ปรกติไม่ค่อยได้ตั้งกระทู้ หรือ เขียนอะไรในพันทิป สักเท่าไหร่จนมาถึงวันที่ ที่ได้มาตั้งกระทู้ ถามเกี่ยวกับ ชีวิตของตัวผมเอง ในปัจจุบันครับ
แต่เดิมผมรักผู้หญิง อยู่1คน ได้มาประมาณ 2 ปีแล้ว ซึ่งตอนแรก ก็ดีๆ กันในทุกอย่าง แทบจะไม่มีปัญหาเลยแต่เราก็อยู่กันในระหว่างเรียนปริญญาโทอยู่ เธอก็ไปมาหาสู่กับที่บ้านผม อย่างดีไม่มีปัญหาอะไร ทางบ้านผมรักเธอมากๆด้วยความที่เธอดีมาก และเธอก็มาเติมเต็มในชีวิตครอบครัว ในระหว่างนั้นทางบ้านผมก็เริ่มคิดงานแต่งงานกันขึ้น ผมก็บอกขอเวลาอีกนิดนะครับ ไม่นานนี้ครับ แต่ก็กลับมีปัญหา เพราะบางที เธอมีอารมณ์ที่โมโห อาจเพราะผมไม่ได้ทำอย่างใจเธอต้องการ และผมก็ไม่ยอมเธอ ผมเลือกที่จะเงียบ ทำให้ผมเดินออกห่างมาจากเธอ ทั้งที่ผมก็ไม่ได้มีคนอื่นหรืออย่างไร ผมรักเธออยู่เสมออยากดูแลเธอ และปัญหาอีกอย่างก็คือ ความเอาแต่ใจกัน ของทั้ง 2 ฝ่าย ทำให้ผม เลือกกลับมาอยู่กับพ่อแม่อีกครั้ง (ผมทิ้งเธอไว้คนเดียวครับ)
และในทุกๆ ครั้ง เธอก็จะเดินกลับมาหาผม ซึ่งผมไม่เคยปฏิเสธ เธอเลยผมรักเธอ เพราะด้วยความที่เข้าใจเธอว่ามันเป็นเพราะอารมณ์ ที่ต่างคนอาจจะต่างแรงกัน จนมาครั้งหลังๆ ผมก็รู้สึกได้ว่าเธอแข็งขึ้น ผมชวนไปไหนอย่างไรก็น้อยลงไป จนผมแล้วแต่ใจเธอเลย เธอต้องการอะไร ให้ไปหาวันไหน หรือจะมาทานข้าวกันในวันไหน ก็แล้ว แต่เธอเลย(ผมพลาดเองที่ไม่ค่อยคิดอ่านอะไรนัก ด้วยความคิดที่ว่าคงไม่มีอะไร) ในช่วงหลังๆมา ผมก็อาจจะติดเพื่อน ติดชอบรถเวสป้า ซึ่งก็ทำให้เธอน้อยใจ มันสะสมในตัวเธออย่างมากๆ ซึ่งในมุมผม ผมก็คิดว่าไม่น่าจะมีอะไรนะ ผมก็ชวนเธอไปกับผมนะ บางครั้งเธอก็ไป เธอคงไม่ชอบ แบบที่ผมชอบแหละครับ ส่วนตัวผมแล้ว ผมไม่ได้มีใครอื่นใดเลย แต่อาจจะเงียบไปเท่านั้นเอง (แต่มันคงจะสะสมที่ตัวเธอ จนเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ)
มาเมื่อต้นปีที่ผ่านมา ผมลาออกจากงานด้วยหลายๆ สาเหตุ ซึ่งทำให้ผมไม่มีรายได้ ได้แค่เพียง ช่วงพ่อแม่ทำธุรกิจที่บ้าน นั้นก็ยิ่งทำให้ผมค่อยๆ ห่างจากเธอ ด้วยความที่ไม่กล้า ที่จะพูดคุย หรือติดต่อ จนผมมาได้งานทำเมื่อเดือนเมษายน ที่ผ่านมา ผมก็ตื่นเต้นกับงานใหม่มากๆ ไฟแรงเลย ระหว่างนั้นเรื่องเธอก็ ดรอปลงไป ด้วยความคิดของผมที่ว่าคงไม่มีอะไรหรอกมั้ง ต่างคนต่างทำงาน เราไม่มีใครอยู่แล้ว เราเข้าใจกันดี (ผมคิดแบบนี้มาตลอด แต่สำหรับเธอคงไม่ได้คิดแบบนั้น) เราพักอยู่ไม่ไกล กัน แต่ผมก็ไม่ได้ไปดูแล เธอย่างเต็มที่เท่าไหร่ ผมทำพลาดเอง ก็เพราะ ผมถูกกดดัน อย่างมากจากที่ทำงาน
จนกระทั่งมา วันที่ใกล้แตกหัก ก็คือ ผมโดนรถยนต์ชนขณะกลับบ้าน หลังจากนั้นขาผมก็ไม่ดี มาตลอด และจากนั้นไม่กี่วันเธอเข้าโรงพยาบาล ทางบ้านเธอโทรมาหาที่บ้านผม บอกว่าน้องเค้าไม่สบายนะ อยากให้ไปหา ซี่งผมก็ไม่ได้ไปหาเธอในวันนั้น โดยผมบอกให้ที่บ้านผมไปก่อน เพราะ ขาผมเจ็บมากๆ ผมตั้งใจจะไปหาเธอในวันรุ่งขึ้น แต่มันก็สายไปแล้ว เธอส่ง sms มาหาผมประมาณว่า ไม่ต้องมาหากันแล้ว เราเลิกกันเถอะ ผมก็อึ้ง ประกอบกับเสียใจ จึงไม่รีบขวนขวาย(ไม่สำนึกตัวเอง) จนสุดท้ายผมก็ไม่ได้ไปหาเธอ และผมก็ปล่อยเรื่องราวให้ดำเนินต่อไป โดยไม่ได้ติดต่อกับเธอเลย ทั้งๆ ที่ ก็รู้สึกว่า อยากพูด อยากคุย (ในใจผมคิดว่า คงเหมือนเดิม เธอก็คงเดินกลับมา) ด้วยเพราะ ช่วงนั้นผมเริ่มงานที่ใหม่ และมีปัญหากับคนในที่ทำงานด้วย
ผมจะโดนบีบออกจากงาน ทำให้ผมเครียดเรื่องงานมากๆ จนเพิกเฉย เรื่องเธอไปเลย หลังจากนั้นเกือบ 3 เดือน หลายๆ คนคงคิดว่าทำไมผมหายไปนานนัก ผมเครียด เรื่องงาน ผมต้องซ่อมรถ ผมต้องตามผู้ที่ชนผม มันสารพัดเลย ผมก็ลดหายเรื่องเธอนานไป จากนั้น ผมก็รู้สึกลึกๆแล้ว ว่าไม่ใช่แล้วนะ เธอไม่เดินกลับมาแล้ว ผมจะทำอย่างไรดี เรื่องราว มันก็เริ่มจะเนิ่นนานแล้ว ผมจึงได้ให้แม่โทรไปขอโทษทางตัวเค้า และทางคุณแม่ของเค้า ซึ่งก็ได้รับคำตอบที่ดี ว่าเข้าใจไม่เป็นไร ไม่ได้ติดใจอะไรแล้ว น้องเค้าทำใจได้แล้ว ผมก็ได้แต่อึ้ง และเสียใจที่หายไปไหน มาตั้งนาน แต่ผมก็ยังนิ่งๆ รอ และคิดว่าเธอจะหันมาคุยกัน เริ่มกันใหม่ ซึ่งผมก็คิดผิดอย่างถนัดเลย เธอเฉยๆ ไปแล้ว เธอทำใจได้แล้ว จากนั้นผมก็เริ่ม ตามง้อ ตามตื้อ เท่าที่ผมจะทำได้ เช่น ส่งดอกไม้ไปให้ โทรไปหาทางคุณแม่เธอ ก็ได้รับคำตอบที่ดี นะ แต่หลักๆเลย มันช้าไปป่าว จนมาเมื่อสัปดาห์ก่อน ผมทนไม่ไหว ไปดักเจอเธอที่ข้างล่างที่พัก เธอ เธอก็อึ้งๆ ว่าผมมาได้อย่างไร ก็ได้นั่งพูดคุย กันนะ นั้นก็ทำให้ ผมก็มีพลังในการลุยต่อ จนมาเมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา ผมได้รู้ว่าเธอไม่ค่อยสบาย ผมก็เป็นห่วงเธอ และหวังดี จึงได้หาซื้ออาหารไปให้เธอ แต่เธอก็ไม่ยินดี ยินร้ายด้วย ผมทำให้เธอร้องไห้ อีกแล้ว ผมเสียใจ ผมแค่ปรารถนาดีเท่านั้นเอง ผมถามเธอว่า ผมจะติดต่อกับเธออย่างไร เธอบอกก็ส่งเมล์มา อ่านแต่ตอบไม่ตอบก็อีกเรื่องนึง ผมก็ครับ แค่นี้ผมก็ดีใจมากๆ แล้ว
มาทุกวันนี้ผมเห็นตัวผม ในอดีตที่เคยทำร้าย ทำไม่ดีกับเธอ ทั้งหมดแล้ว ผมคิดได้ช้าไปใช่มั้ยครับ ผมจะทำอย่างไรดี เธอจะกลับมาเริ่มคุยกับผม ใหม่อีกครั้งมั้ยครับ ผมทานอะไรไม่ลงเลย มันส่งผลกับผมอย่างมาก คงเป็นกรรม ที่ผม ทำกับเธอไว้ มันตามสนองผมแล้วแน่ๆ เลย หากสถานการณ์เป็นแบบนี้ ผมคงหมดหวังแล้วใช่มั้ยครับ T_T
ตอนนี้ผมอยากแก้ไข ในสิ่งที่ผมทำพลาดไปอย่างมากๆ ครับ ผมก็หวังเสมอ นะครับ ว่าเธอจะมองผมในมุมใหม่ เพราะผมได้เปลี่ยนไปในทุกอย่างๆ แล้ว ครับ ผมผิดเอง ที่ช้าไปครับ ผมรักเธอมากๆจริง ผมเสียใจมากครับ
ถ้าเธอมาอ่านกระทู้นี้ ก็อยากให้เธอรู้ไว้นะครับ ผมรักเธอมากจริงๆ ผมคิดได้หมดแล้ว ผมพร้อมที่จะดูแลทดแทนในสิ่งที่ขาดหายไปช่วงนึง และเติมเต็มซึ่งกันและกัน ตลอดไป ครับ
จริงใช่มั้ยที่ผู้ชายคิดได้ เรื่องความรักได้ช้ากว่าผู้หญิง
แต่เดิมผมรักผู้หญิง อยู่1คน ได้มาประมาณ 2 ปีแล้ว ซึ่งตอนแรก ก็ดีๆ กันในทุกอย่าง แทบจะไม่มีปัญหาเลยแต่เราก็อยู่กันในระหว่างเรียนปริญญาโทอยู่ เธอก็ไปมาหาสู่กับที่บ้านผม อย่างดีไม่มีปัญหาอะไร ทางบ้านผมรักเธอมากๆด้วยความที่เธอดีมาก และเธอก็มาเติมเต็มในชีวิตครอบครัว ในระหว่างนั้นทางบ้านผมก็เริ่มคิดงานแต่งงานกันขึ้น ผมก็บอกขอเวลาอีกนิดนะครับ ไม่นานนี้ครับ แต่ก็กลับมีปัญหา เพราะบางที เธอมีอารมณ์ที่โมโห อาจเพราะผมไม่ได้ทำอย่างใจเธอต้องการ และผมก็ไม่ยอมเธอ ผมเลือกที่จะเงียบ ทำให้ผมเดินออกห่างมาจากเธอ ทั้งที่ผมก็ไม่ได้มีคนอื่นหรืออย่างไร ผมรักเธออยู่เสมออยากดูแลเธอ และปัญหาอีกอย่างก็คือ ความเอาแต่ใจกัน ของทั้ง 2 ฝ่าย ทำให้ผม เลือกกลับมาอยู่กับพ่อแม่อีกครั้ง (ผมทิ้งเธอไว้คนเดียวครับ)
และในทุกๆ ครั้ง เธอก็จะเดินกลับมาหาผม ซึ่งผมไม่เคยปฏิเสธ เธอเลยผมรักเธอ เพราะด้วยความที่เข้าใจเธอว่ามันเป็นเพราะอารมณ์ ที่ต่างคนอาจจะต่างแรงกัน จนมาครั้งหลังๆ ผมก็รู้สึกได้ว่าเธอแข็งขึ้น ผมชวนไปไหนอย่างไรก็น้อยลงไป จนผมแล้วแต่ใจเธอเลย เธอต้องการอะไร ให้ไปหาวันไหน หรือจะมาทานข้าวกันในวันไหน ก็แล้ว แต่เธอเลย(ผมพลาดเองที่ไม่ค่อยคิดอ่านอะไรนัก ด้วยความคิดที่ว่าคงไม่มีอะไร) ในช่วงหลังๆมา ผมก็อาจจะติดเพื่อน ติดชอบรถเวสป้า ซึ่งก็ทำให้เธอน้อยใจ มันสะสมในตัวเธออย่างมากๆ ซึ่งในมุมผม ผมก็คิดว่าไม่น่าจะมีอะไรนะ ผมก็ชวนเธอไปกับผมนะ บางครั้งเธอก็ไป เธอคงไม่ชอบ แบบที่ผมชอบแหละครับ ส่วนตัวผมแล้ว ผมไม่ได้มีใครอื่นใดเลย แต่อาจจะเงียบไปเท่านั้นเอง (แต่มันคงจะสะสมที่ตัวเธอ จนเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ)
มาเมื่อต้นปีที่ผ่านมา ผมลาออกจากงานด้วยหลายๆ สาเหตุ ซึ่งทำให้ผมไม่มีรายได้ ได้แค่เพียง ช่วงพ่อแม่ทำธุรกิจที่บ้าน นั้นก็ยิ่งทำให้ผมค่อยๆ ห่างจากเธอ ด้วยความที่ไม่กล้า ที่จะพูดคุย หรือติดต่อ จนผมมาได้งานทำเมื่อเดือนเมษายน ที่ผ่านมา ผมก็ตื่นเต้นกับงานใหม่มากๆ ไฟแรงเลย ระหว่างนั้นเรื่องเธอก็ ดรอปลงไป ด้วยความคิดของผมที่ว่าคงไม่มีอะไรหรอกมั้ง ต่างคนต่างทำงาน เราไม่มีใครอยู่แล้ว เราเข้าใจกันดี (ผมคิดแบบนี้มาตลอด แต่สำหรับเธอคงไม่ได้คิดแบบนั้น) เราพักอยู่ไม่ไกล กัน แต่ผมก็ไม่ได้ไปดูแล เธอย่างเต็มที่เท่าไหร่ ผมทำพลาดเอง ก็เพราะ ผมถูกกดดัน อย่างมากจากที่ทำงาน
จนกระทั่งมา วันที่ใกล้แตกหัก ก็คือ ผมโดนรถยนต์ชนขณะกลับบ้าน หลังจากนั้นขาผมก็ไม่ดี มาตลอด และจากนั้นไม่กี่วันเธอเข้าโรงพยาบาล ทางบ้านเธอโทรมาหาที่บ้านผม บอกว่าน้องเค้าไม่สบายนะ อยากให้ไปหา ซี่งผมก็ไม่ได้ไปหาเธอในวันนั้น โดยผมบอกให้ที่บ้านผมไปก่อน เพราะ ขาผมเจ็บมากๆ ผมตั้งใจจะไปหาเธอในวันรุ่งขึ้น แต่มันก็สายไปแล้ว เธอส่ง sms มาหาผมประมาณว่า ไม่ต้องมาหากันแล้ว เราเลิกกันเถอะ ผมก็อึ้ง ประกอบกับเสียใจ จึงไม่รีบขวนขวาย(ไม่สำนึกตัวเอง) จนสุดท้ายผมก็ไม่ได้ไปหาเธอ และผมก็ปล่อยเรื่องราวให้ดำเนินต่อไป โดยไม่ได้ติดต่อกับเธอเลย ทั้งๆ ที่ ก็รู้สึกว่า อยากพูด อยากคุย (ในใจผมคิดว่า คงเหมือนเดิม เธอก็คงเดินกลับมา) ด้วยเพราะ ช่วงนั้นผมเริ่มงานที่ใหม่ และมีปัญหากับคนในที่ทำงานด้วย
ผมจะโดนบีบออกจากงาน ทำให้ผมเครียดเรื่องงานมากๆ จนเพิกเฉย เรื่องเธอไปเลย หลังจากนั้นเกือบ 3 เดือน หลายๆ คนคงคิดว่าทำไมผมหายไปนานนัก ผมเครียด เรื่องงาน ผมต้องซ่อมรถ ผมต้องตามผู้ที่ชนผม มันสารพัดเลย ผมก็ลดหายเรื่องเธอนานไป จากนั้น ผมก็รู้สึกลึกๆแล้ว ว่าไม่ใช่แล้วนะ เธอไม่เดินกลับมาแล้ว ผมจะทำอย่างไรดี เรื่องราว มันก็เริ่มจะเนิ่นนานแล้ว ผมจึงได้ให้แม่โทรไปขอโทษทางตัวเค้า และทางคุณแม่ของเค้า ซึ่งก็ได้รับคำตอบที่ดี ว่าเข้าใจไม่เป็นไร ไม่ได้ติดใจอะไรแล้ว น้องเค้าทำใจได้แล้ว ผมก็ได้แต่อึ้ง และเสียใจที่หายไปไหน มาตั้งนาน แต่ผมก็ยังนิ่งๆ รอ และคิดว่าเธอจะหันมาคุยกัน เริ่มกันใหม่ ซึ่งผมก็คิดผิดอย่างถนัดเลย เธอเฉยๆ ไปแล้ว เธอทำใจได้แล้ว จากนั้นผมก็เริ่ม ตามง้อ ตามตื้อ เท่าที่ผมจะทำได้ เช่น ส่งดอกไม้ไปให้ โทรไปหาทางคุณแม่เธอ ก็ได้รับคำตอบที่ดี นะ แต่หลักๆเลย มันช้าไปป่าว จนมาเมื่อสัปดาห์ก่อน ผมทนไม่ไหว ไปดักเจอเธอที่ข้างล่างที่พัก เธอ เธอก็อึ้งๆ ว่าผมมาได้อย่างไร ก็ได้นั่งพูดคุย กันนะ นั้นก็ทำให้ ผมก็มีพลังในการลุยต่อ จนมาเมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา ผมได้รู้ว่าเธอไม่ค่อยสบาย ผมก็เป็นห่วงเธอ และหวังดี จึงได้หาซื้ออาหารไปให้เธอ แต่เธอก็ไม่ยินดี ยินร้ายด้วย ผมทำให้เธอร้องไห้ อีกแล้ว ผมเสียใจ ผมแค่ปรารถนาดีเท่านั้นเอง ผมถามเธอว่า ผมจะติดต่อกับเธออย่างไร เธอบอกก็ส่งเมล์มา อ่านแต่ตอบไม่ตอบก็อีกเรื่องนึง ผมก็ครับ แค่นี้ผมก็ดีใจมากๆ แล้ว
มาทุกวันนี้ผมเห็นตัวผม ในอดีตที่เคยทำร้าย ทำไม่ดีกับเธอ ทั้งหมดแล้ว ผมคิดได้ช้าไปใช่มั้ยครับ ผมจะทำอย่างไรดี เธอจะกลับมาเริ่มคุยกับผม ใหม่อีกครั้งมั้ยครับ ผมทานอะไรไม่ลงเลย มันส่งผลกับผมอย่างมาก คงเป็นกรรม ที่ผม ทำกับเธอไว้ มันตามสนองผมแล้วแน่ๆ เลย หากสถานการณ์เป็นแบบนี้ ผมคงหมดหวังแล้วใช่มั้ยครับ T_T
ตอนนี้ผมอยากแก้ไข ในสิ่งที่ผมทำพลาดไปอย่างมากๆ ครับ ผมก็หวังเสมอ นะครับ ว่าเธอจะมองผมในมุมใหม่ เพราะผมได้เปลี่ยนไปในทุกอย่างๆ แล้ว ครับ ผมผิดเอง ที่ช้าไปครับ ผมรักเธอมากๆจริง ผมเสียใจมากครับ
ถ้าเธอมาอ่านกระทู้นี้ ก็อยากให้เธอรู้ไว้นะครับ ผมรักเธอมากจริงๆ ผมคิดได้หมดแล้ว ผมพร้อมที่จะดูแลทดแทนในสิ่งที่ขาดหายไปช่วงนึง และเติมเต็มซึ่งกันและกัน ตลอดไป ครับ