ทำไมเราถึงพบกับความเสียใจครั้งแล้วครั้งเล่า

ช่วงประมาณปลายปีที่แล้วจนถึงตอนนี้ เรารู้สึกว่าตัวเองเอื่อยมาก ไม่มีแรงจูงใจเหมือนเดิม หลายอย่างที่เคยทำได้สม่ำเสมอ เช่น การสรุปบทเรียนหรือการอ่านหนังสือ กลับทำไม่ไหว ทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยเป็นแบบนี

ฉันเกลียดแม่ตัวเอง ทำไมแม่ต้องทำเหมือนความรู้สึกของฉันไม่มีค่าฉันชอบให้แม่สปอยล์หนังแต่แม่ก็ชอบพูดพูดไม่หยุดฉันรำคาญที่ผ่านมาฉันก็ทนได้ตลอดแต่วันนี่ฉันเหนื่อยมากกลับบ้านมาอยากกินข้าวแต่แม่กับพี่สาวบอก

ตัวผมเองเป็นเกย์แต่ไม่ได้เปิดเผย รู้สึกอึดอัดใจมาก เอาจริงๆก็ไม่ได้อยากเป็นเลย อยากป็นผู้ชายปกติ อยากใช้ชีวิตเหมือนผู้ชายปกติเหมือนคนอื่นเขา รู้สึกเหมือนชีวิตไม่มีความสุขเลย รักใครก็ต้องผิดหวัง รักใคร

เราไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่พออายุเข้า 30 รู้ตัวอีกที หันซ้าย หันขวา เราไม่เหลือใครจะไว้ใจ จะเก็บความลับได้ จะปรับทุกข์ด้วยได้อีก วินาทีที่ กำลังจะจิ้มนิ้วทักหาเพื่อน ความรู้สึกไม่อยากถูกตัดสินถูกรบก

คือเราเสียใจ มันอึดอัดทุกอย่าง ปกติไม่ใช่คนร้องไห้ง่าย เราพึ่งจะร้องไห้เอง มันไม่ไหวจริงแล้วแฟนด่าว่ารำคาญ แล้วไล่ให้เราไปร้องนอกห้อง ส่วนตัวเราเป็นคนพูดตรงๆ อันไหนชอบอันไหนไม่ชอบเราก็พูดตรงๆ แต่เขา

มหาลัยไม่ใช่คำตอบของอิสรภาพ . ใช่อยู่ แต่สำหรับผมการออกไปใช้ชีวิตข้างนอกไม่ว่าจะที่ใดก็ตามโดยออกจากบ้านมาดีที่สุดคงเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้ผมได้สัมผัสถึงอิสรภาพ . ตั้งแต่เด็ก ชีวิตของผมต้องอาศัยอยู่ด้วย

คำสั้น ๆ แต่ทรงพลังอย่าง “แค่เพื่อน” ที่บางทีมันเจ็บจี๊ดยิ่งกว่าคำว่า “เลิกกัน” ซะอีก ฟังดูเหมือนจะเว่อร์ แต่ถ้าใครเคยตกอยู่ในสถานการณ์นี้จะรู้เลยว่า มันโหด มันเจ็บ มันตีแสกหน้

คือเราเป็นคนไม่ชอบการร้องไห้เลยค่ะ ไม่ว่าจะอยู่คนเดียวหรืออยู่กับเพื่อน ถึงจะเศร้าจนอยากร้องไห้ก็ตาม พอเราเสียใจมากๆจนร้องไห้ออกมาก็จะกลั้นนำ้ตาไว้ ไม่รู้ว่ามันเป็นอะไร เคยไปถามเพื่อนหลายๆคนว่าเวลาเสี

ขอลบนะคับผมได้แนวคิดแล้ว ขอบคุณทุกคนที่แสดงความมคิดเห็นด้วยคับ ..." ขอบคุณจากใจผมคับ" ไม่แค้น ไม่ยึดติด ปล่อยวาง ผมไม่รู้สึกอะไรกับเรื่องนี้แล้ว ผมปลดตัวเองจากอดีตได้แล้วคับ ผมอยากรู้มุมมองแ

คือเรามีเพื่อนอยู่กลุ่มหนึ่งอยู่ด้วยกันมา1กว่าไปไหนด้วยกันทำอะไรด้วยกัน พอเลื่อนชั้นก็มีเพื่อนใหม่เข้ามาอยู่ในกลุ่มด้วยเราก็โอเคนะคะสนิทกับทุกคนในกลุ่มแต่พอเมื่อ2วันก่นเพื่อนๆชวนไปกินข้าวกันจริงๆเราอย