ตอนม.ปลายเรียนจบศิลป์ฝรั่งเศสค่ะ เรียนไปก็รู้สึกไม่ใช่สิ่งที่ชอบ พอลองไปเรียนพิเศษญี่ปุ่นที่มธ.ก็ชอบมากอยากไปเรียนอีกเรื่อยๆ ถึงใครๆจะบอกว่าญี่ปุ่นยาก แต่เราไม่ได้รู้สึกแบบนั้น เรียนแล้วสนุก แถมยังมีแรงบันดาลใจจากพวกการ์ตูน, เกม เป็นฐานหลักๆอยู่แล้ว บางคนฟังก็ขำนะ อาจารย์มหาลัยคนนึงยังมีแซะ “ตื่นๆ ใครที่มาเรียนภาษาเพราะการ์ตูน อนิเมะอะไรพวกนี้อ่ะ ตื่นได้ละ” ก็ไม่เข้าใจว่า แค่มีแรงบันดาลใจจากสิ่งพวกนี้มันดูงี่เง่าหรืออะไรขนาดนั้นเลยเหรอคะ?
พอเข้ามหาลัย ก็เลือกที่ใกล้ๆบ้าน ก็เห็นว่าเรียนภาษาญี่ปุ่นได้ ถึงจะไม่มีพื้นฐานมาก่อน พอเข้ามาอยู่ในรั้วมหาลัยนั้น ก็เพิ่งมารู้กฎเกณฑ์ของเขาว่า ต้องสอบคัดเลือกอีกทีนึง ถึงจะเข้าไปเรียนภาษาญี่ปุ่นได้ มีให้เลือก 2 ทาง คือ สอบภาษาต่างด้าวอะไรของเขาก็ไม่รู้ งงมาก (เคยสอบตกอันนี้มาก่อนด้วย แต่ไม่เข็ดค่ะ มาสอบใหม่ในปีต่อมา) ปีต่อมามีให้เลือกอีกทาง คือ สอบแบบมีพื้นฐาน (คะแนนแพทญี่ปุ่นได้ 159 เรียนเองแบบถูๆไถๆ+ความรู้จากเรียนพิเศษมธ.คลาสญี่ปุ่นระดับ1มานิดหน่อย) สอบแบบมีพื้นฐานของมหาลัยนี้ก็แหม่ แบบมีพื้นฐานจริงๆซะด้วย คันจิ แกรมม่า บึ้ม คนเรียนศิลป์ฝรั่งเศสมาก็จบค่ะ (เรียนภาษาญี่ปุ่นไม่ได้จำคันจิมา)
สรุปสอบตก อีกรอบ มหาลัยนี้ สอบตกการสอบคัดเลือกเข้าเรียนญี่ปุ่นแล้ว ก็อดเรียนภาษาญี่ปุ่นค่ะ ไม่ให้เรียน รอสอบใหม่ปีหน้า... วนลูปไปค่ะ ตอนนี้เรียนเยอรมันอยู่ แต่ก็ไม่รู้สึกชอบเลย ไม่รู้ว่าจบไปจะชอบอาชีพที่เกี่ยวกับภาษาเยอรมันนี้ไหม ใจมันบอกว่าไม่ใช่อ่ะ เอาแต่คิดแต่อยากจะเรียนภาษาญี่ปุ่นอยู่ตลอดเวลาเลยค่ะ
จะซิ่วก็ไม่ได้อีก ครอบครัวปฏิเสธเสียงแข็งค่ะ หมดโอกาส หมดสิทธิ์พูดท้อ เหนื่อย อยากเรียนภาษาญี่ปุ่นที่ชอบมากกว่า ก็พูดไม่ได้ ครอบครัวเอาแต่พูดว่า “ไม่ไหวหรอกญี่ปุ่นน่ะ เลิกๆ เลิกหวัง เรียนอันอื่นเหอะ เรียนๆไปเถอะ เรียนให้จบก็พอ” พอจะตอบกลับว่าแต่นี่ต้องอยู่กับสิ่งที่ได้เรียนมาตลอดชีวิต ต้องอยู่กับสิ่งที่ไม่ชอบ เรียนไปงั้นๆ เอาแบบขอไปที เรียนๆให้ผ่านๆก็พอแบบนี้เหรอ แบบฝรั่งเศสที่เรียนม.ปลายมาเหรอ ก็จะโดนด่ากลับว่า ทำไมก้าวร้าวแบบนี้ โรคจิต ไปหาจิตแพทย์ไป หรือไม่ก็เงียบตัดบทไปเลย บางคนก็บอกว่าเรารีบเกินไป ทางอื่นยังมีอีกเยอะ แต่ก็บอกไม่ได้ว่าทางอื่นนี่คืออะไร ยังมีเวลาอีกเยอะ แต่เรียนไม่จบซักทีนะเหรอ
เราอยากเรียนภาษาญี่ปุ่นแบบตามหลักสูตรปริญญาตรี ได้เรียนวิชาเสรีที่น่าสนใจน่าเรียนมากมาย และจบไปแล้วอย่างน้อย พอหลับตานึกภาพได้ทำงานคลุ่กอยู่กับภาษาญี่ปุ่นก็รู้สึกมีความสุข ซึ่งมันคนละความรู้สึกกับภาษาเยอรมันที่เรียนอยู่เลย นึกภาพไม่ออกเลย
เราควรทำยังไงดีคะ? ซิ่วนี่ตัดไปได้เลย โอนถ่ายหน่วยกิต?(อันนี้ไม่มีความรู้เลย) เรียนพิเศษ? เรียนรามฯ? แต่ก็ต้องติดภาระเรียนมหาลัยที่เรียนอยู่ปัจจุบันอีก จะถาม จะปรึกษาครอบครัวก็ไม่มีคำตอบค่ะ เผลอๆโดนแซะกลับว่า “ก็เลือกเองนิ่ เรียนๆไป ต้องเรียนมหาลัยตรงนี้ให้จบนะ” อีกต่างหาก ตอนนี้รู้สึกท้อ เหนื่อยมาก ไม่รู้จะไปปรึกษาใครเลยค่ะ ใครพอมีคำแนะนำได้บ้าง ขอความกรุณาด้วยค่ะ
ไม่เคยได้เรียนภาษาที่ตัวเองอยากเรียนในมหาลัยเลย ขอคำปรึกษาหน่อยค่ะ
พอเข้ามหาลัย ก็เลือกที่ใกล้ๆบ้าน ก็เห็นว่าเรียนภาษาญี่ปุ่นได้ ถึงจะไม่มีพื้นฐานมาก่อน พอเข้ามาอยู่ในรั้วมหาลัยนั้น ก็เพิ่งมารู้กฎเกณฑ์ของเขาว่า ต้องสอบคัดเลือกอีกทีนึง ถึงจะเข้าไปเรียนภาษาญี่ปุ่นได้ มีให้เลือก 2 ทาง คือ สอบภาษาต่างด้าวอะไรของเขาก็ไม่รู้ งงมาก (เคยสอบตกอันนี้มาก่อนด้วย แต่ไม่เข็ดค่ะ มาสอบใหม่ในปีต่อมา) ปีต่อมามีให้เลือกอีกทาง คือ สอบแบบมีพื้นฐาน (คะแนนแพทญี่ปุ่นได้ 159 เรียนเองแบบถูๆไถๆ+ความรู้จากเรียนพิเศษมธ.คลาสญี่ปุ่นระดับ1มานิดหน่อย) สอบแบบมีพื้นฐานของมหาลัยนี้ก็แหม่ แบบมีพื้นฐานจริงๆซะด้วย คันจิ แกรมม่า บึ้ม คนเรียนศิลป์ฝรั่งเศสมาก็จบค่ะ (เรียนภาษาญี่ปุ่นไม่ได้จำคันจิมา)
สรุปสอบตก อีกรอบ มหาลัยนี้ สอบตกการสอบคัดเลือกเข้าเรียนญี่ปุ่นแล้ว ก็อดเรียนภาษาญี่ปุ่นค่ะ ไม่ให้เรียน รอสอบใหม่ปีหน้า... วนลูปไปค่ะ ตอนนี้เรียนเยอรมันอยู่ แต่ก็ไม่รู้สึกชอบเลย ไม่รู้ว่าจบไปจะชอบอาชีพที่เกี่ยวกับภาษาเยอรมันนี้ไหม ใจมันบอกว่าไม่ใช่อ่ะ เอาแต่คิดแต่อยากจะเรียนภาษาญี่ปุ่นอยู่ตลอดเวลาเลยค่ะ
จะซิ่วก็ไม่ได้อีก ครอบครัวปฏิเสธเสียงแข็งค่ะ หมดโอกาส หมดสิทธิ์พูดท้อ เหนื่อย อยากเรียนภาษาญี่ปุ่นที่ชอบมากกว่า ก็พูดไม่ได้ ครอบครัวเอาแต่พูดว่า “ไม่ไหวหรอกญี่ปุ่นน่ะ เลิกๆ เลิกหวัง เรียนอันอื่นเหอะ เรียนๆไปเถอะ เรียนให้จบก็พอ” พอจะตอบกลับว่าแต่นี่ต้องอยู่กับสิ่งที่ได้เรียนมาตลอดชีวิต ต้องอยู่กับสิ่งที่ไม่ชอบ เรียนไปงั้นๆ เอาแบบขอไปที เรียนๆให้ผ่านๆก็พอแบบนี้เหรอ แบบฝรั่งเศสที่เรียนม.ปลายมาเหรอ ก็จะโดนด่ากลับว่า ทำไมก้าวร้าวแบบนี้ โรคจิต ไปหาจิตแพทย์ไป หรือไม่ก็เงียบตัดบทไปเลย บางคนก็บอกว่าเรารีบเกินไป ทางอื่นยังมีอีกเยอะ แต่ก็บอกไม่ได้ว่าทางอื่นนี่คืออะไร ยังมีเวลาอีกเยอะ แต่เรียนไม่จบซักทีนะเหรอ
เราอยากเรียนภาษาญี่ปุ่นแบบตามหลักสูตรปริญญาตรี ได้เรียนวิชาเสรีที่น่าสนใจน่าเรียนมากมาย และจบไปแล้วอย่างน้อย พอหลับตานึกภาพได้ทำงานคลุ่กอยู่กับภาษาญี่ปุ่นก็รู้สึกมีความสุข ซึ่งมันคนละความรู้สึกกับภาษาเยอรมันที่เรียนอยู่เลย นึกภาพไม่ออกเลย
เราควรทำยังไงดีคะ? ซิ่วนี่ตัดไปได้เลย โอนถ่ายหน่วยกิต?(อันนี้ไม่มีความรู้เลย) เรียนพิเศษ? เรียนรามฯ? แต่ก็ต้องติดภาระเรียนมหาลัยที่เรียนอยู่ปัจจุบันอีก จะถาม จะปรึกษาครอบครัวก็ไม่มีคำตอบค่ะ เผลอๆโดนแซะกลับว่า “ก็เลือกเองนิ่ เรียนๆไป ต้องเรียนมหาลัยตรงนี้ให้จบนะ” อีกต่างหาก ตอนนี้รู้สึกท้อ เหนื่อยมาก ไม่รู้จะไปปรึกษาใครเลยค่ะ ใครพอมีคำแนะนำได้บ้าง ขอความกรุณาด้วยค่ะ