เรื่องมีอยู่ว่า
ผมกับแฟนคบกันมาถ้านับเวลาจนถึงวันที่ขอเลิกก็ 1 ปี 4 เดือน 4 วันครับ
ตอนที่คบกันใหม่ๆผมก็ไม่ได้รู้สึกรักมากสักเท่าไหร่ (เราเป็นเกย์ครับ) ผมอายุ 30 ส่วนแฟนอายุ 19 ปี
รู้จักกันผ่าน App Gay ในมือถือ เวลาผ่านไปเราเริ่มรักกันมากขึ้นๆครับจนตกลงเป็นแฟนกัน
หลังจากนั้น 3 เดือน แฟนผมก็เริ่มป่วย ครอบครัวก็เลยพาไปหาหมอ ผลที่ออกมาผมขอปิดเป็นความลับนะครับ
ผมรู้สึกสงสารเค้ามากที่ต้องมาเจอเรื่องร้ายๆในชีวิต เค้าดูเศร้าและพูดเสมอว่า ทำไมต้องเจอเรื่องแบบนี้ด้วย
เค้าอายุแค่ 18 เอง เค้ายังไม่อยากตาย ผมก็ได้แต่ปลอบใจและให้คำมั่นสัญญาว่าจะดูแลเค้าไปตลอดชีวิต
ครอบครัวแฟนผมบอกว่า ถ้าจะทิ้งไปตอนนี้ก็ไม่มีใครว่านะ ผมก็ใช้เวลาในการตัดสินใจไม่นานครับและผมก็บอกไปว่า
ปัญหาที่มันเจอตอนนี้ก็แย่พอแล้วพี่ ถ้าผมทิ้งมันไปสภาพจิตใจมันคงจะแย่ ภาพตอนแฟนผมป่วยแบบว่าช่วยเหลือตัวเองไม่ได้
เดินไม่ได้เพราะกล้ามเนื้อเกร็งไปหมดตอนที่ต้องฉีดยาทุกวัน ตอนที่มีไข้ดึกๆทุกวัน ตัวร้อน หนาวสั่น ผมต้องหายาให้กิน เอาผ้ามาคอยเช็ดตัว
แล้วก็นอนกอด ถ้าผมทิ้งมันไปแล้วสักวันนึงอาการเหล่านี้กลับมาอีกมันคงจะแย่ ผมเลยบอกพี่สาวมันไปว่า ต่อให้ใครจะรังเกลียดในสิ่งที่มันเป็น
ผมขอเป็นคนนึงที่ไม่รังเกลียดและจะรักมันไปจนวันสุดท้ายของชีวิต ถ้าผมติดก็ดีจะได้แบ่งเบาความทุกข์ทางใจไม่ต้องโดดเดี่ยวตามลำพัง แต่ถ้าผมไม่ติดผมจะขอดูแลเค้าไปตลอดชีวิตจนกว่าเราจะตายจากกัน หากวันนั้นมาถึงขอให้เอากระดูกของเรา 2 คนไว้ด้วยกัน ผมจะอยู่กับเค้าตลอดไป การที่เราได้มารู้จักและรักกันมันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ นับจากวันนั้นผมก็ดูแลเค้าอย่างดีไม่เคยคิดรังเกลียดเลยแม้แต่น้อย ดูแลทุกอย่าง ซักผ้า ทำกับข้าว บางครั้งก็ใส่กางเกงใน ถุงเท้าให้ด้วย ถามว่าลำบากมั้ย ตอบเลยลำบากครับ แต่ก็มีความสุขที่ได้ทำ แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาดูเหมือนจะไม่ยุติธรรม
แฟนผมเริ่มมีคนใหม่ แล้วบอกกับทุกคนว่าเลิกกับผมแล้วทั้งที่เราอยู่ด้วยกัน แต่ต้องปกปิดเพื่อนๆมีคนเข้ามาคุยกับมันเยอะมาก บางคนมันก็หลงหัวปักหัวปัม จนทำให้ผมน้อยใจก็มีทะเลาะกันบ้างแต่ไม่เคยใช้กำลังและก็ไม่เคยทำร้ายร่างกันกันเลย สุดท้ายผมก็ต้องเป็นคนง้อเพราะอยากให้ทุกคนสบายใจ ผมยอมให้เค้าคบคนอื่นๆตามต้องการ ขอแค่ให้รักผมบ้าง เห็นความสำคัญกันบ้างก็พอ ผมต้องคอยไปรับ ไปส่ง เวลาเค้าไปเที่ยวกลางคืน ต้องคอยจัดยาให้กินทุกวัน บางครั้งลืมพกยาไปด้วยผมก็ต้องขับรถเอาตามไปให้ซึ่งมันก็ไกลมากในกทม.รถก็ติดใช่ย่อย แต่ผมก็ต้องทำครับกลัวเค้าไม่ได้กินยา ผ่านมา 1 ปี 4 เดือน เค้าบอกผมเสมอว่า อย่าทิ้งเค้าไปไหนนะ ก็เป็น 10คนได้ครับที่เข้ามาในชีวิตเค้า แต่คนนี้หนักสุด คุยกันในเฟสบุ้ค 2 วันไปนัดเจอกันแล้วกลับมาบอกผมว่าเค้ามั่นใจว่าคนนี้จะดูแลเค้าได้ดีกว่าผม เค้าขอให้ผมเลิกกับเค้าซะ และให้ผมเก็บเสื้อผ้ากลับบ้าน ผมพยายามยื้อทุกทางแต่ก็ไม่สำเร็จ ทั้งๆที่ผ่านมาเรารักกันดีตลอดยังพูดตลอดว่าอย่าทิ้งเค้าๆแต่มาวันนี้ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไป ผมบอกเค้าว่าผมจะมั่นใจได้ยังไง ระยะเวลาแค่ 4 วันมันการันตีอะไรไม่ได้เลย แต่เค้าก็ยังยืนยันที่จะให้ผมไปและบอกว่าหมดรักผมแล้ว หัวใจเค้ามีแต่อีกคนไปแล้ว ผมก็เสียใจนะครับ ร้องไห้ รักก็ส่วนนึง ห่วงก็ส่วนนึง ในเมื่อผมห้ามไม่ได้ผมก็เลยยอมพร้อมกัยบอกเค้าไปว่า ถ้ามันทำให้มาม๊ามีความสุขเค้าก็ยอม ถ้าคนๆนั้นดูแลมาม๊าได้จริงเค้าก็ยินดีและดีใจกับมาม๊าด้วย แต่ถ้าวันไหนมันทำมาม๊าเสียใจ กลับมาหาเค้านะ เค้าจะรอ
เรายังคบเจอกันบ้างครับ เพราะผมรักทุกคนในครอบครัว ก็ไปเที่ยวหา พ่อแม่ ไปทานข้าวกันท่านจะได้ไม่เหงา ส่วนแฟนผมก็บอกว่าใจเค้าไม่มีผมแล้ว
***ผมควรทำยังไงดีครับ***ควรรอดีมั้ย เพราะผมยังอยากที่จะทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับทุกคน****
ถ้าตัดใจไม่ได้ ผมต้องทำยังไงครับ
ผมกับแฟนคบกันมาถ้านับเวลาจนถึงวันที่ขอเลิกก็ 1 ปี 4 เดือน 4 วันครับ
ตอนที่คบกันใหม่ๆผมก็ไม่ได้รู้สึกรักมากสักเท่าไหร่ (เราเป็นเกย์ครับ) ผมอายุ 30 ส่วนแฟนอายุ 19 ปี
รู้จักกันผ่าน App Gay ในมือถือ เวลาผ่านไปเราเริ่มรักกันมากขึ้นๆครับจนตกลงเป็นแฟนกัน
หลังจากนั้น 3 เดือน แฟนผมก็เริ่มป่วย ครอบครัวก็เลยพาไปหาหมอ ผลที่ออกมาผมขอปิดเป็นความลับนะครับ
ผมรู้สึกสงสารเค้ามากที่ต้องมาเจอเรื่องร้ายๆในชีวิต เค้าดูเศร้าและพูดเสมอว่า ทำไมต้องเจอเรื่องแบบนี้ด้วย
เค้าอายุแค่ 18 เอง เค้ายังไม่อยากตาย ผมก็ได้แต่ปลอบใจและให้คำมั่นสัญญาว่าจะดูแลเค้าไปตลอดชีวิต
ครอบครัวแฟนผมบอกว่า ถ้าจะทิ้งไปตอนนี้ก็ไม่มีใครว่านะ ผมก็ใช้เวลาในการตัดสินใจไม่นานครับและผมก็บอกไปว่า
ปัญหาที่มันเจอตอนนี้ก็แย่พอแล้วพี่ ถ้าผมทิ้งมันไปสภาพจิตใจมันคงจะแย่ ภาพตอนแฟนผมป่วยแบบว่าช่วยเหลือตัวเองไม่ได้
เดินไม่ได้เพราะกล้ามเนื้อเกร็งไปหมดตอนที่ต้องฉีดยาทุกวัน ตอนที่มีไข้ดึกๆทุกวัน ตัวร้อน หนาวสั่น ผมต้องหายาให้กิน เอาผ้ามาคอยเช็ดตัว
แล้วก็นอนกอด ถ้าผมทิ้งมันไปแล้วสักวันนึงอาการเหล่านี้กลับมาอีกมันคงจะแย่ ผมเลยบอกพี่สาวมันไปว่า ต่อให้ใครจะรังเกลียดในสิ่งที่มันเป็น
ผมขอเป็นคนนึงที่ไม่รังเกลียดและจะรักมันไปจนวันสุดท้ายของชีวิต ถ้าผมติดก็ดีจะได้แบ่งเบาความทุกข์ทางใจไม่ต้องโดดเดี่ยวตามลำพัง แต่ถ้าผมไม่ติดผมจะขอดูแลเค้าไปตลอดชีวิตจนกว่าเราจะตายจากกัน หากวันนั้นมาถึงขอให้เอากระดูกของเรา 2 คนไว้ด้วยกัน ผมจะอยู่กับเค้าตลอดไป การที่เราได้มารู้จักและรักกันมันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ นับจากวันนั้นผมก็ดูแลเค้าอย่างดีไม่เคยคิดรังเกลียดเลยแม้แต่น้อย ดูแลทุกอย่าง ซักผ้า ทำกับข้าว บางครั้งก็ใส่กางเกงใน ถุงเท้าให้ด้วย ถามว่าลำบากมั้ย ตอบเลยลำบากครับ แต่ก็มีความสุขที่ได้ทำ แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาดูเหมือนจะไม่ยุติธรรม
แฟนผมเริ่มมีคนใหม่ แล้วบอกกับทุกคนว่าเลิกกับผมแล้วทั้งที่เราอยู่ด้วยกัน แต่ต้องปกปิดเพื่อนๆมีคนเข้ามาคุยกับมันเยอะมาก บางคนมันก็หลงหัวปักหัวปัม จนทำให้ผมน้อยใจก็มีทะเลาะกันบ้างแต่ไม่เคยใช้กำลังและก็ไม่เคยทำร้ายร่างกันกันเลย สุดท้ายผมก็ต้องเป็นคนง้อเพราะอยากให้ทุกคนสบายใจ ผมยอมให้เค้าคบคนอื่นๆตามต้องการ ขอแค่ให้รักผมบ้าง เห็นความสำคัญกันบ้างก็พอ ผมต้องคอยไปรับ ไปส่ง เวลาเค้าไปเที่ยวกลางคืน ต้องคอยจัดยาให้กินทุกวัน บางครั้งลืมพกยาไปด้วยผมก็ต้องขับรถเอาตามไปให้ซึ่งมันก็ไกลมากในกทม.รถก็ติดใช่ย่อย แต่ผมก็ต้องทำครับกลัวเค้าไม่ได้กินยา ผ่านมา 1 ปี 4 เดือน เค้าบอกผมเสมอว่า อย่าทิ้งเค้าไปไหนนะ ก็เป็น 10คนได้ครับที่เข้ามาในชีวิตเค้า แต่คนนี้หนักสุด คุยกันในเฟสบุ้ค 2 วันไปนัดเจอกันแล้วกลับมาบอกผมว่าเค้ามั่นใจว่าคนนี้จะดูแลเค้าได้ดีกว่าผม เค้าขอให้ผมเลิกกับเค้าซะ และให้ผมเก็บเสื้อผ้ากลับบ้าน ผมพยายามยื้อทุกทางแต่ก็ไม่สำเร็จ ทั้งๆที่ผ่านมาเรารักกันดีตลอดยังพูดตลอดว่าอย่าทิ้งเค้าๆแต่มาวันนี้ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไป ผมบอกเค้าว่าผมจะมั่นใจได้ยังไง ระยะเวลาแค่ 4 วันมันการันตีอะไรไม่ได้เลย แต่เค้าก็ยังยืนยันที่จะให้ผมไปและบอกว่าหมดรักผมแล้ว หัวใจเค้ามีแต่อีกคนไปแล้ว ผมก็เสียใจนะครับ ร้องไห้ รักก็ส่วนนึง ห่วงก็ส่วนนึง ในเมื่อผมห้ามไม่ได้ผมก็เลยยอมพร้อมกัยบอกเค้าไปว่า ถ้ามันทำให้มาม๊ามีความสุขเค้าก็ยอม ถ้าคนๆนั้นดูแลมาม๊าได้จริงเค้าก็ยินดีและดีใจกับมาม๊าด้วย แต่ถ้าวันไหนมันทำมาม๊าเสียใจ กลับมาหาเค้านะ เค้าจะรอ
เรายังคบเจอกันบ้างครับ เพราะผมรักทุกคนในครอบครัว ก็ไปเที่ยวหา พ่อแม่ ไปทานข้าวกันท่านจะได้ไม่เหงา ส่วนแฟนผมก็บอกว่าใจเค้าไม่มีผมแล้ว
***ผมควรทำยังไงดีครับ***ควรรอดีมั้ย เพราะผมยังอยากที่จะทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับทุกคน****