไม่มีพ่อ  ผมสงสารลูกไม่อยากให้ลูกต้องมาเจอชีวิตเหมือนผม (ผมกำพร้าแม่ หน้าแม่ก้อไม่เคยเห็น) แต่ตอนนั้นผมรู้เลยผมรับไม่ไหวจริงๆ ผมอยากออกจากตรงนั้นให้ไวที่สุด ผมไม่รู้จะใช้ชีวิตตรงนั้นยังไงไม่รู้จะทำหน้าทพตัวยังไง ในเมื่อเขาสองคนยังเจอกันทุกวัน  ผมเอง ก้อยังต้องทำงานกับคนนั้นเป็นบางครั้ง ผมบอกแม่เขาไปผมจะกลับบ้าน แม่เขาก้อเข้าใจ  ไม่ว่าอะไรแต่ก้อให้นึกถึงลูกเข้าไว้นะ  ณ ตอนนั้นมันมืดแล้วรถมันไม่มีแล้ว ผมยังต้องนอนที่นั้นอีกหนึ่งคืน  คืนนั้นผมก้อพยามคุยกับเขานะ  แต่เขาไม่เอ่ยปากอะไรเลย ขอโทษซักคำก้อไม่มี   เช้านั้น ผมได้แค่นั่งกอดลูกร้องไห้ สงสารจริงๆ แต่มันก้ออยู่ไม่ไหวแล้ว  เขายังไม่แม้จะหันมามอง ผมถามไปถึงผมไปจริงๆก้อจะไม่พูดอะไรใช่ไม๊ เขาเงียบ  ผมก้อได้คำตอบแล้วครับ


สายๆของวันนั้น ผมนั่งรถกลับบ้าน ผมอยู่บนรถแล้ว  เขาพยามยามโทรมาง้อผม แต่ผมไม่รับ เขาส่งรูปลูกมาให้ดู แชทมาสารพัด  เพื่อหวังให้ผมกลับไป         แม่เขาก้อดีมากๆครับ  คอยโทรถามตลอดเป็นอะไรยังไง เช็คผมตลอด



ตอนนี้ผมกลับมาอยู้บ้านผมแล้ว  ก้อยังสับสนอยู่ไม่รุ้จะทำอะไรยังไงจะเริ่มตรงไหนก่อนเลย ไม่รุ้ว่ากลับไปยังต้องเจอกันแล้วผมจะอยู่ได้ไม๊ ลูกก้อสงสารแต่ก้อไม่รู้จะทำยังไง



อาจจะยาวหน่อยนะครับ วกไปวนมาบ้างไม่ค่อยละเอียดเท่าไร ก้อขออภัยทุกท่านนะครับ พิมพ์ในโทรศัพท์ถูกผิดบ้างอย่าว่ากันเลยนะครับ  พิมพ์ไปมือสั้นไป รบกวน ช่วยชี้แนะผมด้วยครับ  สับสนจริงๆ ขอบคุณทุกความคิดเห็นล่วงหน้านะครับ