*อาจจะยาวหน่อยนะคะ
เรารู้ว่าเราเป็นเก็บกดมาตั้งแต่เด็กๆเพราะบ้านเราจะไม่ค่อยชอบให้เราออกไปเล่นนอกบ้านเลย เราเป็นคนไม่ค่อยมีเพื่อนเลย สนิทกันจริงๆก็มีแค่คนข้างบ้านแม่เราเป็นอารมณ์ร้อนชอบด่าชอบตีเราทำอะไรไม่ให้พอใจก็ด่าก็ตีบางทีก็ตีแบบไม่มีเหตุผลและก็ห้ามร้องไห้ไม่งั้นจะโดนหนักกว่านี้เราแอบไปร้องไห้คนเดียวบ่อยๆแม่เราเป็นหนี้เยอะทั้งรายวันรายเดือนขายของแต่ละวันแทบไม่มีกำไร เราอยากได้อะไรก็ไม่เคยได้พอเก็บตังค์ซื้อเองแม่ก็หาว่าเราไปขโมยมา เราไปเล่นกับเพื่อนข้างบ้านก็หาว่าเราไปหาพี่ชายมัน ว่าเราไปมีอะไรกับเขาแล้วเราก็แบบ เฮ้ย!ทำไมชอบมองเราเป็นไม่ดีมาตลอด ทุกครั้งที่แม่ด่าเรา เราจะชอบเงียบไม่ตอบโต้อะไร มันเป็นความรู้สึกแบบไม่อยากรับรู้ไม่อยากฟังถึงจะโดนตีเราก็จะนิ่งอยู่แบบนั้น เรากลายเป็นคนไม่ค่อยพูดไม่ค่อยจาเป็นไม่มีสังคมไม่มีเพื่อนเพราะช่วยแม่ทำงานเพื่อนชวนไปทำรายงานก็ไม่ค่อยได้ไปจนเพื่อนเริ่มไม่ชอบเรา เราจบมัธยมก็มาต่อในเมืองตอนนั้นคือเราเหมือนได้เปิดโลกใหม่ไปเลยมีเพื่อนเยอะขึ้นกล้าคุยมากขึ้น แต่ก็อยู่แบบนั้นได้ไม่นานก็กลับเข้าสู่วงจรเดิมๆเช้าเย็นช่วยแม่ทำงานไม่ได้ไปเที่ยวไหนกับเพื่อนเสาร์อาทิตย์ทำงาน ของทุกอย่างเราใช้ต่อจากคนอื่นเกือบทั้งหมดเลย ช่วงนั้นแม่เราเป็นหนี้เยอะมากๆจนต้องหนี้มาอยู่ชลบุรีขายของกับเพื่อนจนทำให้เราไม่ได้เรียนต่อเพราะตาเรากลัวว่าเจ้าหนี้จะมาทำร้ายเรา เราเลยต้องลาออกมาอยู่กับแมช่วยแม่ขายของทุกวันไม่ได้ไปไหน แต่ก็ไม่เคยได้กำไรเลยเพราะเพื่อนแม่เป็นคนดูแลเงินเหลือทีกำไรทีไม่ถึง200เลยก็มี ตอนเราสงสารแม่มากเพราะต้องทำงานหนักของกินดีๆไม่เคยได้กิน จะกินทีก็ต้องแอบเพื่อนกิน ที่นอนดีๆสะอาดๆไม่ได้นอน นอนห้องเช่าเล็กๆสกปกๆกันบวกกับแถวนั้นมีแต่ขี้เหล้าขี้ยา. เราเลยขอแม่ขึ้นมาทำงานกับพี่สาวอยู่กรุงเทพ เราทำงานทั้งเซเว่นและก็โรงงานพอเริ่มตั้งตัวได้เราก็ให้แม่มาอยู่กับเรา เรากับแฟนก็เช่าบ้านอยู่ให้ตังค์แม่ใช้ทุกเดือน บางทีเรากลับมาจากทำงานเราก็ไม่ค่อยพูดเพราะเหนื่อยแม่กับแฟนเราก็ตีโพยตีพายว่าเรากลับบ้านมาก็ไม่มีความสูขทำอย่างกับบ้านเป็นนรกแม่เราก็บ่นประมาณว่าเราไม่ให้แกอยู่แกกินก็ไม่เป็นไรแกหากินเองก็ได้ เราได้ยินเราก็ไม่พูดอะไรเอาแต่เก็บตัวเงียบแอบร้องไห้คนเดียว พอคนในบ้านไม่คุยกับเรา เราก็จะเกิดอาการเครียดมากๆบางทีก็คิดว่าไม่อยู่ อยู่ไปก็เป็นตัวปัญหา ตอนนี้เราอยากหายขาดกับความรู้สึกแบบนี้มากๆเพราะกำลังจะเป็นแม่คนแล้ว ไม่อยากเป็นคนเก็บกดไม่อยากคนซึมเศร้า พอจะมีวิธีไหมคะที่เลิกเป็นคนแบบนี้ไม่รู้จะทำยังไงแล้งจริงๆ
#อาจจะ งง บางนะคะ
อยากหายขาดจากการเป็นคนเก็บกด ทำยังไงดีคะ
เรารู้ว่าเราเป็นเก็บกดมาตั้งแต่เด็กๆเพราะบ้านเราจะไม่ค่อยชอบให้เราออกไปเล่นนอกบ้านเลย เราเป็นคนไม่ค่อยมีเพื่อนเลย สนิทกันจริงๆก็มีแค่คนข้างบ้านแม่เราเป็นอารมณ์ร้อนชอบด่าชอบตีเราทำอะไรไม่ให้พอใจก็ด่าก็ตีบางทีก็ตีแบบไม่มีเหตุผลและก็ห้ามร้องไห้ไม่งั้นจะโดนหนักกว่านี้เราแอบไปร้องไห้คนเดียวบ่อยๆแม่เราเป็นหนี้เยอะทั้งรายวันรายเดือนขายของแต่ละวันแทบไม่มีกำไร เราอยากได้อะไรก็ไม่เคยได้พอเก็บตังค์ซื้อเองแม่ก็หาว่าเราไปขโมยมา เราไปเล่นกับเพื่อนข้างบ้านก็หาว่าเราไปหาพี่ชายมัน ว่าเราไปมีอะไรกับเขาแล้วเราก็แบบ เฮ้ย!ทำไมชอบมองเราเป็นไม่ดีมาตลอด ทุกครั้งที่แม่ด่าเรา เราจะชอบเงียบไม่ตอบโต้อะไร มันเป็นความรู้สึกแบบไม่อยากรับรู้ไม่อยากฟังถึงจะโดนตีเราก็จะนิ่งอยู่แบบนั้น เรากลายเป็นคนไม่ค่อยพูดไม่ค่อยจาเป็นไม่มีสังคมไม่มีเพื่อนเพราะช่วยแม่ทำงานเพื่อนชวนไปทำรายงานก็ไม่ค่อยได้ไปจนเพื่อนเริ่มไม่ชอบเรา เราจบมัธยมก็มาต่อในเมืองตอนนั้นคือเราเหมือนได้เปิดโลกใหม่ไปเลยมีเพื่อนเยอะขึ้นกล้าคุยมากขึ้น แต่ก็อยู่แบบนั้นได้ไม่นานก็กลับเข้าสู่วงจรเดิมๆเช้าเย็นช่วยแม่ทำงานไม่ได้ไปเที่ยวไหนกับเพื่อนเสาร์อาทิตย์ทำงาน ของทุกอย่างเราใช้ต่อจากคนอื่นเกือบทั้งหมดเลย ช่วงนั้นแม่เราเป็นหนี้เยอะมากๆจนต้องหนี้มาอยู่ชลบุรีขายของกับเพื่อนจนทำให้เราไม่ได้เรียนต่อเพราะตาเรากลัวว่าเจ้าหนี้จะมาทำร้ายเรา เราเลยต้องลาออกมาอยู่กับแมช่วยแม่ขายของทุกวันไม่ได้ไปไหน แต่ก็ไม่เคยได้กำไรเลยเพราะเพื่อนแม่เป็นคนดูแลเงินเหลือทีกำไรทีไม่ถึง200เลยก็มี ตอนเราสงสารแม่มากเพราะต้องทำงานหนักของกินดีๆไม่เคยได้กิน จะกินทีก็ต้องแอบเพื่อนกิน ที่นอนดีๆสะอาดๆไม่ได้นอน นอนห้องเช่าเล็กๆสกปกๆกันบวกกับแถวนั้นมีแต่ขี้เหล้าขี้ยา. เราเลยขอแม่ขึ้นมาทำงานกับพี่สาวอยู่กรุงเทพ เราทำงานทั้งเซเว่นและก็โรงงานพอเริ่มตั้งตัวได้เราก็ให้แม่มาอยู่กับเรา เรากับแฟนก็เช่าบ้านอยู่ให้ตังค์แม่ใช้ทุกเดือน บางทีเรากลับมาจากทำงานเราก็ไม่ค่อยพูดเพราะเหนื่อยแม่กับแฟนเราก็ตีโพยตีพายว่าเรากลับบ้านมาก็ไม่มีความสูขทำอย่างกับบ้านเป็นนรกแม่เราก็บ่นประมาณว่าเราไม่ให้แกอยู่แกกินก็ไม่เป็นไรแกหากินเองก็ได้ เราได้ยินเราก็ไม่พูดอะไรเอาแต่เก็บตัวเงียบแอบร้องไห้คนเดียว พอคนในบ้านไม่คุยกับเรา เราก็จะเกิดอาการเครียดมากๆบางทีก็คิดว่าไม่อยู่ อยู่ไปก็เป็นตัวปัญหา ตอนนี้เราอยากหายขาดกับความรู้สึกแบบนี้มากๆเพราะกำลังจะเป็นแม่คนแล้ว ไม่อยากเป็นคนเก็บกดไม่อยากคนซึมเศร้า พอจะมีวิธีไหมคะที่เลิกเป็นคนแบบนี้ไม่รู้จะทำยังไงแล้งจริงๆ
#อาจจะ งง บางนะคะ